hoe komt het dat een puber ,jongen en jongste van het gezin ,zich ten opzichte van de moeder zich volledig afkeert,hij vertoont haatgevoelens

Hij is 14 jaar en in de puberteit maar zijn gedrag is soms niet meer te harden...

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

ik ben een puber, en ik denk dat dat normaal is, je moet je er niet te veel van aantrekken, achteraf hebben we er spijt van maar dat laten we niet altijd zien. ik doe de laatste tijd ook zo tegen mijn moeder, maar dat is gewoon 'de puberteit'

Dat kan zo veel verschillende redenen hebben, daar is veel meer info voor nodig om daar iets enigzins zinnigs over te zeggen. Maar als ik even terugkijk naar mijn eigen jeugd in die tijd, komt het omdat mijn ouders voornamelijk bezig waren te bepalen met (en sturen naar) wat het beste voor mij was in hun beeld, terwijl ik daar heel anders over dacht maar er niet geluisterd werd. Hadden ze destijds naar mij geluisterd, en niet zo van 'nou, laat maar even horen dan, dan is het er uit', maar echt een forum aanbieden waar ik mijn verhaal had kwijtgekund en ze met oprechte objectiviteit mijn verhaal aanhoren zonder direct te oordelen, dan had er zeker minder frictie geweest. Dat wil niet zeggen dat dit bij de ouders uit je vraag ook zo is. Maar gewoon luisteren en niet oordelen kan voor een puber erg welkom zijn. Het is een leeftijd waarop ze er achter komen dat niet alle advies de juiste is, dat eigen ideeën helemaal niet zo gek zijn, dat beslissingen ook zelf gemaakt kunnen worden en dat alle autoriteit aan de kaak moet worden gesteld. Wat dat laatste geldt, ben ik daar 18 jaar later nog mee bezig. ;) De moeder zou zichzelf eens af moeten vragen hoe een volwassene zou reageren zoals ze omgaat met haar zoon. Of hoe zij zou reageren als er met haar op die manier wordt omgegaan. Ik bedoel hiermee niet dat het haar schuld is hoor, maar iemand zal moeten beginnen zich in te leven in het perspectief van de ander. Da's voor de puber heel lastig en de moeder heeft de ervaring van die periode aan haar zijde. Succes!

Veel ouders ervaren pubers als lastig, de puberteit als een 'moeilijke fase'. Kan opvoeding daar iets aan veranderen? "Nee, pubers moeten puberen, daar is geen ontkomen aan. Hun hersens zijn enorm aan het veranderen en het gedrag dat daarbij hoort, is dus heel natuurlijk. Bij de een valt het meer op dan bij de ander, en niet altijd leidt het tot grote problemen. Daar kan de omgeving ook nog veel aan doen. Want ik denk dat je door iets te weten van het puberbrein, het typische pubergedrag kunt begrijpen en daardoor kan het gemakkelijker worden om ermee om te gaan. Maar overal ter wereld vertonen pubers dus hetzelfde 'lastige' gedrag. Het is een fase die je niet kunt overslaan. Sterker nog: het is zelfs nodig om uit te groeien tot een gezonde volwassene." Klik de bron aan en je leest meer informatie en ook een boek die over puber gedrag gaat.

hoevaak ik mijn moeder wel niet voor vanalles en nog wat heb uitgemaakt tijdens mijn puberjaren..... en dat was dan nog niks vergeleken met mijn 2 broers. Het hoort er nou eenmaal bij en bij sommige is het een stuk meer dan bij andere. Ik heb soms ook echte haatgevoels gehad tegen mijn moeder (toen ik volledig aan het puberen was kreeg zij ineens een vriend, nou dat heeft ze geweten) en nu? ik kan niet zonder mijn moeder en bel haar wel 3 keer per week. zoals je al zei: het heet puberen en tot het echt op dreigementen over gaat... laat het lekker.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100