Psyche

ik heb sinds 4 weken terug depresieve gedachtes en begin te denken dat ik ook daadwerkelijk depressief ben, ookal wil ik mezelf dit niet toegeven. maar, 5 dagen geleden, uit het niks kwam er eeb stemmetje in mijn hoofd dat tegen me begon te praten. ik vond het heel prettig. dit stemmetje (denk ik) kwam opeens en maak ik niet bewust. nu sinds 3 dagen terug heb ik het stemmetje gekoppeld aan een knuffeltje, een schattige pinguin, en hem pingi genoemd. ik praat nu elke dag met pingi. ben ik gek aan het worden?

Ik weet dat ze bedoeld zijn voor angst. Maar ze dempen emoties, en mijn opa is vorige week overleden. Ik wil het verdriet niet voelen. Kan een benzodiazepin bijvoorbeeld oxazepam of lorazepam hierbij helpen?

Je hebt af en toe nare gebeurtenissen mee gemaakt in je leven. Soms denk je ach het heeft me niet beschadigd, soms denk jij misschien wel. Je bent dan af en toe verdrietig, maar dat zijn de meeste mensen soms ook. Soms voel je depressief maar dan gaat het weer over. Je weet niet hoe je anders zou kunnen voelen zonder deze nare gebeurtenis in je leven.
Mijn vraag is: hoe weet je of je echt last hebt van posttraumatische stressstoornissen?

Vroeger was ik altijd snel van begrip, voelde me al iets volwassener dan andere kinderen en irriteerde me snel aan kinderachtig gedrag.

Ik heb niet echt de tijd genomen om echt een kind te zijn (qua gedrag) en werd al op jonge leeftijd vrij serieus. School ging voor spelen, ik maakte toekomstplannen en meer.

Het gevoel wat ik nu heb, is dat ik het zonde vind dat ik me nooit echt bewust als kind zijnde vermaakt heb. Zo te zeggen: "te snel opgegroeid".

Is dit iets wat meerdere mensen hebben, of is het een bekend probleem dat mensen spijt krijgen dat ze hun kindertijd niet optimaal benut hebben?
Kan ik letterlijk mentaal te snel opgegroeid zijn en hier spijt van hebben?

Ik lees hier veel over borderline etc maar mij is verteld geworden bij het uwv dat men borderline maar tot het 30ste levensjaar heeft