Ouderschap & Opvoeding

Ik vraag me af hoe lang je een baby een 'pasgeborene' noemt. Na één week? Twee? Etc.

Mijn zoontje van 9 maanden oud houdt niet van eten. Al helemaal niet van groentehapjes. Het toetje gaat er vaak met gemak in, maar fruit, boterhammen of groente weigert hij. Hij houdt zijn lippen stijf op elkaar en het is echt onmogelijk om nog iets naar binnen te krijgen.

Mijn jongste is nu 6½ en heeft in de eerste 3 weken van het nieuwe schooljaar 3x iets uit de klas 'meegenomen'. Het maakte niet uit of het van een ander kindje was of iets van de school. Hij vond het blijkbaar mooi en wilde het hebben - dus nam hij het mee.
Eerder had hij ook al dit soort neigingen; hij nam bijv. een autootje mee van een vriendje waar hij was wezen spelen. Telkens wanneer we dit merkten, lieten we het hem zelf terugbrengen en zijn excuses maken. Het is dus niet zo dat we het 'maar laten lopen'. Straf heeft hij er ook voor gehad, maar niets blijkt blijvend genoeg indruk te maken.
De laatste keer heeft zijn juf hem meegenomen naar de directie. Ze had hem hiervoor gewaarschuwd na de 2e keer, dus vandaar. Hij was even onder de indruk, maar blijkt een zeer 'selectief geheugen' te hebben in bepaalde zaken.
Vanmiddag had ik een gesprek op school, en ze hebben me aangeraden om met hem naar een psycholoog te gaan. Dat wil ik best doen, geen probleem, maar heeft iemand tips voor wat we hier in de tussentijd zelf nog aan kunnen proberen te doen?

De buikpijn was lang echt een probleem, doordat mijn zoon obstipatie kreeg op school (ophouden tot hij thuis is). De zere ogen kwamen later en nu gaat hij regelmatig op de wc zitten om te poepen of te plassen. Voor mij zeer uitputtend om soms een paar keer per nacht wakker gemaakt te worden en de trappen op en neer te lopen.

Mijn dochter laat ons merken dat ze tevreden is over prestaties. Ze heeft geen lage dunk van zichzelf. Daar zit het probleem met zelfvertrouwen dus niet! :-)

Alleen heeft ze wèl weinig zelfvertrouwen wat vriendjes betreft. Ze denkt dat anderen haar niet mogen/niet aardig vinden en dat ze daarom niet met haar omgaan.
Ze zegt dat ze in de pauzes op school altijd alleen loopt en dat ze nergens bij hoort. Als ze met een groepje mee wil doen, laten ze haar niet toe. Mijn dochter voelt zich machteloos hierin.
De juffen zien geen probleem, maar of mijn dochter nu daadwerkelijk alleen loopt en buitengesloten wordt of dat dit dit slechts haar beleving is, maakt wat haar zelfvertrouwen betreft niet uit.

(Een soortgelijke vraag heb ik net ook al gesteld, alleen is de insteek net iets anders.)

Omdat ik me vroeger ook altijd buitengesloten heb gevoeld, ben ik (extra) bang dat mijn dochter hetzelfde overkomt. Ik moet vooral niet mijzelf op mijn dochter projecteren, maar ik wil wel haar zoveel mogelijk ondersteunen en haar probleem serieus nemen. Hoe doe ik dit op de juiste manier?

Het is een goedlachse vrolijke meid die in is voor knutselen, verkleden, poppenspel, lego en bomen klimmen. Ze heeft een erg brede interesse en is overal wel voor te porren. Soms een tikkeltje eigenzinnig, maar niet meer dan andere kinderen (naar mijn bescheiden moeder-mening). ;-)

Alle tips die mij handreikingen doen om mijn meisje te helpen, zijn van harte welkom! Dank je wel! :-)

Toegevoegd na 2 dagen:
BEDANKT ALLEMAAL!