Waarom is het zo moeilijk mijn "eigen ding" te blijven doen?

Mijn partner en ik zijn beiden in de ziektewet; Ik ben al lang thuis en heb een beetje mijn eigen ritme gevonden over de dag en dat kostte al best wat moeite.. ook omdat ik mede door psychische overbelasting thuis zit..ik ben ook mobiel maar mijn partner nog niet..
Ik vind het nu vreselijk moeilijk om mijn eigen ritme en bezigheden aan te blijven houden..kan me niet ontspannen en het voelt alsof ik me moet verantwoorden voor wat ik wel of niet doe door de dag heen.. het is geheel mijn probleem want hij maakt het me echt niet lastig.. hij heeft natuurlijk verzorging nodig en die geef ik hem natuurlijk met liefde maar ook zou ik willen dat hij morgen weer aan de slag kon zodat ik weer "mezelf"kan zijn.. voel me nu al rot als ik 10 minuten aan de pc zit.. of toen ik vanmorgen even het ochtendjournaal keek.. maar ook toen ik boven ging poetsen want toen lag hij zo alleen beneden...
Hoe ga ik hier nu het beste mee om?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Ik begrijp dat je een soort schuldgevoel krijgt en dat je dus last hebt van een knagend geweten, maar je mag best wel dingen voor jezelf doen, hoor. Van zijn kant zou het egoistisch zijn als hij dat onacceptabel vindt. Het beste is dus om met hem erover te praten, Je eigen ritme krijg je nooit helemaal terug, zolang hij thuis is. Maak een afspraak met hem dat je overdag of in het weekend een aantal uren voor jezelf bezig bent. Dat hoeft niet veel te zijn, maar dan kun je je daar wel op verheugen. En als je weet dat hij het ermee eens is, dan doe je je ''eigen ding'' met meer plezier. Ik kan me zo voorstellen dat je 's morgens eerst zorgt dat alles aan kant is (incl. de verzorging van je man) en dat je dan na de middag een paar uur voor jezelf hebt om daarna weer je algemene taken op ta pakken. Moet toch kunnen, lijkt me.

Ik weet niet of je onder behandeling staat van een psycoloog. zo ja heb het met hem-haar over wat je kunt doen anders even met je huisarts overleggen die weten vaak ook wel wat tips

Waar komen je gevoelens nou precies op neer? Schuldgevoel dat je niet de hele tijd bij hem blijft, maar je eigen ding doet? Vind je het eigenlijk niet fijn om samen te zijn? Ongemakkelijk omdat jouw privacy verstoord is? Je zegt dat je het gevoel hebt dat je je moet verantwoorden voor wat je doet, waarom denk je dat? Wil hij dat graag weten, verwijt hij het je als je je eigen dingen doet, verwijt je het jezelf, of denk jíj dat hij het jou verwijt? Vind je het vervelend om hem te moeten verzorgen, of is het alleen vervelend dat hij de hele tijd thuis is? Mijn tip in dit soort situaties: praat erover met hem. Ook als hij het allemaal geen probleem vindt en het allemaal in jouw hoofd zit; ook dan kan het helpen om erover te praten. Ik merk bij mezelf als ik een gevoel heb tov. mijn partner waarvan ik vind dat ik dat niet zo mogen voelen, ik daar heel lang mee kan lopen worstelen. En dat als ik het hem gewoon vertel (wel voorzichtig en subtiel natuurlijk zodat ik hem niet kwets), er een hele last van mijn schouders valt, ik me niet meer schuldig hoef te voelen over die gevoelens die ik heb, en het daardoor al een stuk minder vervelend is. Mocht je inschatten dat je partner het niet aankan om dat soort dingen te horen, moet je dat met jezelf oplossen: inzien dat het oke is om dat te voelen, jezelf 'vergeven'. Tijd voor jezelf willen, is een primair verlangen van de mens (hoewel niet iedereen veel tijd nodig heeft voor zichzelf). En je kan samen afspraken maken, dat je bijvoorbeeld 2 uur wat voor jezelf gaat doen, en dan weer bij hem komt kijken. Dan kan je jezelf in die 2 uur tenminste ontspannen, omdat jullie allebei weten waar je aan toe bent en je je er niet schuldig over hoeft te voelen, je niet de hele tijd hoeft te denken 'zal ik nu naar hem toe moeten?'

Ik herken dat gevoel wel. Alleen ben ik diegene die thuis is en mijn partner werkt. Ik heb ook het gevoel dat ik mij moet verantwoorden. Terwijl mijn partner mij volkomen vertrouwd. Ik weet niet hoe dat in je jeugd bij jou was, maar ik ben opgegroeid in de generatie van schuld. Mijn pleegouders eisen dat ik dankbaar voor van alles en nog wat was. Daardoor voelde ik mij heel vaak schuldig. Die lijn heeft zich in mijn volwassen leven voortgezet. Nu bij ik 41 jaar en nog worstel ik met dat schuldgevoel. Zoals je zelf al aan geeft wil je graag je eigen ik bewaren. Zonder dat je jezelf schuldig voelt. Dat iets een proces wat zich figuurlijk gesproken tussen de oren af speelt. Door juist goe voor jezelf te zijn, door jouw ik te koesteren word je een goede partner. Als jij beter in je vel zit, gelukkiger bent, kan je juist jouw partner iets heel positiefs bieden. Je zult dus je gedachten moeten om buigen van het negatieve naar het positieve. Succes ermee

Je zult dit eens moeten bespreken met je partner. Vertel heb maar eens hoe jij je erbij voelt. Dat als je boven bent, je het vervelend voor hem vind dat hij alleen is. 10 tegen 1 dat hij zegt, meid ga toch lekker je ding doen. Ik vermaak me wel. Het is inderdaad jouw issue. Dat je gewend bent om klaar te staan voor iedereen. Echter door jouw eigen gezondheidsproblemen, kom je in de knel. Je hebt a) aandacht voor jezelf nodig en b) wil je nog je oude patroon handhaven. Je probeer nog steeds om iedereen te pleasen. Met als gevolg dat je waarschijnlijk niemand kan pleasen omdat je zelf niet goed genoeg bent door je ziekte. Dit is een proces wat hoort bij jouw ziektebeeld. Deze ervaringen zul je moeten doorstaan, zodat jij die in een nieuw en vooral ander kader kunt plaatsen. Stapje voor stapje zul je hierin je weg vinden. En vooral, accepteer je ziekte en dat jij momenteel ook veel aandacht nodig hebt van jezelf. Help anderen zoals jij jezelf kan helpen.

Deel je dagen in zoals jij dat wil en kan. Bespreek duidelijk met je partner wat jou dagen zijn om" je ding te doen" dan is het maar duidelijk. Houd de communicatie open over dit onderwerp. Met een schuldgevoel lopen is frustrerend en daar word je niet beter van lijkt mij. Het heeft te maken met verwachtingen en schuldgevoel. Stop ermee. Vertel je partner duidelijk wanneer je iets wil en kan. Ik wens je veel succes. Kom je er niet uit met je zelf raad ik je aan met je huisarts te praten.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord op die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100