Ouders & Kinderen

In 2 weken ga ik 3 nachten logeren bij mijn vriend thuis in Zwitserland, we zijn ondertussen 7 maanden samen maar aangezien we elkaar op uitwisseling hebben leren kennen heb ik zijn ouders nog maar één maal ontmoet toen we 's avonds gingen eten. We hebben dus nog geen echte band maar aangezien ze me toch onderdak bieden zou ik wel graag een attentie meenemen.

Nu had ik gedacht aan de klassieke bloemen, maar ik heb geen idee of dat wel mee mag op het vliegtuig en is dit niet iets mannelijk om bloemen mee te nemen?

Hij is verder gezond, niet ziek. Speelt gewoon, eetlust is goed. De bultjes zijn niet rood. Het ziet er net als kippenvel uit.

Kent iemand dit?
Een hele lieve moeder hebben die met veel weemoed jou op ziet groeien en voortdurend de tijd stil zou willen zetten,....
In combinatie met jijzelf, het kind dus, die de weemoed van de moeder erg oppikt en zichzelf daar schuldig over voelt. Bovendien daardoor niet goed durft te groeien/leven?

Het lijkt mij een algemeen fenomeen, maar ik hoor er nooit iemand over en vraag mij af of dit een naam heeft.

Mensen mogen mij graag maar geven vaak aan dat ze 'contact' met mij missen, dat er geen contact is. Ze missen bijv gevoel in de dingen die ik zeg. Ik weet zelf ook niet zo goed hoe ze het precies bedoelen.