Hoe kan ik ervoor zorgen dat mijn stiefzoon (11) beter luistert zonder dat hij steeds commentaar oid heeft?

Mijn stiefzoon woont niet bij ons maar is vaak bij ons.
Hij heeft adhd en zit op bijzonder onderwijs.
Probleem is vaak dat waneer ik hem iets vraag om bv te gaan douchen, huiswerk maken, of niet te lang achter de computer te spelen, dan wordt hij vreselijk sjagerijnig en doet het niet meteen maar na een waarschuwing of 2-3 en begint dan te mokken en heeft standaard een antwoord terug waneer ik bv zeg dat het tijd voor huiswerk is, dan zegt hij dat dat niet hoeft waneer ik het zeg en dat hij alles al weet.
Ook raakt hij vaak verwikkeld in vechtpartijden op school en het is nooit zijn schuld.
De leraren vindt hij allemaal stom en luisteren vindt hij erg moeilijk en onzinvol.
Zijn vader is veel van huis ivm zijn werk dus het merendeel van de tijd ben ik met zijn zoon.
Naar zijn vader luistert hij wat beter overigens.
Zijn vader en ik zitten wel op een lijn qua opvoeding maar is toch wat minder consequent en wat ongeduldiger.
Ook kan mijn partner veel heftiger boos worden waneer zijn zoon iets heeft gedaan wat niet mag.
Dus zijn zoon is dan eerder een soort van bang ipv dat hij werkelijk respect heeft heb ik het gevoel.
Steeds vaker irriteer ik me mateloos aan het gedrag van mijn stiefzoon en vind het moeilijk om hem echt lief te vinden.
Overigens ben ik naast consequent wel kindvriendelijk en probeer hem een goede basis te bieden en knuffel en beloon hem ook waneer hij goed bezig is.
Hoe kan ik hier beter mee omgaan ook mbt mijn "negatieve' gevoelens van binnen?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

de beleving van een ADHD er is heel anders, dus ik denk dat dit puur onbegrip is naar elkaar wat inmiddels beladen is geworden en de sfeer heeft bepaald. een ADHD er schakelt niet even om van het ene naar het andere, maar heeft hier tijd voor nodig. (je gaat 'nu' of ik wil dat je 'nu'... is heel moeilijk) bij mijn zoontje (ADHD) geef ik eigenlijk de hele dag door aan wat de plannen zijn. binnen deze grenzen kan hij zelf deels invullen wat hij doet en wanneer. feit is wel: eest het minderleuke, dan het leuke (motivatie) ondanks de afspraken raakt ie het continu kwijt: jij gaat zo eventjes.... weet je nog? (dus niet op het moment zelf) vervolgens: nog even (tijd afgrenzen zodat het geen begrip blijft).. en dan ga je...... doen. als het tijd is herinner ik hem er nog een keer aan. zo kan hij zich schikken zonder geëmmer. een ADHD-er heeft over het algemeen ENORM veel ervaring met negatieve reacties (vader even als voorbeeld) het is dus van belang om begripvol te zijn, en niet de bestraffende. geeft hij aan dat hij alles al kent: nou laat je huiswerkt een zien, (waar hebben jullie het over, ...toon interesse in wat hij doet, laat hem vertellen) je kan vragen of je hem moet overhoren om te kijken of ie het idd wel weet. maak hierdesnoods SAMEN met hem afspraken over, zet ze op papier... ADHD-ers ZIJN vergeetachtig, en ze hebben geen overzicht op de momenten dat het nodig is) een stukje tegemoet komen helpt enorm: ik begrijp dat je boos bent, maar..... ik snap dat je eerst wat anders wil doen, maar..... elk kind vind leeraren stom. vecht hij echt vaak kan dit uiten zijn van de frustratie die hij thuis oploopt en op school uit. is het dan nog nooit zijn schuld bv als deze woede komt door onbegrip? mijn ADHD blijft bv stuiteren, OOK als ik hem 100x moet zeggen dat een bank niet is om op te springen. ik wordt dan niet meer boos HOE vaak moet ik je nu nog vertellen...... maar zeg nu: (naam) je springt weer. hij gaat dan weer (eventjes) zitten zoals ook bij gemopper, maar voor ieder in het gezin is deze manier veel prettiger. het zijn echt de kleine dingen die het hem doen en die een verschil kunnen maken en uiteindelijk ook over een groot geheel omdat het hierin doorwerkt.

Bronnen:
3 personen in 1 huis. 1 ADHD en 2 ADD (argh!) :))

Waar is de moeder in dit verhaal? Het kind wordt heen en weer geslingerd tussen twee huishoudens? Met misschien wel in beide huishoudens andere regels? Dat is voor ieder kind een ramp, maar voor een adhd kind nog veel erger. Ook dit is natuurlijk niet positief voor het verhaal: ""Zijn vader is veel van huis ivm zijn werk dus het merendeel van de tijd ben ik met zijn zoon.""" Kan me voorstellen dat hij dat niet fijn vindt: is ie bij zijn vader en is die vader er niet. Moet ie het doen met een vreemde mevrouw. Ik denk aan het volgende: * Spreek met de moeder af wat de huisregels zijn, zodat die in beide gezinnen op elkaar afgestemd zijn. * Spreek met de vader af dat het kind alleen maar bij jullie is, als hij er ook is. * Laat de opvoeding van het kind over aan de vader en aan de moeder. Dat is genoeg. Het is niet voor niets dat het zo vaak mis gaat in stiefgezinnen. Te veel mensen die zich met een kind bemoeien. Bovendien is hij ook nog aan het puberen. ....

het is een groot probleem een kind met adhd dat in de4 pubertijd is kan het me goed voorstellen hoe het er je thuis toegaat . mijn zoon is 14 met adhd en de zelfde problemen thuis en op school ,deze week zijn we met medikinet capsules begonnen deze werken 8 uur dus ideaal voor school hij hoeft dan niet om 12 uur nog een tablet te nemen wij hebben samen de afspraak met mijn zoon als het niet bevalt hij ook weer kan stoppen met de medicatie maar naar zijn zeggen is hij niet verandert maar de anderen merken het wel . misschien is dit ook een optie voor uw stiefzoon

Je vermeldt niet de leeftijd van je stiefzoon, maar uit je relaas maak ik op dat hij een jaar of 14 is. Een echte puber dus. Vergeet niet dat veel kinderen van die leeftijd pubergedrag hebben, graag overal dwars tegen in gaan en "de kont tegen de krib gooien". Dat heeft niets met jou te maken, maar met zijn leeftijd. Maar het is evengoed zeer irritant, terwijl het niet eens je eigen zoon is. Ik begrijp dat hij bij zijn moeder woont maar vaak bij jullie is. Waarom is hij zo vaak bij jullie als zijn vader er niet is? Is hij is liever bij jou dan bij zijn moeder? Ik vind het ook wat scheef dat jij er mee opgezadeld wordt. Bespreek je probleem met de vader. Geef aan dat jij het niet meer trekt. Vader kan dan een gesprek met zijn zoon hierover aangaan. Eventueel met z'n drieeen. Stel voor dat hij alleen komt als zijn vader er ook is, want nu draag jij alle verantwoordelijkheid voor deze jongen. is dat niet mogelijk, dan kan vader wellicht proberen wat meer thuis te zijn voor zijn zoon. dan maar wat minder werken. Overigens vind ik dat je goed bezig bent met je stiefzoon., Petje af! Ik denk dat je je ook verantwoordelijk voelt voor hem en dat is mooi!

moeilijk en vervelend hoor. en ook heel knap van je. begrijp dat het lief vinden dan erg moeilijk kan zijn (spreek helaas uit ervaring) denk dat hij veel puberproblemen heeft die zijn adhd niet makkelijker te behappen maakt. maargoed dat maakt niet dat dingen die niet mogen ineens wel moegen. denk dat een front met de vader ( en goed contact met de moeder) erg belangrijk zijn. zo heb je een lijn die je met elkaar volgt in de aanpak van jullie zoon. misschien maak je het voor jezelf wat luchtiger als je bedekt dat iedereen stom vinden, je afzetten (ook al weet je dat iets klopt) en niks willen bij puberen hoort. toi toi toi Toegevoegd na 2 minuten: sorry, vergeet bijna wat je kunt doen: geef keuzes (gestuurde keuzes , zodat hij zich niet gepushed voelt maar wel altijd kiest wat jij wil want eigenlijk wil je beide dingen die hij kiezen mag. computer kan je bijv. ook gewoon afpakken, tuurlijk zal hij boos zijn maar jij bent nog altijd de baas en zeker in de pubertijd gaat dat met ruzie helaas

Dat je je ergert en het moeilijk vindt hem onvoorwaardelijk lief te vinden vind ik heel logisch! Het is ook nogal niet wat! Ik denk dat het voor jou heel belangrijk is, om die gevoelens te kunnen bespreken met je partner en het lijkt me heel verstandig om deskundige hulp in te schakelen. Voor jou, misschien voor het hele gezin. Je stiefzoon is behoorlijk emotioneel beschadigd door zijn jeugd (de effecten van een moeder met dergelijke problemen op een kind zijn heftig!) en daarnaast heeft hij ook een beperking. Hij zit tenslotte niet voor niets op het bijzonder onderwijs. Dat vereist echt een deskundige aanpak en daar kan je alle hulp bij gebruiken. Dit lijkt me veel te zwaar voor jou om te handelen. Ik herken heel veel van wat je schrijft bij mijn eigen zoon (autisme asperger en een vorm van adhd). Misschien is het goed je te beseffen, dat hij zich "tegen" jou richt, maar dat het niet tegen jou als persoon is. Hij moet zich / zijn frustraties ergens op afreageren en jij bent nou eenmaal aanwezig. Dat maakt het niet prettiger, maar misschien geeft je dat wel meer begrip voor hem. Ondanks, dat het misschien niet zo lijkt of voelt voor jou, schreeuwt hij om aandacht en liefde en dit is de manier die hij heeft geleerd.

Het is handig als jullie eens om tafel gaan zitten om de huisregels op te stellen. Probeer eerst op één lijn te komen met de vader en overleg vooraf met hem wat jullie gezamenlijke richtlijnen zijn. Voor de vader lijkt me kennis over ADHD en begrip voor de gecompliceerde gezinssituatie van zijn zoon wel zinvol. Die jongen moet zich wel veilig voelen en begrepen en dan allereerst door zijn eigen vader. Van daaruit is veel mogelijk. Geef je stiefzoon bij de huisregels ook inspraak! Dan voelt hij zich mede verantwoordelijk omdat hij dan later aan de regels als hij zich er niet aan houdt . Als hij moet gaan douchen, herinner hem dan tien minuten vantevoren dat het bijna douche-tijd is of zet een kookwekkertje.Geef heel veel complimenten als het goed gaat en als hij zich aan de afspraken houdt. Zeg hoe goed hij het doet, hoe trots op je hem bent. Weet niet of je hem mag knuffelen, zo niet, een aai over zijn bol of je duim omhoog, daar groeit een kind ook van. Benoem ook gezellige momenten met hem waar je plezier in hebt en ga ook af en toe iets leuks met hem doen. Wie weet vindt hij het wel gezellig als je hem naar bed brengt en jullie samen nog wat kletsen op de rand van zijn bed. Bedenk dat het "lastige"gedag bij hem vaak geen onwil zal zijn, maar onmacht. Lukt dit allemaal niet, zou je eens opvoedingsondersteuning kunnen vragen . Jij toont zoveel zoveel inzet en motivatie om het te laten slagen dat ik denk dat het wel goed komt.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100