Hoezo weetje pas na een lange tijd dat je partner je levenspartner zal zijn?

De laatste vraag over dit onderwerp, voor mij althans.

Naar aanleiding van andere vragen merk ik dat de meningen en kijken hierop nogal verdeeld zijn..
De één zegt dat je dat al na een aantal ontmoetingen weet, de ander zegt dat je dat pas na jaren weet!

Na hoelange tijd weetje het nou?

Bijmij eigen vriendin(zoals ik al eerder heb verteld) voelde ik me vrij snel al vertrouwd en goed en zei ook. We kunnen goede beslissingen samen nemen en liggen vooral op één lijn. Dat merkten wij al snel. Naar mijn mening kan je dit dus best snel al aanvoelen. Sommige zeggen dat dit pas na jaren kan. Lijkt het alleen maar zo in het begin van de verliefdheid omdat beide het graag willen, of ook omdat het echt zo wordt aangevoeld?

Kunnen we het onderscheid maken in voelen of iemand het alleen maar graag wil, of omdat iemand ook echt bij je past?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Als je op je eigen sterfbed of op die van je levenspartner, dan pas kun je zien of het je levenspartner is of was... Niet eerder... Snap je dat wel heel goed... Als je partner wegloopt omdat jij ziek wordt, doodziek, of je partner gaat weglopen omdat hij/zij ziek wordt, doodziek EN JE DEELT HET LAATSTE STUKJE NIET OOK SAMEN, dan was het DUS toch niet je levenspartner... Iemand past ECHT bij je als die ander je NOOIT vrijwillig verlaat...

Na +/- 7 jaar. Dan is de chemische verliefdheid over dus dan worden je gedachten niet meer beinvloed door feromonen. Maar dan nog kun je na 10 jaar of 30 jaar uit elkaar groeien. Dingen zijn niet statisch maar dynamisch, ook relaties. Dus als iemand nu je levenspartner is betekend dat niets over of jullie nog goed bij elkaar passen over 20 tot 50 jaar.

Een levenspartner heb je pas als je er een leven mee geleeft hebt! Zonder teveel problemen, teleurstellingen en wantrouwen. respect voor elkaar hebt! maar jij kunt denken na een korte tijd dat je je levenspartner hebt gevonden, die heb ik ook gehad, dacht dat ik er oud mee zou worden, maar na 15 jaar was het vlammetje toch ineens gedoofd. Dat kan bij jou gebeuren maar natuurlijk ook bij de ander.. ondanks dat jij steeds gelooft de levenspartner gevonden te hebben, hoeft dat bij de ander dus niet zo te zijn, misschien de eerste jaren wel maar dat kan zo ook maar eens ineens veranderen, door allerlei oorzaken.

Je weet het nooit zeker! Nooit! Wel is het zo dat naarmate je langer bij elkaar blijft dat dan de kans wel zal afnemen dat je niet bij elkaar zult blijven. Maar zelf van de getrouwde stellen scheiden uiteindelijk 34%. Je weet het niet!

Bronnen:
http://www.cijfers.net/huwelijk.html

op je sterfbed weet je pas of je partner je levenspartner was

Ik hoorde eens een stel, die al heel lang samen waren, zeggen: "Het is nu niet veel nut meer he, om te gaan scheiden. Als je dat moet zeggen tegen elkaar, dan weet je dat het niet je levenspartner was. Dus inderdaad zoals de meeste zeggen: als je doodgaat en je houdt nog steeds van de ander, je wilt nog steeds werkelijk bij elkaar zijn. Dan IS het je levenspartner. Maar dat kan je gevoel ook als zeggen in het begin van de relatie. Naar mijn idee 'weet' je gevoel dit al. Je echte onbewolkte gevoel.

Voor mij klopt de vraag niet ; nadat ik mijn man twee keer had ontmoet,, wist ik al dat hij mijn levenspartner zou zijn, en nu, bijna twintig jaar later denk ik er nog precies zo over . Verliefdheid is alleen stap 1, dat overkomt je. Zijn daarbij alle voorwaarden goed en ben je beden bereid er iets van te maken, dan is de rest aan jou en je partner. Liefde is ook een keuze, samen een bepaalde weg wíllen gaan, ook als het wel eens tegenzit. Kan of wil een van beiden of beiden dat niet, dan is het sowieso wellicht verstandig de verliefheid maar te laten overwaaien. Want na liefde op het eerste gezicht stilzitten en achterover leunen is er nu eenmaal niet bij. Levenspartners ben je overigens wanneer je met iemand (een deel van) je dagelijks leven deelt. Het hoeft niet per se ook tot je dood te zijn. En ook niet per se een huwelijk of zelfs liefdesrelatie.

In mijn beleving bestaat er niet zoiets als een levenspartner. Althans, niet iemand waarmee je tot aan je dood je leven deelt. Begrijp me niet verkeerd, hiermee bedoel ik niet je kinderen en familie. Iedereen in je leven is eigenlijk een passant, ze komen in je leven, lopen een stukje met je mee en nemen vervolgens een andere afslag. Sommigen daarentegen lopen heeeeel lang met je mee en een enkeling een heel leven lang. Die laatste zou je kunnen bestempelen als je levenspartner. Toegevoegd na 2 minuten: Als ik mijn antwoord zo terug lees, is hij wel een beetje raar, al zeg ik het zelf haha. Maar ik weet niet zo goed hoe ik het anders moet zeggen.

Omdat je niet helderziend bent. Liefde maakt blind, en dat geldt helemaal hiervoor.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100