mijn man is vreemdgegaan en ik ben mijn vertrouwen kwijt hoe nu verder, na 9 jaar loop ik onzeker door de relatie.

mijn man is 9 jaar terug (dronken) vreemd gegaan, heb ze op heterdaad betrapt, ben toen ruim een week weg gegaan, maar omdat ik kinderen heb ben ik weer terug gegaan en heb het hem vergeven , alleen krijg ik geen antwoord op mijn vraag waarom?? en heb door dat hij de aandacht van andere vrouwen wel leuk vind en daar geen gevaar in ziet, hij heeft niet door als vrouwen hem echt willen verleiden, bij mij gaan dan mijn haren omhoog staan als de vrouwen te close worden en dan waarschuw ik hem.
hij zegt nog van mij te houden, maar als je van iemand houdt ga je niet vreemd en onze relatie was heel goed, en ik vind als je iets mis in een relatie praat dan. als ik er nu nog wel eens over begint vind hij dat ik geen oude koeien uit de sloot moet halen en loopt dan weg, of gaat over in wat anders.
Maar ik blijf onzeker en denk nu wel eens , volgens mij is het beter dat ik alleen verder ga, zonder partner.
Vreemdgaan maakt zoveel kapot... daar denken sommigen niet aan, je weet niet wat je een ander aandoet.
En ik kan het weten.... na 9 jaar nog, blijf je onzeker..
Loop nu zelfs bij de psygo...om proberen erachter te komen hoe nu verder.
Daarom walg ik van mensen die denken dat je best vreemd kunt gaan, wat niet weet wat niet deerd, maar wel janken als diegene erachter komt en sorry zeggen..
Vind ook als je dronken bent moet je toch je hersens gebruiken en niet denken van ach....

Weet jij het antwoord?

/2500

Je hebt helemaal gelijk als je zegt dat het heel veel kapot maakt. Tegelijkertijd is het ook prijzenswaardig dat je ervoor gekozen hebt om voor de kinderen de relatie voort te zetten ( er vanuit gaan dat er verder de relatie goed is). Want kinderen zijn het waard om voor te vechten. Mijn advies in deze is om af te rekenen met de onzekerheid. Dat betekent dat je accepteert dat het is gebeurd en dat je achter je keuze staat verder te gaan omwille van de kinderen en hopelijk ook omdat het een goede partner is. Jij stelt de voorwaarden waaronder jij deze relatie wilt. Die kan je met je partner bespreken en aangeven. Worden de voorwaarden gebroken dan weten jullie allebei wat de consequenties zijn. Het verleden is geweest, de toekomstig moet komen, maar je laat je door je onzekerheid over de relatie teveel leiden waardoor je niet of minder in staat bent te genieten en energie besteedt aan het verkeerde (want onzekerheid vreet energie weet ik uit ervaring :)) En het is makkelijk zeggen, net zo makkelijk als zeggen dat als iemand vreemd is gegaan dat je de relatie moet verbreken, of dat je het hem moet vergeven. Zeggen is makkelijker dan doen. Maar de onzekerheid kan je zelf aanpakken. Kies voor jezelf, sta achter je keuze en leef meer in het hier en nu! veel sterkte en wijsheid!

Ik ben zelf vaak (door dezelfde partner) bedrogen. Ik had totaal geen vertrouwen meer in hem en mede daardoor heb ik er destijds een einde aan gemaakt. Inmiddels ben ik getrouwd met de liefste man die er bestaat en heb samen met hem kinderen gekregen. Plaatje compleet. Ik was best heel gelukkig en had nooit gedacht dat het zou gebeuren. Ik was de gene die vreemd ging. Een vriend van vroeger (ook getrouwd en een kind) kwam weer op mijn pad en hij kwam eens wat drinken. Het was erg spannend en het is zo ontzettend fijn om weer eens te horen dat je mooi bent. Van het een kwam het ander en we kregen zelfs wat met elkaar. Ik was tot over mijn oren verliefd. Het gras lijkt namelijk bij de buren altijd groener. In feite wist ik best dat dit geen blijvertje was, want hij was echt minder leuk dan mijn eigen man. De aandacht, de lieve woordjes, het spannende, het nieuwe. Alles bij elkaar maakte dat het door bleef gaan. Tot dat mijn man er achter kwam. Het laatste wat ik wilde was mijn man en gezin kwijt raken maar omdat het allemaal zo lekker voelde wilde ik het niet missen. Uiteindelijk hebben we elkaar niet meer gebeld en is er een einde gekomen aan dit alles. Mijn man was een poosje er boos en verdrietig. Maar heeft het me vergeven en hij vertrouwd me nu ook wel weer. We zijn er hechter door geworden. Geven elkaar weer veel meer aandacht dan voor dit alles. We vrijen weer heel passioneel en vaak. Het is weer heerlijk samen. Ik heb nooit van mezelf gedacht dat ik vreemd zou gaan, zelfs maar aan zou kunnen durven denken. En ik schaam me er werkelijk voor. Ik weet als geen ander dat het verschrikkelijk is te worden bedrogen maar weet nu ook dat je jezelf soms niet meer in de hand hebt wanneer de verleiding zo groot is. Ik wil mijn gedrag ook niet goed praten want het was de grootste fout in mijn leven. En dankzij mijn lieve man zijn we weer heel gelukkig. Wanneer hij het me niet had kunnen vergeven was het waarschijnlijk heel anders tussen ons geweest. Probeer je relatie weer te laten opbloeien, probeer hem weer te vertrouwen. Wanneer dat niet lukt zal het erg moeilijk zijn om samen gelukkig oud te worden.

Zoek weer naar je eigen verlangen, je eigenheid, eigen kracht en talent. Ga weer op je zelf vertrouwen. Stel je niet afhankelijk op van de aandacht van je man, maar richt je weer op de zaken die jij zelf leuk en belangrijk vind om te doen. Een relatie is erbij gebaat dat deze ademt: je kunt zonder elkaar, maar wilt met elkaar zijn! Zo lang je de dingen blijft doen die je in je kracht doen staan ben je ook minder angstig dat er iets zal gebeuren. Als je man jou dan weer meer waardeert om wie je bent, is dat een prettige bijkomstigheid. Is dit niet zo dan kun je vanuit kracht altijd nog constateren dat jullie elkaar in je relatie niet meer voeden en alsnog beslissen om zonder verwijten uit elkaar te gaan. Dus niet vanuit angst, verwijt of boosheid. Zodra je bij jezelf angst, verwijten of boosheid voelt sta je niet in je kracht. Kiest hij dan voor jou omdat hij dit wil of omdat hij van jou niet naar andere vrouwen mag kijken en jouw angst en eigenlijk geen vertrouwen in zijn oordeel, moet wegnemen? Je angst, boosheid of verwijten kun je namelijk alleen zelf wegnemen. Ik begrijp best dat dit een normale reactie is, na wat je is overkomen. Echter, als dat lang doorgaat voorzie ik dat de balans bij hem op den duur de andere kant op slaat en jou ook niet meer leuk vindt. En daar op gaat acteren. Wat jou dan weer bevestigd dat je niet op hem aankunt en dus onzeker in je relatie blijft staan. Dat creeer je dus mede zelf. Welke spiegel is je voorgehouden door datgene wat er gebeurd is? Hoe serieus heb jij jezelf genomen? En dan bedoel ik niet je angst serieus nemen, maar je verlangens en talenten? Vind je jezelf nog wel aantrekkelijk genoeg en de moeite waard?' Als dit niet zo is, verwacht dan niet dat een ander dit dan aan je geeft. Die ander voelt misschien wel precies hetzelfde en het zou zo maar zo kunnen zijn dat hij zijn bevestiging dat hij de moeite waard is buiten zichzelf vindt bij een ander in een dronken bui.' Ga dus voor jezelf zonder anderen te dwingen. Als je dan zonder elkaar kunt, maar met elkaar wilt zijn is dat een mooi geschenk. Maar ook als dat niet zo is, wacht er waarschijnlijk ook een mooi passend geschenk op je.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100