Ik ben een vrouw van 21 jaar woont, ik woon nog bij mijn ouders en ik studeer. Ik heb een egyptische vriend, hoe stel ik hem voor aan mijn ouders?

Toegevoegd na 4 minuten:
Ik ben bang, ik heb een probleem denk ik, ik ben een nederlands-bekeerde moslima, en heb sindskort een egyptische jongen leren kennen in nederland. Mijn ouders zijn nogal anti-buitenlander.. en hebben altijd gezegd dat als ik ''thuiskom'' met 1tje, dat ze mij nooit meer hoeven te zien of te spreken. Of mij zelfs het huis uitzetten.Nu is het zo dat de liefde tussen mij en mijn vriend nog pril is, maar zowel hij als ik hebben allebei serieuze bedoelingen. Hij is hoogopgeleid, spreekt goed Nederlands voor de 3 jaar dat hij hier nu woont, en werkt hard net als de meeste mensen in Nederland. Het enige probleem zou dus zijn dat hij en moslim is, en egyptenaar. Helaas zijn er veel vooroordelen, maar ik ben bang.. ik wil hem niet kwijtraken, maar ook mijn ouders niet. Ik heb nog niets vertelt tegen hen over mijn vriend.. en k zie hem ook in het geheim ''stiekem'' omdat als ik zou zeggen waar ik heen zou gaan tegen mijn ouders zij gelijk boos worden en ik problemen krijg. Daar heb ik geen zin in. Dus soms moet ik ook echt''het huis uitsluipen'' om hem te kunnen zien. Mijn ouders zijn ook overdreven overbeschermend en geven mij heel weinig vrijheid. En dan ben ik al 21 jaar!... Mijn vriend woont al op zichzelf en is 29... Heeft iemand tips??....

Weet jij het antwoord?

/2500

Op de normale manier denk ik. Eerst je ouders vertellen dat je een vriend hebt en dat je hem graag voor wilt stellen. Zijn je ouders moeilijk t.o.v. je vrienden? Toegevoegd na 4 minuten: Oke, ik zag later pas je toevoeging. Het is dus wat ingewikkelder. De liefde is nog pril zeg je, hoelang ga je al met hem om? Ik zou het nog even aankijken, wie weet wat je allemaal teweeg brengt als je het zegt en het raakt uit na een week. Ik denk, dat als je ouders echt zo moeilijk zijn, je een keuze zal moeten maken. Ik wens je in ieder geval heel veel succes!

Je bent een nederlands-bekeert moslima, en je hebt sinds kort een relatie met een moslim. Hoe lang ben je zelf als "moslim" en hoe hebben jouw ouders daarop gereageerd? Of weten zij dat niet? Dat opzich is al geen basis. Je houdt wel erg veel stiekem. Praat eerst met ze over jouw bekering en ga dan dat stapje verder dat je ook met en moslim verder wil.

bereidt ze voor door eerst te vertellen dat je een vriend hebt en vertel eerst wie hij is, wat hij doet en hoe hij in het leven staat, reageren ze positief, vertel dan dat hij egyptisch is. Reageren ze negatief maak ze dan duidelijk dat je veel van ze houdt, maar je eigen keuzes wil en moet maken, vraag dan of ze kennis met hem willen maken, succes

""""""Het enige probleem zou dus zijn dat hij en moslim is, en egyptenaar. """"""" ...En zo is het dus niet. Ik kan mij de bezorgdheid van jouw ouders heel goed voorstellen. Wat blijkt? Goed opgeleide, westerse vrouwen die vallen voor een Arabische man blijken maar al te roekeloos het huwelijksbootje in te stappen. Vaak zijn de vrouwen op het moment van het huwelijk de Arabisch taal nog niet machtig, maar ondertekenen ze wèl een huwelijkscontract. Waarbij ze vergeten dat ze vervolgens voor de Egyptische wet geen enkel recht meer hebben, ook niet op de eventuele kinderen. Pas nog een film gezien over een man die zijn kinderen op die manier meenam naar Egypte. Daar kan je als Nederlandse moeder dan niets meer aan doen. Lees de informatie in de bron. Nu lijkt dat allemaal nog ver weg, maar probeer begrip te hebben voor de angst van je ouders. En dus kun je het beste zorgen * dat jij zelf heel goed op de hoogte bent. * Dat jij je bewust bent van de gevaren en die dingen ook bespreekt. * Dat je een volwassen vrouw bent. * Dat je weet waar je aan begint. Met andere woorden: Met stiekem doen los je niets op. Bespreek de zaken. Wees voorbereid. Zorg voor jezelf. Kom voor jezelf op. Win het vertrouwen van je ouders.

Bronnen:
http://www.egypte.duikstart.nl/live/Gevang...
http://www.egypte.duikstart.nl/live/Relati...

Moeilijk om hier een kant en klaar antwoord op te geven. Er zijn goede Moslims en minder goede net zoals er goede Christenen zijn en minder goede enz. Je ouders gaan kennelijk al van het 'slechte' uit. Je kunt nooit van te voren weten hoe een relatie zich zal ontwikkelen. En ook niet of je ouders de keus van jou later met de tijd wel zullen accepteren waneer zij bv zien dat hun jij gelukkig bent. Toen mijn Indische moeder eens een Nederlands vriendje had vroeger mocht de jongen niet met haar omgaan om haar afkomst. Zo ben ik hierom ook ooit geweigerd bij de ouders van een jongen waar ik mee omging. Sommige van mijn ooms en tantes werden in het begon van hun relatie ook niet geaccepteerd door hun schoonouders door hun afkomst maar inmiddels is er veel veranderd en is dit verleden tijd. Het kan dus veranderen en het zal fijn zijn waneer dit al op korte termijn gebeurt alleen kun je hier niet vanuit gaan en hopen op een goede afloop. Zo woon ik met een Turkse man samen waar mijn vader in het begin ook weer zijn bedenkingen over had (ook al is mijn vriend hoog opgeleid en spreekt vloeiend Nederlands) in de zin van het was angst voor zijn dochter die hij al met een hoofdoek achter het aanrecht zag staan. Dit is dus niet het geval en ik heb mij ook niet bekeerd en ben dat ook niet van plan wat mijn vriend ook geen enkel probleem vindt. Ik raad je echt aan om te praten met je ouders en eerlijk bent. Het kan best een pittig en pijnlijk gesprek worden met bepaalde gevolgen. Deze eventuele gevolgen moet je afwegen. Zeg erbij dat je, je ouders begrijpt maar dat je echt gevoelens voor deze man hebt. En dat je zou willen dat ze nader kennis met hem maken. Ook zie ik hier antwoorden of reacties van mensen die ook al vooroordelen hebben gezien zijn afkomst. Het is jammer maar toch ook begrijpelijk gezien Moslims ook zo hun mindere kanten kunnen hebben. Waak erop dat je, je niet laat verleiden tot dingen die je niet wil of achterstaat. En blijf dus vooral jezelf. Toegevoegd na 7 minuten: Bepaalde vooroordelen staan bij enkele reacties moet het zijn.

Ik raad je héél erg nadrukkelijk aan, vóór je over alle andere dingen definitief gaat nadenken en beslissingen nemen, om zo snel mogelijk op jezelf te gaan wonen. Meid, vóór alles moet je als volwassen mens op je eigen benen staan, je eigen leven leven, van absoluut niemand afhankelijk zijn, en je altijd terug kunnen trekken op je eigen gecreëerde eiland : je eigen plek, je eigen flat, waar je niemand rekenschap hoeft te geven over je doen of laten. Want je bent nu thuis nog een groot kind, die leeft in angst en beven voor de mening van haar ouders : wat een ongezonde situatie!! Je 'durft' bepaalde dingen niet te vertellen of te bespreken : wat voor situatie is dit, om van uit te gaan, en te overwegen in een relatie te stappen met iemand met een totaal andere cultuur, waarvan bekend is, dat vrouwen een ondergeschikte rol (moeten) spelen. Ook al is je vriend vol goede wil : zijn achterban en vangnet ziet hem vooral als een 'watje', als hij jou je eigen leven laat leven, als jullie eenmaal bij elkaar horen. Kan en vooral wíl hij dat? Als je nu al niet eerlijk tegenover je ouders durft te zijn, die het beste met je voorhebben, hoe wil je dan op je grenzen gaan staan, om je aan te passen binnen een relatie? Je sluipt het huis uit om de man van wie jij houdt te kunnen ontmoeten : hoebedoelu? En die man, die van jou houdt, vindt dat okay, en geen klap in zijn gezicht, dat jij niet eens over hem 'durft' te praten, laat stáán hem gewoon mee te nemen en te zeggen : hieristiedan? Eerst zelfstandig, onafhankelijk en volwassen worden en zijn, en daar bewust van genieten. En dán eens gaan kijken, of je wéér in een afhankelijkheidssituatie wil gaan, zoals je nu met je ouders bent!!! Denk éérst eens alleen aan jezelf, kom voor jezelf op, en vooral GROEI OP!! Je bent een vrouw van 21 , zeg je....nee, je bent een MEISJE van 21, die eerst een volwassen vrouw moet worden. En snel ook, als je weet wat goed voor je is!!!

Ow, maar dat is toch heel makkelijk? Zeg gewoon niet dat hij uit Egypte komt... En als ze vragen waarom hij zo'n raar kleurtje heeft, dan pas zeggen wie hij echt is... Je ouders vragen erom om behandeld te worden als kleine kinderen. Dus als ze boos worden omdat je het niet hebt verteld, maak jij ze ff goed duidelijk waarom.

pap, mam, dit je Jan... gaat zeker niet op (vanwege de naam alleen al niet) je hebt moslims en moslims. hier is ook niet elke katholieke even streng gelovig om maar een voorbeeld te noemen. stel hem voor zoals je anders ook zou doen. ik denk niet dat ze kleurenblind zijn en zullen zien dat hij een andere afkomst heeft. vragen komen er vanzelf, en die zijn er om te beantwoorden. zie je vragen die ze niet uit durven spreken help ze dan op weg met achtergrond info. als het bespreekbaar is of wordt gemaakt komt de rest vanzelf. luister naar hun zorgen (ze doen het niet om je dwars te zitten, ouders zijn nu eenmaal bang dat hun kind een verkeerde keuze maakt) maar geef ook aan wat JIJ voelt. zeg dat je bang bent dat je moet kiezen en dit niet wil. m.a.w. speel gewoon open kaart met ze. 21 jaar... toch een beetje tijd om je kind los te laten als ouder zijnde, of het nu leuk is of niet. zoals elk persoon en ooit ook je ouders hebben ze moeten leren van hun fouten. (want ze zijn vast bang dat je deze gaat maken met deze jongen) hou het bespreekbaar is het enige wat ik kan adviseren. een toverspreuk zodat je ouders hem op slag accepteren heb ik niet voor je. bovendien zal elke lover met kritische ogen bekeken worden en aan een screentest onderworpen worden. ene Jan met melkboerenhondenhaar was deze dans ook vast niet ontspringen lijkt me. Toegevoegd na 39 minuten: vertel vooral over zijn werk en opleiding. vertel hem wat de do's en dont's zijn bij je ouders. misschien dat jullie samen een keer kunnen koken voor je ouders? (zet niet de kookwekker aan, want met deze instelling en wat tikkends slaan ze misschien wel helemaal door) probeer niet in de verdediging te schieten, het is enkel angst voor het onbekende, en uit angst dat er iemand wat slecht voorheeft met hun 'kleine meid' (want dit blijf je altijd voor ouders, als ben je 60 en 2 meter lang!) ;-) kies zelf niet en speel open kaart, als hun je voor een keuze stellen kiezen HUN, en niet jij. hou dus de eer aan jezelf. succes, en heel veel geluk met je vriend!!!

Ik sluit me aan bij het verhaal van momopoyolo. Angst voor de ouders mbt de bekering en dan een Egyptisch vriendje. Het is een hele magere basis om zulke grote stappen te nemen in het leven. Op voorhand kan ik al zeggen dat uw ouders stante pede grijze haren krijgen als ze het al niet hadden met zo,n dochter. Waarom woont u niet op u zelf? Heeft u op uw 18e zich al ingeschreven als woningzoekende? Welke redenen lagen er aan ten grondslag om u te bekeren? Was het voor uw nieuwe vriend? Ik denk dat u deze zware materie niet goed overdacht heeft. Vandaar dat stiekeme. Heeft u zich al eens verdiept in het leven als toegewijd echtgenote in Egypte? Ik denk dat u zich zwaar in het ongeluk stort. Nu heeft u angst om het uw ouders te vertellen, en later heeft u angst om uw identiteit en meer te verliezen. Binnen de kortste keren kunt u bij uw vriend wonen. Zeg tegen uw ouders dat u bekeert bent, en dat u stapelgek bent op een lieve Egyptische jongen. Ik wens u veel wijsheid toe in deze. Laat u nog weten hoe het afgelopen is?

Probeer eerst eens om erachter te komen WAT je ouders nu precies tegen allochtonen hebben. Misschien hebben ze een op vooroordelen gebaseerd totaal foutief beeld en beantwoordt jouw Eg. vriend daar helemaal niet aan. Als jij, op grond van jouw ervaringen met hem, hun ideeën kunt weerleggen, sta je al een stuk sterker. Verder zou ik hen eerst vertellen dat ik een vriend had en wat hij doet, en pas als je hem komt voorstellen bekend maken dat het niet om een Nederlander gaat. Mochten ze ondanks alles toch negatief reageren, zeg dan dat het jouw leven en jouw keus is, overigens met alle respect voor hen. Succes.

Ik sluit me helmaal aan bij de waarschuwingen die je van andere GV-er krijgt. Maar als je hem toch echt wil voorstellen aan je ouders, kun je dat doen zonder er bij te vertellen dat hij egyptenaar is. Als ze de kans krijgen om hem te leren kennen, kan je dat altijd later nog vertellen. Misschien vinden ze hem dan al zo aardig dat ze hem al in hun armen hebben gesloten.

Mijn antwoordt is deze praat eerst met je ouders over dat jij nu moslima bent. Wat daar de volgen van zijn want volgens de islam mag een mag 1 moslima alleen touwen met een moslim. Gezien Er niet al te veel nog niet al teveel Nederlandse mannelijk moslim zijn is al voor hand dat dit iemand van buitenlandse afkomst wordt. Ten tweede vraag ik af hoe dit verbergt aan gezien als moslima een hoofddoek moet dragen en wijd vallende kleding volgens de voorschriften van Islam. En ten 2de als 21 jaar ben vrij in keuze die maakt on geacht de mening van ouders . En als hij goed praktiseren de moslim weet hij dat hij altijd de toestemming nog heeft van jou ouders om te trouwen . Want samenwonen is niet toegestaan in de Islam Sorry eerlijkheid zijn toch grondlegger van het geloof dus niks stiekem doen. Dus gewoon eerlijk en vraag er desnoods iemand van de Moskee erbij voor een bemiddeling gesprek . Als dit echt wat je wild en er 100% zeker zelf van bent. Ga voor zelf goed na welk weg je slaat en hoe daadwerkelijk de Islam aanwezige is echt alles volgen Koran of gematigde . Ps spreek uit ervaring mijn fam liep er in begin ook overweg maar respect moet men nu eenmaal verdienen. Bij ouders of nu nederlander of niet Ik wens heel sterkt en wijsheid toe Inshallah Kom alles goed .

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord op die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100