Ouders & Kinderen

Even toelichting ik weet niet goed of ik op juiste wijze heb beschreven .Sinds een kort tijd heb iemand leren kennen en gehele tijd wild hij maar horen dat ik alleen van hem ben .Hoe kan je hier mee omgaan en wat is daar een oorzaak aan voor dit gedrag ?

Toegevoegd na 1 dag:
Bedankt voor jullie reactie het heeft me al wat meer inzicht gegeven.Ik was dit nooit zo in andere relatie gewent dus is dit voor mijn nieuwe .Kijk ik weet tijdens liefdes spel kan dit soort uitingen wel .Maar gewoonlijk omgaan minder dus viel het me echt op .
Kijk voorbeeld ik was van de week druk dus had ik hem niet ochtend even aan via msn of sms gestuurt en gelijk kreeg die middag de vraag of ik al vergeten was .
Maar nu zal ik me er wat meer in verdiepen want hij houd me niet van kinderen of wild ook niet dat stopt met site zo als fc book of hyves of andere dingen .
Geenszins van dat tegen deel als hij werkt dus niet online zeg ook doe leuk dingen he !Trouwens dit heeft niks met cultuur te maken is gewoon Nederland man en die gewoon vast baan heeft als chauffeur .
Wel moet zeggen heeft die overgewicht misschien daar zijn angsten misschien vandaan kunnen komen .Dom van mijn ik dacht niet dat dit voor man ook een probleem kon zijn zoals bij vrouwen namelijk zelf last van overgewicht
Weet als geen ander dat daar op afgewezen kan worden.
Nogmaals bedankt voor jullie reactie !

Heb een dik halfjaar een minervaspiraal. Nu veel minder ongesteld (kan door het spiraal komen) Maar tot mijn verbazing komt er weer melk uit mijn tepels,, tevens is de donkere rand zichtbaar. 2 Jaar geleden ben ik bevallen van mijn zoon. Kan dat van die zwangerschap afkomen, of toch een testje kopen?

In mijn vorige vraag is te lezen dat ik leiding geef over een aantal mensen op mijn werk op bepaalde avonden. Hier heb ik het ook gehad over een meisje. Ik maak me zelf af en toe zorgen over haar, omdat ik het idee heb dat haar iets dwarszit. Dit merk ik aan hoe ze werkt.

Als ik het vraag of alles goed is, komt er een twijfelachtige 'ja' uit. Van de week heb ik haar duidelijk gemaakt dat ik ook een vertrouwenspersoon ben en dat ze dus alles tegen mij kan zeggen. Toen heeft ze wel iets verteld, maar voor mijn gevoel nog niet echt wat haar nu dwars zit.

Ik wil haar graag helpen, maar dat lukt me niet goed omdat ik het idee heb dat ze niet eerlijk antwoord geeft over haar gevoelens. Misschien is het mijn pakkie aan niet en moet ik het zo laten, maar het liefst zou ik haar helpen. Ik weet wel dat zij een paar dingen meegemaakt heeft, die je niemand gunt.

Wat is het beste om te doen in zo'n situatie?

Voor de wet heb ik geen vadet, nu heb ik.mijn vader gevonden en vroeg mij af, of ik via de huisarts of wat dan ook gratis een dna test kan.laten doen, omdat ik het toch zeker wil weten

De afgelopen weken krijg ik op het KDV te horen dat mijn dochter van 3,5 "brutaal" is geweest.
Het hangt van de leidster af hoe de omschrijving is maar ik zal het proberen uit te leggen:

Karakter: sterke wil, koppig, zelfstandig, zeer sociaal naar andere kinderen en volwassenen. Is erg op de regels, jas hoort hier, schoenen horen daar.
Eten moet aan tafel. etc.
Ze spreekt ook haar ouders op regels aan: Papa, waarom staat die stoel daar? Die hoort aan tafel.

Verder is ze (ook volgens de leidsters) heel lief en heel gezellig.

Nu waar het om draait:

We zijn gewend dat we allemaal een rol spelen binnen het gezin.
Als je het niet eens bent met iets, een idee hebt of iets wilt veranderen kan hier open over worden gesproken.
Het is niet zo dat ze beslissingen mag nemen, maar inbreng heeft ze wel.

Hierdoor is ze gewend aan discussie en dat gaat heel goed, wij luisteren naar haar en geven haar het gevoel dat ze mee beslist.

Nu het KDV: Aan de verhalen te horen gaat ze op het KDV ook in discussie.
Ze heeft brood zien liggen en zegt: We gaan straks brood eten. Nee zegt de juf, we eten soep. En dan volgt er een oeverloze discussie mede door haar koppigheid en eindigt dan boos in "Jij bent STOM!" o.i.d

Ik heb het gevoel dat ze zich niet serieus genomen voelt en hierdoor zich gaat misdragen?

Thuis hebben we deze problemen niet en de verdere opvoeding is behoorlijk "strikt", regels zijn regels.

Wat kan ik hier aan doen? En doe ik er wel goed aan om haar mee te laten praten?