Hoe stel ik mezelf open?

Hoi! ik ben bijna 16 en woon sinds mijn 8e niet meer bij mijn ouders. door mijn verleden heb ik een hechtingsstoornis ontwikkelt. Ik woon nu in een soort van pleeggezin alleen dan met professionele verzorgers. Zij vinden dat ik mezelf moet open stellen voor ze, meer moet praten en mezelf moet zijn.Maar hoe doe ik dat?

Weet jij het antwoord?

/2500

ik snap dat het moeilijk kan zijn voor je. deze mensen willen je leren kennen zoals je echt bent. ze willen je kunnen helpen als dat nodig is met school, werk, vrienden, en jou toekomst. voel je je wel op je gemak bij hun? vertrouw je ze genoeg om je zelf te laten zien en jezelf te kunnen uiten? "het is moeilijk om gewoon tegen je te zeggen ja ga gewoon praten met hun. " want dat is voor ieder persoon anders. jezelf open stellen houd meer in dat je de persoon vertrouwd en iemand waar je je comfortabel bij voelt. als je twijfels hebt is dat ook er moeilijk jezelf open te stellen. in sommige gevallen is het ook dat mensen zich niet kunnen open stellen omdat ze denken dat er niets valt te vertellen over zichzelf. of misschien ken je jezelf nog niet en moet je daar eerst achteraan gaan. misschien om even over na te denken voor jezelf: weet je wie jij bent? weet je wat je wilt? weet je wat je kwaliteiten zijn? weet je wat je later wilt bereiken? omdat je deze vraag hebt kunnen stellen ben je al een stuk verder. hopelijk heb ik je een beetje kunnen helpen. liefs de 18 jarige studente

probeer direct te zeggen wat in je opkomt ! en laat je niet tegenhouden door je eigen twijfels. het gesprek ontstaat dan vanzelf, en mensen kunnen je op die manier beter leren kennen .

Je kunt gaan praten wat je wilt, maar je bent jezelf al. Door meer te praten verander jij niet , dat is al gebeurd de laatste 8 à 9 jaar . Je bent al veel verder dan je anders zou zijn, je bent sneller volwassen geworden, je bent gewoon al veel verder dan een ander op dezelfde leeftijd , een ander die niet uit huis was op zo jonge leeftijd en niet in een soort pleeggezin woonde met anderen dan eigen familie (begeleiders en verzorgers). Wanneer je achttien jaar wordt, over 1,5 à 2 jaar verwacht men dus dat jij verandert ben, oh nee jezelf bent geworden... Dat ben je al. Je hebt sinds je 8e sinds je uit huis bent een ontwikkeling door gegaan en natuurlijk is dat niet geruisloos gegaan. Kenden zij je al? is er iemand van de hele zorg groep begeleiders + verzorgers die jou toen al kende? een arts/ behandelaar? Iemand die jou nu kan vergelijken met 8 jaar geleden? Pas zo iemand die er niets mee te winnen heeft, dus onpartijdig kan zijn, is in staat om te beoordelen of je karakter veranderd is. Wat men ziet is dat jij niet meer het lieve onschuldige en spontane kind bent, nee dank je de koekoek en onthechting is niet zo vreemd als je uit het ouderlijk huis moet vertrekken, om wat voor reen dan ook ... iedereen die dit vanaf zo jonge leeftijd en nu nog steeds meemaakt , en wij weten de helft nog niet denk ik , zal veranderd zijn. En nu verwachten deze behandelaars dat jij weer terug verandert, naar vroeger zoals je was als klein kind, onschuldig en spontaan. Laat me je vertellen dat het verleden niet verdwijnt, het is gebeurd, klopt, maar je kunt het niet vergeten en daarom zul jij niet veranderen. Je hebt heb mee gemaakt en draagt het mee. Wel kun je nu onder begeleiding leren voor jezelf te zorgen straks en het zal jou kunnen helpen om met behandelaars en verzorgers gewoon te gaan praten, maar je hoeft niet je diepste gevoelens en geheimen te delen, dat is niet nodig hoor. Gewoon een gesprek over iets, over jou natuurlijk: wat denk je, waar ben je over 5 jaar? dat is zo'n typische vraag die je straks moet beantwoorden.:P @Heelloo, gewoon praten, probeer het maar, misschien helpt het. Wat doe je over 10 jaar? Succes! valt niet mee, dat is zeker, doe je best!

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100