Psyche

Dag allemaal,

Ik heb vaak last van stress, en via een online persoonlijkheidstest heb ik ontdekt dat ik een perfectionistisch persoon ben. Dit wist ik zelf al, maar ik zou er graag wat aan willen doen.

De online test gaf het volgende advies:
" als je een perfectionistische persoonlijkheid hebt, leer dan om je stress of negatieve gevoelens niet te internaliseren, en zie jezelf niet als een supermens die altijd naar het beste moet streven en nooit mag falen".

Maar wat moet ik precies doen om te voorkomen dat ik mijn gevoelens en stress ga internaliseren? Wat moet ik dan wel doen? Dit staat er niet bij.

Iemand die weet waar ik informatie hierover kan vinden?
Ik heb geen psychologen in mijn kennissen kring om het aan te vragen,
en door de zoekterm "gevoelens internaliseren" of "gevoelens NIET internaliseren" op internet in te geven, krijg je enkel pagina's met uitleg over wat dit precies inhoud, maar niet over wat je ertegen kan doen.

Hoop dat iemand raad weet.
Alvast bedankt! :)

Een vriend van mij komt dit weekend terug uit een afkickkliniek, na het weekend gaat hij weer terug.
Hij is alcohol en speedverslaafd. We zijn nu bang dat hij het op een drinken gaat zetten. Hij heeft adhd, autisme, pleinvrees en zware depressies.
Hij is nu 1,5 week opgenomen geweest, hij is 28 jaar. Volwassen en volledig beschikkingsbevoegd.
Het is echt moeilijk. We denken, van laat het maar op zijn beloop, zien wat er gebeurt...... maarja.... Wat zijn jullie ervaringen, ideeën ?

Kan je add en nld samen hebben of alleen 1 van deze stoornissen? graag aleen beantwoorden als je verstand van deze stoornissen hebt heb heel internet afgespeurd krijg geen goed antwoord op mijn vraag en hulp verleners weten ook geen antwoord alebij de diagnoses zijn bij mij vast gesteld nld door de neuropsycholoog en add door psy q en het ziekenhuis.

Toegevoegd na 3 minuten:
nld is als kind vast gesteld in het mytyl onderwijs rond 1992 maar toen was er nog niet veel bekend over add en de add hebben ze een jaar geleden gesteld bij psy q en het azm

Mijn autistische zoon van 17 jaar heeft sinds het overlijden van zijn moeder vorig jaar nooit een traantje gelaten of laten merken verdrietig te zijn (ik wist wel beter natuurlijk). Maar gisteren begon mijn zoon zonder dat hiervoor een aanleiding was te huilen. Toen ik hem vroeg waarom hij moest huilen wist hij daar geen antwoord op te geven. Ik weet bijna zeker dat dit te maken heeft met het overlijden van zijn moeder, is dat normaal (of kan dat) en is het te verklaren?

Maw dat je nooit meer helemaal de oude wordt.
Ook bv niet na therapie.