Hoe doorbreek ik mijn obsessieve ideaalbeeld van een relatie?

Ik zal even wat uitleg geven.

Een aantal jaar geleden leerde ik een meisje kennen, waar ik een hele hechte vriendschap mee opbouwde.

Om een lang verhaal kort te maken, dit meisje was en is nog steeds mijn onbereikbare crush.

Hiermee bedoel ik, dat zij voor mij de enige echte ware was.

Ik kreeg te horen dat ik haar niet kon krijgen, omdat ze lesbish is.

Dit kreeg ik pas te horen naar een aantal jaar, en in die jaren, heb ik haar karakter, persoonlijkheid, en mijn beeld op een relatie met haar volledig geïdealiseerd.

Ik moest me net zoals haar kleden, de muziek leuk vinden die zij leuk vind, en natuurlijk de hobbies.

Nouja, uiteindelijk, na een aantal idealiserende jaren, gaf ze dus EINDELIJK aan dat ze lesbisch is.

Nu is die obsessie een andere vorm aan gaan nemen.

Iedere vriendschap die ik heb, moet op die van haar lijken.
Ze moeten net zo intelligent zijn als haar, etc.

Plus, mijn toekomstige vriendin moet het liefst zo veel mogelijk op haar lijken.

Ok, ik hield al van lang haar, maar nu is niks anders meer goed.

Mijn punt is, ik wil hier van af.

Het is onnatuurlijk, irrealistisch.

PS: ik heb over 1.5 week een gesprek met een psycholoog.

Maar heeft iemand andere ideeën?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Zo te lezen ben je mogelijk een zeer passioneel mens. Het is alles of niets. Dat betekent dat deze relatie die zo belangrijk voor je was ook alles betekende voor je. Het is niet makkelijk als je zo intens bent, maar je zult ook door diezelfde karaktereigenschap ervaringen hebben waar anderen alleen maar van kunnen dromen. Maar in dit geval is het moeilijk voor je; Je bent er gewoon nog niet overheen. En zolang je nog niet over deze liefde heen bent is het mijn inziens beter nog geen andere liefdesrelatie aan te gaan. Je zal steeds teleurgesteld worden, en ook je nieuwe vriendinnen teleurstellen, omdat je haar zoekt in een relatie. Geef jezelf de tijd om er overheen te komen, wordt niet ongeduldig met jezelf want je leert nu lessen die je hele leven van pas komen. Geweldig moedig dat je naar een psycholoog gaat, alleen al omdat je bereid bent ondersteuning te ontvangen in dit heftige proces. Ik zag dat je 18 bent en weet van mijzelf dat ik er toen van overtuigd was dat ik nooit over mijn (eerste) grote liefde heen zou komen, dat het altijd zo pijnlijk zou blijven. Inmiddels heb ik ervaren dat je grote liefde nooit vergeten wordt maar dat er zoveel liefde in mij is dat er andere grote liefdes kunnen ontstaan. Nadat je over die eerste heen bent. En je zal weten dat je erover heen bent als je er naar uitkijkt een nieuwe relatie aan te gaan, en dat je die nieuwe vriendin zo fijn vindt omdat zij zichzelf is. Wat je nu weet van jezelf is dat je gepassioneerd lief kan hebben, dat is iets wat veel mensen nooit zullen ervaren. Bij je psycholoog zal je gaan leren om jezelf te mogen zijn bij een nieuwe geliefde. Je hoeft je niet met haar te versmelten in het normale leven (dat is vooral heerlijk als je intiem bent), je mag je eigen smaak kleding dragen, je eigen muzieksmaak ontwikkelen en je eigen voorkeuren hebben, en behouden. Je toekomstige nieuwe geliefde zal namelijk van jou houden, niet van iemand die langzaamaan in haar verandert; ze heeft zichzelf al en wil jou omdat je iets toevoegt in haar leven. Geef haar die kans, ben jezelf en waardeer jezelf. Het komt wel goed met je.

misschien is het een idee om voorlopig helemaal niet aan liefde/verliefdheid enzovoort te denken en daarentegen al je energie op studie/werk/sport te richten. natuurlijk kom je genoeg mensen tegen, maar aangezien toch niemand op haar lijkt of zo intelligent is, heeft het geen zin om enige tijd te besteden aan 'love'...gedachten. over 1,5 week heb je een gesprek waar je veel uit kan halen, doe dat en laat je niet in de luren leggen door zoiets als een "onhaalbare liefde"!

Iemand valt voor een bepaald type vrouw, raakt het uit of wordt het niets, dan zal de volgende vrouw waar je op valt, bijna zeker weer op haar lijken. Dus dat is niets bijzonders. Of eigenlijk heel normaal. Dat je door je frustratie er wat andere zaken aan vast koppelt,is ook vrij normaal, dat zal langzaam slijten. Je weg naar je psycholoog is al bijna niet meer nodig, omdat je goed weet wat er fout is en waarom. De tijd zal je obsessieve ideaalbeeld langzaam terug brengen tot normaal.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord op die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100