Ouderschap & Opvoeding

Ze geeft mama over het algemeen altijd netjes een handje, en ze is geen brutaal kind wat nooit luisteren wil.

Maar gisteren wist ik me geen houding te geven in de bibliotheek, waar stemverheffingen toch al snel door de hele bibliotheek galmen en mensen je vaak van alle kanten aankijken, zo van, eens even kijken hoe die moeder DAT gaat oplossen hihi.
Daar sta ik met een bezweet hoofd, ik houd mijn dochter stevig aan de hand en zeg dat we nu naar huis gaan maar zodra ik dat doe gaat ze uitgebreid op de grond liggen, en hoe bozer ik werd hoe leuker zij het vond..Mijn kleine trut!
Lees! Mijn andere hand had ik vol met boeken en kon haar dus niet optillen!
Wat te doen in zo'n situatie

Toegevoegd na 21 minuten:
Ze is net 2 jaar geworden

Beetje rare vraag misschien. Maar kleine kinderen hebben bijvoorbeeld geen deodorant nodig. Waar ligt dat aan?

Een pasgeboren baby op eigen kamer of bij ouders?
Wat zouden jullie aanraden...leg ik hem op zijn eigen kamer of tot een bepaalde leeftijd bij ons?

Mijn nichtje van bijna 2 vertikt het om haar kaken van elkaar te doen als de tandenborstel in zicht komt.
Alles is geprobeerd: electrische borstel met een muziekje, lekkere kindertandpasta, afleiden met favoriete speeltjes, liedje zingen, etc.
Ze vertikt het.
De kaken openwrikken eindigt vanzelfsprekend in een huilerige worsteling, ook niet bepaald pedagogisch verantwoord.
Verhaaltjes over de tandarts begrijpt ze nog niet echt.
Wie o wie heeft een gouden tip?

Mijn zoon is 2,5 jaar, de tijd voor een dreumes om nee te zeggen en overal tegenin te gaan.

En dat doet hij dan ook. Op zich vind ik dat geen probleem, hou wel van een beetje pit. Ik vind van mezelf dat ik geduldig en consequent ben. Als hij iets doet wat niet door de beugel kan benoem ik wat hij fout doet en hoe hij het beter anders kan doen. Als hij dan toch doorgaat zet ik hem op zijn strafplek.
De strafplek is op de eerste trede van de trap. De trap is op de gang en de deur naar de woonkamer doe ik op een kier.
Hij klimt niet de trap op en zo goed als altijd blijft hij ook gewoon zitten, wachten tot ik hem kom halen en wederom benoem wat hij fout heeft gedaan en hoe hij het beter kan/moet doen.
Na het praatje geven we een kus, knuffel en zeggen we: ik hou van jou.
In het begin had dit echt wel effect. Maar de laatste tijd vind hij het echt geen straf meer om op de trap te moeten zitten, hij vind het zelfs leuk. Gaat er af en toe vanuit zichzelf al zitten.

Wat moet ik doen?
Consequent door blijven gaan, een andere strafplek geven of iets anders????