Hoe gaan ouders om met hun liefde voor elkaar?

Ik vraag me weleens af hoe ouders om gaan met hun liefde voor elkaar?
Verbergen ze dat juist heel erg en laten ze dat alleen aan elkaar zien in de tijd die ze samen alleen hebben?

Of.. iets anders?

Mijn moeder zei namelijk laatst toen me vader zei.. " ja jij bent toch nog net zo verliefd op mij als ik op jou" ?
" .. Ja, ik hou nog net zoveel van je, maar die verliefdheid in het begin is toch nu wel wat anders.." ze bedoelde daar mee , de onzekerheid en het spannende van het begin trouwens..
Hoe gaan ze hiermee om denken jullie?

Weet jij het antwoord?

/2500

Ik en mijn vrouw tonen onze liefde naar elkaar ook in het bijzijn van onze kinderen. Net zo als we ook niet verbergen dat we af en toe ruzie hebben en het weer bijleggen. Dat hoort allemaal bij die liefde. Verliefdheid is maar een kort stukje van de liefde voor elkaar. Dat spannende en onzekere is er inderdaad na 15 jaar wel van af. Daar zijn weer andere zekerheden voor in de plaats gekomen.

Je zult dat zelf later wel ontdekken. Nu vind ik het ook nog raar later te zullen verliefd zijn op iemand die kalend is of grijs haar heeft, maar dat evolueert. Tien jaar geleden keken we naar mooie jongens en/of meisjes van onze leeftijd en dat zal over tien jaar ook zo zijn. Geen zorgen over maken, dat komt allemaal vanzelf.

Mijn ouders liepen nog hand in hand na 40 jaar huwelijk. Wij als kinderen wisten niet beter dan dat ze hartstikke gek op elkaar waren. Ook de ruzies gingen niet ongemerkt voorbij, maar we zagen altijd dat het weer goed kwam. Ze waren heel open over hun liefde voor elkaar en wij vonden toen we klein waren dat heel normaal en toen we ouder werden nog beter, heerlijk twee van die ouders die er geen punt van maakten te laten blijken dat ze om elkaar gaven.

Mijn ouders zijn al meer dan 50 jaar bij elkaar en je kunt aan alles zien dat ze erg veel van elkaar houden.Niet op de manier van verliefde stelletjes maar door een manier van naar elkaar kijken,een opmerking,een gebaar. Ik ben 17 jaar samen met mijn partner en ook wij verbergen onze liefde voor elkaar niet voor onze kinderen. We zoenen elkaar gerust in hun bijzijn (geen tongzoen hoor) en halen elkaar aan.ook laten we ze zien dat we respect voor elkaar hebben. Ik vond/vind het zelf heerlijk om te zien dat mijn ouders van elkaar houden en ik denk dat het voor kinderen ook heel belangrijk is.

Als je op een gegeven moment 30, 40 of 50 jaar getrouwd bent, hoef je niet meer zo nodig elk moment van de dag aan elkaar te zitten of elkaar genegenheid te tonen met alle toeters en bellen. Wanneer je elkaar al zo lang bent, onder elkaar huid zit als het ware, zegt een blik genoeg. Intimiteit en seksualiteit horen daar ook bij. Je hoeft dan ook niet meer zo nodig te 'scoren', die tijd ligt gelukkig achter je. Vaak kun je door die wetenschap juist meer genieten van seks en intimiteit dan ooit. Als je ouder wordt, samen oud wordt, heb je zoveel levenservaring en ken je elkaar zo goed en zo intiem, dat de buitenwereld geen getuige meer hoeft te zijn van de liefde die je voor elkaar voelt. Je hebt meer dan genoeg aan elkaar, en weet als geen ander hoe je die liefde moet uiten naar elkaar. Even ter verduidelijking: In mijn verhaal heb ik het over mensen met een GOED en LIEFDEVOL huwelijk! Helaas zijn er vele echtparen die de ware liefde nooit bij elkaar gevonden hebben, en bij deze mensen wordt het samen ouder worden meestal een hel. En geloof me: Ik heb zowel het eerste (mijn grootouders) als het laatste (mijn ouders) van nabij ervaren.

leuke vraag ten eerste +1 mijn ouders deden hu liefde ook gewoon in het bijzijn van ons, maar hun ruzie's ook, en die konden best heftig zijn(mijn moeder is een smijter ;-) gelukkig niet met borden maar meer met het eerste wat er in de buurt lag. kan me 1 keer herinneren dat mijn vader iets dom's zei en mijn moeder de koffiemelk op de grond gooide. het pak explodeerde en ze moesten lachen. de spetters zaten tot het plafon en hunzelf. het moment dat ze daar zelf om moesten lachen was voor ons als kinderen dan een opluchting. als ik nu ruzie heb met manlief zeg ik 2 a 3 dingen met een normale klank zodat mijn zoon niet gelijk denk dat er oorlog is (ik heb een hele harde stem omdat ik slechthorent ben) daarna ga ik even op de negeer stand. ook dat merkt mijn zoon heus wel maar ik wil niet schreeuwen of exploderen waar hij bij is, daar krijgt hij later zelf nog vaak genoeg mee te maken. aan de andere kant doen we heus wel zoenen ofzo als hij het kan zien. en hand in hand lopen. aar we liggen niet te vrijen op de bank als hij in de box of om ons heen is. onze liefde voor elkaar laten we wel weer overdreven zien als de kleine in bed ligt ;-)

iedereen gaat hier anders mee om we zijn niet allemaal het zelfde maar ik weet wel verliefdheid duurt niet lang dat word bij iedereen in de loop der jaren minder maar houden van dat blijft (in mij ogen)

We laten het voortdurend merken,zo wel onze liefde voor elkaar als onze onenigheid,wat ook regelmatig voorkomt! Het maakt daarbij niet uit of onze kinderen of vrienden er bij zijn. Het zijn toch dingen die bij het leven horen.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100