Psyche

Ik ben een jongeman van 25 die al vanaf jonge leeftijd een grote passie voor vrouwen heeft. Inmiddels de nodige relaties gehad, veel ook langere (1,5 en langer) maar op een of andere manier heb ik het gevoel dat ik me niet meer kan binden. Ik heb een tijdje geprobeerd te daten maar dat Was niks voor mij. Nu leef ik van dag tot dag en geniet ik van de vrouwen die ik tegenkom maar ik mis liefde. Elke keer maak ik er weer een potje vandoor me niet te kunnen binden en als iemand leuk is Is er altijd iemand leuker. Op het moment heb ik een knipperlicht relatie met 7 vrouwen incl sex maar ondanks het feit dat ik geef om alle 7 en goed voor ze zorg en een band met ze heb kan ik met geen een binden. Dan kap ik op een gegeven moment alles weer af omdat het niet terecht voelt richting hen, begint het weer bij een en groeit het aantal altijd. Terwijl bij voorgaande relaties monogamie nooit een probleem Is geweest voor me. Kan je verliefd zijn verleren?

Zo hoorde ik dat iemand gesloten ergens zit die het heeft en zegt: van stelen krijg ik een kick" daarnaast is ie gefrustreerd dat ie gesloten zit, en neemt iedere keer de kans op weg te lopen uit de instelling.

Mijn vraag is hoeveel komt dit voor? En heeft dit met de aandoening te maken?
Ik constateer dat het moeilijk mee om te gaan is, want diegene kan moeilijk aan afspraken houden, maar ik kan diegene moeilijk in de steek te laten, omdat ik zelf ook verwacht dat iemand mij begrijpt, maar weet niet of juiste gevoel is, wat diegene maak afspraken, en bel mij midden in de nacht met de problemen waardoor dit gedrag doet.
Wat kun je doen? als je er mee door gaat in contact?

Soms als je in gesprek bent met iemand en je zit tegenover elkaar kan het soms gebeuren dat je de blik van de ander ongemakkelijk vind en vervolgens wegkijkt of knippert met je ogen.
Maar als je angstremmers of zoiets slikt doe je dat dan ook minder?

Veel ruzie in het niet begrijpen.
Aandacht vragen, op een negatieve en positieve.
Het kind heeft meer inzichten dan zijn vader, maar zijn vader is blind voor zijn autisme en word heel boos als hij er mee geconfronteerd word

Ik ben bezig hier in te verdiepen, ik merk te veel vanuit de hulpverlening dat men het al gauw een stempel geeft dat het hun beperking is, dat de autisten vaak wisselend hierover denken, vraag ik mij af zijn ze gelukkiger als overeenkomsten zien of verwachten ze meer naar elkaar en voelen ze ongelukkig.