Ouders & Kinderen

Ik heb al een tijdje ruzie met mijn ouders. Ik ben 17 jaar en ben nu deze week bezig met mijn examens. Laats heeft mijn vader mij beschuldigd voor iets wat ik niet heb gedaan ik heb heel veel moeite moeten doen om te vertellen dat ik niet lieg. Maar mijn vader gelooft me nog steeds niet. En ik probeerde hem maar te overtuigen dat ik niet lieg. En hij zei maar dat hij mij geloofde om van het gezeur af te zijn. Maar hij wilt geen sorry zeggen over het feit dat hij mij beschuldigd heeft. En deze week beschuldigde hij mij gewoon weer. En dan zegt hij ja waarom zou ik je geloven je hebt wel eens vaker gelogen. En ja ik heb wel eens gelogen maar dat betekend niet dat ik dat altijd doe, en dat betekend ook niet dat mijn vader zijn excuses niet hoeft aan te bieden. Dus ik negeer hem totdat hij sorry zegt, maar hij zegt maar geen sorry, blijkbaar vind hij het minder erg dat ik hem negeer dan sorry zeggen. En dat vind ik ook heel erg. En tenslotte luisteren zo nooit naar mij en zien ze altijd mij als een kind die een grote mond heeft. Ik geef toe dat ik een grote mond heb maar dat heb ik alleen als ik onterecht wordt beschuldigd of gewoon onrecht plaats vind. Waarom zou ik anders een grote mond geven? Maar mijn vraag was dus hoe overtuig ik mijn ouders ervan dat ik gelijk heb met het feit dat mijn vader zijn excuses moet aan bieden en dat ik hier veel onder lijd. En het boeit hen ook niet dat ik nu examens heb. Ze gaan gewoon door met zeiken. Schijt aan mij hebben ze dus toch?

Hallo allemaal, ik ben 9 weken zwanger en heb besloten om over te gaan tot een abortus. Ik heb al best wel een zwangerschapsbuikje. Nu ben ik benieuwd of die vanzelf weer slinkt, en zo ja, hoe snel? Alvast bedankt!

3 jaar, nog niet kan los lopen ?

Toegevoegd na 16 minuten:
Ik heb naar het HAP gebeld en die zeiden: goed desinfecteren en als het morgen een beetje gaat ontsteken even naar de huisarts voor een kuurtje. Omdat ze de DKTP prik heeft gehad is ze in principe veilig. Is dit zo?

De verwekker van mijn kind wilde niets van het kind weten. Tijdens de zwangerschap heb ik een relatie gekregen met een goede vriend. Hij heeft het kind erkend, maar wil dat ongedaan maken. Zijn moeder heeft veel invloed op hem en ziet mij als een ernstige concurrent en heeft ervoor gezorgd dat hij ging twijfelen aan onze relatie. Hij hangt heel erg aan zijn moeder. Mede hierdoor heeft hij psychische problemen en wilde hij tijd voor zichzelf. Na ruim een half jaar is het mij gelukt weer contact met hem te krijgen, maar hij zit ernstig met zichzelf in de knoop en wil mij en kind niet zien. Af en toe krijg ik een mail, maar bellen is een stap te ver. Hij wil de erkenning vernietigen. Ik weet dat hij nog steeds gevoelens voor ons heeft (heeft fietsje en andere spullen voor kleine gekocht bijv zegt-ie), misschien meer dan hij wil toegeven. Toch bekruipt mij nu de vraag: op een dag moet ik mijn kind uitleggen dat noch zijn verwekker, noch zijn 'vader' hem willen kennen, ieder om zijn eigen redenen. Hoe pak ik dit aan? Eerlijk zijn? Maar dat is wel heel hard voor een kind. Is het dan niet 'beter' om te zeggen dat de vader overleden is? Of dat er helemaal geen vader is? En als hij ouder is de waarheid vertellen?