Psyche

Hallo,
Mijn verhaal is een lang verhaal, maar zal proberen kort te zijn.
Drie jaar terug ben ik gesteriliseerd. Een half jaar geleden leerde ik een man kennen waarmee ik onveilig vree. Er waren wat strubbelingen tussen ons en het contact werd verbroken. Omdat mijn cyclus al tijden overhoop lag, had ik een afspraak bij de Gyn voor het plaatsen van de Mirena spiraaltje. Tijdens de inwendige echo werd duidelijk dat ik zwanger bleek te zijn, maar dat het een missed abortion was. Het vruchtje leefde niet, mar mijn lichaam hield het nog vast. Grote schrik, want ik was gesteriliseerd. Ik ging weer naar huis in de hoop dat de miskraam snel opgang zou komen. Helaas was dat niet het geval. Ik bracht de man van wie ik zwanger was op de hoogte, maar hij geloofde me niet. Hij dacht dat ik alles verzon voor zijn aandacht. Twee weken later kreeg ik een enorme bloeding en moest met spoed naar het ZH, waar ik accuut ben gecuretteerd, zonder verdoving. Hel! de pijn, de angst, de grote hoeveelheid bloed die in verloor. En dat allemaal in mijn eentje. Ik kon en kan het thuis niemand vertellen. Helemaal kapot ging ik toen de vader me bleef negeren en niet geloven. Uiteindelijk 1 gesprek met hem gehad, waarin hij zij me te geloven. Meer niet. Ik dacht dat ik verder kon, maar het lukt me niet. Ik blijf maar huilen en de vader blijft negeren ondanks dat ik hem om hulp heb gevraagd. Ik heb paar gesprekken gehad met maatsch, werk. Maar hoe kom ik hier overheen? Waarom duurt het zo lang?

Hallo ,

Ik weet niet goed waar ik moet beginnen maar 1 jaar geleden was ik nog als lasser aan het werk en was er niks aan de hand.Tot ik op een dag van werk richting huis ging en ontzettend misselijk werd.Door de steeds terugkerende misselijkheid(Elke dag dat ik naar buiten stap) kreeg ik een fobie om naar buiten te gaan omdat ik maar al te bang ben dat ik moet overgeven ( klinkt raar maar kan er niks aan doen).Ik ben uiteindelijk iemand anders geworden dan hoe ik mijzelf ken.Ik raakte me baan ,vrienden en vriendin kwijt.Daar bij is gekomen dat ik me erg neergeslagen voel en vaak het nut van alles niet meer zie.Nu heb ik sinds een maand ook last gehad van een benauwd gevoel wat gepaard gaat met duizeligheid ,hartkloppingen en bang zijn om bij wijze van dood neer te vallen.
Dit is zo hinderlijk dat ik nu helemaal geen raad meer weet ik was als bang om laat ik het zeggen naar buiten te gaan.Maar nu ben ik dat nog meer dan ooit.Ik vraag me af of iemand dit ook heeft meegemaakt en mij kan vertellen wat ik heb.Ik ben pas 21 jaar oud maar heb al aardig wat laat ik het zeggen minder leuke dingen in me leven meegemaakt.Ik wil een manier om verder te gaan want op deze manier weet ik niet hoe ik hieruit komt.Ik durf niet met zekerheid te zeggen of ik depressief ben want ik kan me niet voorstellen dat ik daar op zo'n jongen leeftijd last van kan hebben.

Als je kampt met dit soort gevoelens en de personen om wie het gaat zijn er niet meer of zijn te onbereikbaar waardoor je niets kan uitpraten hoe laat je die gevoelens dan achter je zodat je toch doorkan met je leven ?

Het zit zo, een man in mijn omgeving wil niet naar de huisarts, is ernstig benauwd, kan niet meer traplopen, open benen etc. Nu heb de huisarts opgebeld om te vragen wat ik kan doen. Wel wat tips gegeven, maar nooit vermeld dat ik naar de gemeente kan gaan, om lentis ( ggz) in te kunnen schakelen, zie kunnen met verwijzing iemand sturen om de man te bezoeken. Dit hebben ze nooit aan mij nooit verteld. Dan had ik veel eerder hulp bij deze man krijgen krijgen. ( nu via via komt er wel ggz langs volgende week, maar dit had ik moeten horen van de huisarts) Het kan nu te laat zijn.

Toegevoegd na 57 minuten:
Ik mis dus informatie die ik van de huisarts graag had willen krijgen, dat er een instantie is die wel hulp van bieden. Dit hadden ze me toch moeten vertellen.