Gestoorde schoonmoeder, wat doe je eraan?

Mijn vriendin woont nog thuis,studeert en werkt, en sinds haar moeder op de hoogte is van onze relatie (ander halfjaar geleden) gedraagt ze zich 'niet normaal'.
Ze beschuldigd haar dochter ervan dat ze ziek is door haar. En zegt dingen zoals 'als ik dood ga komt dat door jou', elke dag bedenkt haar moeder wel wat nieuws om ruzie over te maken. Ze verstopt de shampoo/douche spullen voor haar dochter, kookt nooit voor haar, verstopt chips/koekjes, kan alleen maar negatieve dingen zeggen en zeikt haar af bij haar vrienden en familie.

Het is nooit goed wat haar dochter doet. En als ze met haar moeder wil praten over de dingen die gezegd worden die ze niet leuk vind dan zegt haar moeder altijd, JA MAAR.... en dan geeft ze het een draai met de bedoeling dat haar dochter zich schuldig moet voelen.

Haar dochter/ mijn vriendin dus blijft altijd kalm en gaat zelden tegen haar moeder in als ze zo doet. Ik vind het echt zielig voor haar dat ze zo een moeder heeft, maar als hun niet met elkaar kunnen praten valt er niet veel aan te doen ofwel?

Ik word er echt helemaal gek van! Wat een misselijk ****
Ik wil me er heeeel graag mee bemoeien, maar ik ben bang dat als ik dat doe ze haar dochter nog slechter gaat behandelen.... wat te doen?

Toegevoegd na 40 minuten:
Uit huis gaan is niet mogelijk i.v.m. haar studie. Verhuurders hebben een 2de verantwoordelijke nodig als de inkomsten onder het gemiddelde zijn. en haar moeder wil geen verantwoordelijke zijn (mijne kan het niet zijn.)

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Je kunt iemand niet veranderen. Al zou je dat nog zo graag willen. Mensen moeten zelf wíllen veranderen, anders lukt dat niet. In dit geval kan ik maar één ding bedenken, en dat is je vriendin aanmoedigen op zichzelf te gaan wonen! Als mams dan weer dreigt met dat ze dood gaat als dochter weggaat.... dan moet dochter leren dat dat emotionele chantage heet, en dat mama zelf verantwoordelijk is voor haar eigen welzijn. Dat zou ze ook kunnen zeggen. Dat betekent nog niet dat ze niet vaan haar moeder houdt ook. Maar wel dat mama zelf moet werken aan haar eigen welzijn. Net als dochter dat moet doen door niet meer te accepteren dit soort negativiteit over zich heen te krijgen! Ik heb mij zelf onder zo'n negatief juk vandaan gevochten, en ben blij dat ik dat gedaan heb! Veel meer dan aanmoedigen in de juiste richting kun je helaas niet doen. Sterkte! Toegevoegd na 35 minuten: Je kan trouwens gewoon van mams verlangen dat ze je op zijn minst met beleefde omgangsvormen benaderd. Zo niet, kan ze hetzelfde terugverwachten vermoed ik....

trieste situatie.. je kan niet veel doen, dan alleen maar je vriendin te steunen en met haar te praten ..dat ze toch eens er tegen in moet gaan.. het is niet eerlijk wat haar moeder doet.. zeker niet..kinderen worden nooit je eigendom, het is misschien het overwegen waard dat ze op zich zelf gaat wonen, zodat jullie samen een leven kunnen opbouwen

ja meis heel veel kun je er niet aan doen het is en blijft je schoonmoeder ik had er ook zo 1 en we werder er helemaal gek van {ook mijn vrouw} en wij hebben besloten het contact geheel te verbreken

De simpelste oplossing is dat je vriendin lekker op haar zelf gaat wonen, of bij jou intrekt. Ik ga er door je nickname vanuit dat jij 26 bent en dat je vriendin ook meerderjarig is, dus het moet geen probleem zijn, dat je vriendin nu op eigen benen gaat staan. Zou het kunnen dat haar moeder maar niet wil accepteren dat haar dochter op vrouwen valt? Nu in gesprek gaan met de moeder heeft waarschijnlijk helemaal geen zin. Laat haar lekker. Op het moment dat er wat meer afstand is, tussen haar en haar dochter, wordt de relatie misschien vanzelf weer beter. En misschien ook niet. Maar je vriendin moet nu voor haar eigen leven gaan kiezen.

Maak eens samen met u vriendin en u schoonmoeder een weekend uitstapje en probeer eens te weet te komen waarom ze zo raar doet.

Misschien is ze zoals je zegt inderdaad ziek. Als dat zo is kan je het beter accepteren maar makkelijk is het niet.

Misschien valt haar moeder wel op jou. Ik heb gekkere dingen meegemaakt. Maar goed, ik denk dat jouw houding moet zijn: beleefd en afstandelijk en dat jouw vriendin's houding moet zijn: beleefd en negeren. In ieder geval werkt confrontatie niet. Misschien een een vertrouwd persoon vragen met schoonmama te praten.

Meis,het lijkt me inderdaad héél verstandig om je níet in hun relationele moeilijkheden te mengen. Véél praten met je vriendin en haar tot steun zijn,zodat ze zich moreel en emotioneel gesterkt voelt. Het zou misschien het verstandigste zijn dat je vriendin steeds probeert,desnoods samen met jou,elke maand geld opzij te leggen om op een gegeven moment toch maar 's op haarzelf/jullie zelf te gaan wonen. En misschien kun je haar voorstellen of het mogelijk is dat zij aan een oom of tante,waar haar moeder wél goed mee op kan schieten,is te gaan praten met die moeder. Héél veel sterkte. Succes hoor. ;-)

Heb ik het goed,als ik denk,dat jullie relatie een lesbische is?Een van de dingen die je dan kunt proberen is haar(de moeder van je vriendin) aan het verstand te peuteren dat we in 2010 leven en dat het normaal is als 2 vrouwen een relatie hebben.Als samen huren niet tot de mogelijkheden behoort, kun je misschien in jullie vrienden/kennissenkring iemand kunnen vinden die woonruimte heeft.

Je zegt dat het begonnen is nadat ze weet van jullie relatie. Ik geloof dat niet echt in, en zal je vriendin al haar hele leven zulke ervaringen kennen. Al kan ik me wel voorstellen dat het heftiger is geworden. Als buitenstaander is het erg moeilijk, maar uit je verhaal weet je vriendin prima hoe ze hier mee om moet gaan. Dat doet ze immers al haar hele leven. Soms zie je een gevecht ontstaan tussen de twee vrouwen om hun liefje. Jij bent ook vrouw (geloof ik) en jullie vechten kennelijk ook om je lief. Wat je schoonmoeder doet is aandacht opvragen, waarmee ze ook heeft geleerd (in haar jeugd) dat negatieve aandacht ook aandacht is. Maar eigenlijk is het een gevecht om het liefje en jij bent haar concurrent. Wat daaronder zit is veel verdriet en angst. Angst om haar te verliezen en kwijt te raken. Terwijl ze niet inziet dat ze juist door haar angst haar meer en meer wegduwt. Een vicieuze cirkel. Het wegduwen is dan ook erg letterlijk. Niet meer koken, niet meer spulletjes die ze kan gebruiken. Het echt onaangenaam maken voor haar om te blijven. Daar zit ook verbitternis achter, welke wordt gevoed door hetzelfde verdriet. Het is de liefde en verdriet die haar drijft, en de angst voor haar zwak voor die liefde/verdriet. Zwakke emoties zal zij ten alle tijden verdrukken en neerslaan. Een typische eigenschap van een dictator. Leer die liefde en verdriet in haar zien zodat je compassie kan krijgen en ze zal veranderen.

De titel van uw vraag is ook niet diplomatiek gekozen om aan te geven dat jullie de hand willen/kunnen reiken. Overleg met elkaar of er animo bestaat om een weekje en sportieve vakantie te houden. Zwemmen, fietsen, wandelen, bowlen , midgetgolf oid. Om op een ontspannen manier tot elkaar te komen en op een ongedwongen wijze van gedachten te wisselen. Zodat jullie terug kunnen kijken op een leuke vakantie periode wat uit kan groeien tot een nieuw begin. Om te kunnen starten op kamers is dat met z,n tweetjes makkelijker dan je denkt. Als de huur en evt andere lasten tijdig voldaan worden, dan heb je geen steun van een derde nodig. Men moet de lat natuurlijk niet te hoog leggen. En als het toch nog goed komt met jouw schoonmoeder dan heb je er nog een vriendin bij en kan jij misschien ook daar in huis wonen. We zijn benieuwd hoe dit allemaal gaat aflopen en of jullie ons daar deelgenoot van willen maken.

in de brief geef je aan zeikt af bij familie en vrienden,kan je vriendin daar niet iemand in vertrouwen nemen? Misschien zijn die wel voor rede vatbaar zodat evt familie /kennis kunnen bemiddelen en met haar neus op de feiten drukken dat ze anders later voorgoed haar dochter kwijt is (is dat wat ze wil?)

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100