Psyche

Mijn oma is bijna 2 maanden geleden overleden aan kanker. Een lange lijdensweg is haar gelukkig gespaard gebleven. Toen ze het te horen kreeg heeft ze nog 3 weken geleefd. Binnen 3 weken ging ze van lopen naar een rolstoel en uiteindelijk naar bed gebonden. Geheel vrijwillig ben ik bij haar gebleven tot ze stierf. Zelf had ze er vrede mee, ik absoluut niet. Mijn oma en ik waren soulmates. We hadden een ontzettend hechte band en ik kwam elke week bij haar. Nu ze weg is voel ik een enorme leegte. Ik kan er met weinig mensen over praten. Ik heb het gevoel dat ik alleen leef om te werken en mijn rekeningen te betalen. Met vrienden of familie dingen ondernemen vind ik leuk, maar zodra ik thuis ben voel ik me gedeprimeerd, verdrietig en neerslachtig. Ik heb het gevoel getraumatiseerd te zijn, en wist niet dat ik haar zo erg zou missen. Ik heb veel van haar eigendommen gekregen, heb zelfs haar kist dicht mogen maken, een stukje voorgelezen in de kerk en een kettinkje als aandenken laten maken.

Mijn eerste gedachte is om naar een psycholoog te gaan, helaas is dit financieel lastig omdat dit een flinke duit kost. Dat kan ik op dit moment niet missen. Waar moet ik heen met mijn verdriet? Ik ben ten einde raad.

Ik heb heel veel mee gemaakt in mijn leven, verkrachting , dood geboren kind en allemaal dat ging het daarna prima met mij tot ik vorige jaar krijg te horen dat mijn ouders ging scheiden.. sinds die slaap ik slecht heb ik paniekaanval, ansgtstoornis ,stress, depressie ik loop bij een psycholoog maae heb niet het idee dat ik daar beter van word door dit allemaal ben ik echt levens moe maar ik wil verder ik ben 30 pas en moeder van 3 kinderen ik wil zo graag van mijn gezin kunnen genieten:-(

Sinds een paar jaar heb ik soms last van een soort lichte blackouts als ik het zo mag noemen. Dit heb ik eigenlijk alleen maar als bijvoorbeeld een leraar mij iets vraagt. Een antwoord wat ik direct weet kan ik wel geven maar als ik bijvoorbeeld een vraag krijg waar je even (niet te moeilijk) bij na moet denken kan ik niet meer goed denken en raad ik meestal maar wat. Later als ik er nog eens over na denk weet ik het antwoord precies

Ik weet niet wat hier de oorzaak van is want ik voel me gewoon op mijn gemak in de klas en ook bij de leraar.

Wie weet wat hier de oorzaak van kan zijn?

Ik vraag me af of ik egocentrisch ben. Ik heb een niet zo'n hoge zelfwaarde en ben dus niet erg vol van mezelf. Mijn vrienden zijn heel belangrijk voor me, maar ik merk de laatste als ik met ze praat dat ik erg veel over mezelf wil praten, over ervaringen/meningen noem het maar op. Ik vind dit vervelend van mezelf. Ook als zij belangrijke fases hebben, waarvan je dat hoort te onthouden, kan ik dat gewoon niet (tenzij ik het in mijn agenda zet). Dit vind ik erg, want het interesseert me wel of in ieder geval die persoon interesseert me.
Ben ik dan toch wel egocentrisch? Of hoe kun je het anders noemen, en wat kan ik er aan doen?

Toegevoegd na 28 seconden:
correctie: de laatste tijd als ik ze zie