Ouders & Kinderen

Eergisteren avond was ik met mijn vriend op de koffie bij zijn familie. Ik kreeg toen een sms van een jongen uit mijn klas. Geen liefde of seks gerelateerde sms, maar min of meer onzin, hij smst wel vaker. Ik heb gezegd dat de sms van een vriendin kwam, omdat ik het raar vond lijken dat ik in de volle kamer zou zeggen dat het van een jongen uit mijn klas kwam (ookal ging het nergens over). Later toen we terugfietsten vroeg mijn vriend er nogmaals naar, ik loog weer. Ik had door dat hij het niet geloofde. Toen we bij mij thuis aankwamen en hij er weer over begon, heb ik het eerst nog een keer ontkent, ik wou er eigenlijk helemaal niet over liegen maar ik dacht dat als ik zou zeggen dat het van een jongen uit mijn klas kwam hij rare dingen zou denken die absoluut niet waar zijn. Uiteindelijk heb ik het toch maar gezegd. Hij werd ontzettend boos en is naar huis gegaan. Ik kon 's nachts alleen maar huilen. De volgende dag hebben we gepraat, ik heb alles uitgelegd. Hij zegt dat hij me geloofd, maar dat er een deukje is ontstaan. Hij blijft wel bij me. Hoe zorg ik ervoor dat het weer wordt als voor die avond? Gewoon als normaal. Ik hou zoveel van hem. Ik snap niet dat ik zoiets kon doen en dat ik het daardoor zo heb verpest. Terwijl het eigenlijk niks was om over te gaan liegen. Ik heb echt zo erg spijt. Ik wil dat hij me weer volledig kan vertrouwen. Ik vind namelijk absoluut niet iemand anders leuk oid. Ik hou alleen van hem. Dat heb ik hem ook gezegd. Wat moet ik doen???

Sinds een goede week kan ik echt goed opschieten met een meisje van mijn werk (ik ben een jongen). Laatst zat ze er helemaal doorheen en toen heb ik haar geholpen. Tijdens het gesprek zei ze dat ze wilde dat haar vriend ook zulke dingen zei.

Een dag daarna kon ik er echt privé spreken, toen heb ik gevraagd wat ze hiermee bedoelde. Ze zei dat hij altijd wel meedacht enzo, maar dat hij dan gewoon weer verder ging op het oude pad en dus niets deed aan een eventuele vervelende situatie. Daar had ze het soms echt moeilijk mee zei ze.

Nu gisteren kwam haar vriend haar ophalen en ze was teleurgesteld dat hij weer flink gezopen had. Ook dat verteld ze tegen mij.

Aan de andere kant zegt ze wel dat ze hem heel leuk vindt en geen ander zou willen. Hoe kan ik het beste reageren op dit soort gesprekken? Wil namelijk absoluut niet gaan zitten stoken.

Ik heb nou al bijna een maand met m'n vriendin. We hebben het erg gezellig, maar af en toe doet ze echt raar. Gister bijvoorbeeld was ik bij haar en het was naar mijn idee erg gezellig. Maar toen ik laat die avond naar huis reed en even op twitter keek tweette ze dat ze een kutdag had depressief was. Ik natuurlijk meteen vragen wat er was, maar krijg dan een antwoord waar ik lekker veel mee kan: 'gewoon alles'. Dit heeft ze wel vaker en ik weet echt niet wat er aan te doen. Als ik vraag of het aan mij ligt zegt ze van niet en dat het aan haar ligt, maar ik weet niet of ik hier tijd voor en zin in heb. Nu vraagt ze weer of ik vanmidda wat wil gaan drinken, maar als het zo door gaat heb ik daat echt geen zin in. Een jongen ervaring hier mee of een meisje weet wat ik moet doen?

Mijn zoon is erg klein voor zijn leeftijd, is een jonge leerling (september) en zit nu met 8 jaar dus in groep 5.Hij heeft al twee jaar therapie.Eerst 1,5 jaar oefentherapie en nu kinderfysio.Het grootste probleem is zijn schrijfmotoriek.Het is gewoon niet te lezen.Bij de oefentherapie schoot het niet op,nu met kinderfysio ook niet.De juf op school kan er niet mee omgaan,dus nu zit de intern begeleider erop.Ik hoor nu voor het eerst dat hij ook aandachtsproblemen heeft.Ze willen hem richting speciaal onderwijs hebben.Als ik aan mijn zoon vraag hoe het gaat vind hij alles saai op school.Hij heeft een 9 voor rekenen.Taal vind hij lastig,omdat hij niet kan schrijven.Thuis leest hij national geographic junior,zo zit dat en soms stukjes uit de krant.Ook op google leest hij veel over onderwerpen die hij interessant vind.Hij heeft weinig vriendjes.Zijn hobbies zijn:pianospelen, schaken, go, waterpolo, dingen onderzoeken, spelletjes (kolonisten,risk,monopoly).Ik begrijp nu dat hij getest gaat worden via de school,op een ontwikkelingstoornis.Gewoon omdat hij niet kan schrijven en afwezig is in de klas.Wat zou het kunnen zijn??Ben bij de huisarts geweest,deze vond dat ik eerst naar de kinderarts moest gaan.De verwijzing ligt nu klaar,de wachttijd is 3maanden.Maar ...de fysio- en school blijft aandringen op een psychologische test. Kan ik dat weigeren? Zijn er meer mensen die dit verhaal herkennen?

Ik vind het belangrijk om eerlijk te zijn in een relatie. Op het moment dat ik aangeef een diagnose van Asperger (licht autistische vorm) te hebben, gaan de alarmbellen bij de ander al snel rinkelen en is dat vaak een drempel voor een relatie. Ik ben opzoek naar iemand die verder kijkt dan dat etiket. Dat blijkt een zeldzaamheid en geloof me als ik zeg dat ik zeker niet al te hoge eisen stel aan mijn toekomstige 'partner' vriendin.

Wie heeft hier ervaringen mee?