Het klinkt misschien vreemd maar ik, nu ver in mijn twintiger jaren, heb nog steeds na een dag al heimwee naar mijn moeder? Herkenbaar? Ongezond?

Het gaat bij mij zelfs zover dat ik mij dagelijks druk maak om het feit dat ze ooit zal overlijden. Er al alleen aan denken geeft mij tranen.
Laat staan dat ze overlijdt, ik weet niet of ik dat zou kunnen overleven, zoveel pijn geeft de gedachte me alleen al.
Als ik op vakantie of een paar dagen wegga doe ik dit met pijn in mijn hart, terwijl zij mij er altijd op attendeert te genieten van mijn vakanties. Het lukt me gewoon niet...

Hoe kom ik van dit gevoel af?


N.B> Mijn moeder is overigens relatief gezond (64 jr.).
Haar band met mij is goed, overigens ook met mijn andere zusjes. Ik beschouw mezelf niet echt als een moederskindje, eerder een vaderskind maar naar hem heb ik die heimwee niet.

Weet jij het antwoord?

/2500

Ook mij komt dit gevoel bekend voor. Maar bij mij is het overgegaan toen ik mijn huidige vriendin leerde kennen. Daarvoor had ik een vriendin waarover ik altijd mijn twijfels had. Mijn derde serieuze relatie (huidige) was 'de ware' hoewel ik hier nooit in geloofde. Dacht altijd dat ik niet zonder mijn ouders zou kunnen (hoewel ik ze slechts een keer per week sprak of zag). Om een lang verhaal kort te maken. Als je een goede relatie krijgt. En dan bedoel ik echt 100% vertrouwen gaat dit gevoel vanzelf weg.

Ook ik heb precies hetzelfde! Woon nu op kamers naar kom zelfs doordeweeks naar huis toe omdat ik m'n moeder (en vader) mis!

Het is gezond wanneer een twintiger op eigen benen leert te staan .het ouderlijk huis verlaat en een zelfstandig leven opbouwt . Het is een natuurlijk proces dat kind en ouders elkaar gaan loslaten . Het neemt niet weg dat het moeilijk kan zijn voor beide. dit gaat echter ook weer voorbij . Je zou ipv druk te maken of heimwee te hebben juist kunnen gaan genieten dat je een goede band met je fam . Je maakt je het zelf op de voorhand al moeilijk/zorgen om dingen die r nog helemaal niet zijn .

Vroeg of laat zullen we allemaal mensen verliezen. Wij kunnen niet bepalen hoe of wanneer wij dood gaan, het enige wat wij wel kunnen bepalen is hoe wij leven. Heb u ooit met uw moeder hierover gesproken? Misschien kan dit juist meer rust geven en juist het genieten dat ze er is en dat je haar toch hebt gekend, zijn dingen die u wellicht rust kunnen geven. U houdt het gewoon niet tegen, dit is het leven!

Het is voor mij niet zo herkenbaar, maar ik weet zeker dat het niet ongezond is. Ik zou zeggen; Geniet van je moeder, en ik ze is nog hartstikke jong voor een (oma?)

Wat fijn dat je zo'n goede band met je moeder hebt. Maar als je elke dag bang bent dat ze overlijdt, terwijl dat helemaal niet in de lijn der verwachting ligt, dan ben je wel angstig. Heb je nog meer angsten? Zo ja, dan moet je daar toch wel eens met iemand over praten. Niet omdat je gek bent ofzo, maar omdat je je zo druk maakt, en dat is zo zonde. Het zou zo fijn zijn als je gewoon elke keer kon genieten van de fijne relatie met je moeder, zonder dat je steeds bang bent en/of heimwee hebt. Je zou toch eens een boek over RET kunnen lezen, ik doe hierbij een link naar een boek, het gaat over emoties op je werk, niet helemaal toepasselijk, maar dit is wel een goed boek. Je bent nu elke keer misschien ongelukkig waar je verder (ik hoop het) een heel fijn en mooi leven hebt. Met een moeder die nog jong genoeg is om nog heel erg lang te leven. Dit komt doordat je bepaalde gedachten in je hoofd hebt waarmee je jezelf ongelukkig maakt. Als je in de twintig bent, zou je 2 weken op vakantie moeten kunnen gaan zonder dat het zo'n moeite kost. Het is zo zonde als die je vakanties bederft, je moeder zelf wil immers ook dat je geniet van je vakanties. Dus mijn advies: heb je nog meer angsten? Ga eens met een psycholoog praten! Is dit het enige? Lees eens een boek over RET, ik kan je het boek van de link aanraden, het heeft mij heel erg geholpen.

Je houdt echt van je moeder, je ziet nu al op tegen het feit dat je haar ooit zal gaan missen, al duurt dat misschien nog wel 20-30 jaar. Koester die momenten met haar en laat haar ook genieten van jouw affectie. Daar is NIETS mis mee. Er zijn meer "kinderen "die levenslang een zeer intensieve band met hun ouders onderhouden. Op dit moment zit je op een leeftijd dat de laatste delen van je hersenen aangelegd worden, zoals realiteitszin en het verstandig omgaan met risico's en verantwoording. Je verlangt naar onvoorwaardelijke liefde en acceptatie, met het eindige leven van je moeder kan er een onbewuste vrees ontstaan dat je dat dan moet ontberen Probeer wat ontspannen met dit beleven om te gaan, zodat het jullie beiden (moeder en zoon) niet verstikt. Probeer wel zelf ook een leven op te bouwen en als je daar aan toe bent, een lieve vriendin te vinden, ik vermoed dat onbewust dat verlangen daarna geprojecteerd wordt op je moeder, mogelijk geeft ze dat al aan. Dit is niet als belediging bedoeld. Oprecht houden van mensen die goed voor je zijn is iets waar eerder schaarste dan een teveel aan is in deze wereld. Hopelijk kun je wat met deze chaotische overdenkingen. Ik had zo een band met mijn oma, die begreep mij zonder woorden. Daar is veel inspiratie van uit gegaan. Ik zal haar eeuwig dankbaar zijn en haar nooit vergeten. Ze heeft me echter zoveel vliegkracht gegeven dat ik nu zelfstandig in de lucht kan blijven en poog door te geven het voorbeeld wat ze voor mij geweest is. Zo eer ik haar nagedachtenis en hebben anderen daar baat bij. Dat maakt het accepteren van haar fysieke afwezigheid beter draagbaar. Maar kom joh. ze gaat nog lang niet dood en geliefde mensen (die dat ook weten dat ze geliefd zijn) leven gemiddeld genomen vaak langer. Toegevoegd na 8 uur: Ik heb begrepen dat de vraagsteller een vrouw is. Dat doet aan de diepe genegenheid voor haar moeder niets af, afhankelijk van haar geaardheid zou een lieve begripvolle vriend ook invulling voor haar genegenheid kunnen betekenen. Zie verder mijn reactie op reacties op dit antwoord. (de derde reactie) Hartelijk dank, Kruidenvrouw voor het uitleggen van wat ik bedoelde.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100