Ouders & Kinderen

Mijn ouders zijn gescheiden en mijn moeder is opnieuw getrouwd. de afspraak is dat ik 1x in de 2 weken een weekend naar mijn vader ga, maar ik kom ook vaak extra. dit is geen probleem. ik ben nu 12 en heb zelf de keuze bij wie ik wil wonen. ik zou graag bij mijn vader gaan wonen. ik weet dat het dan wel een stuk minder leuk is omdat ik bijv doordeweeks niet zoals in de weekenden dat ik bij hem ben laat kan opblijven, en dat ik dan wel gewoon al mijn groentes op moet eten enz ( xD ) maar het lijkt me beter. ik wil mijn moeder en stiefvader die ook al weer 7 jaar getrouwd zijn ofzo niet kwetsen, maar het is mijn keuze. het probleem is dat mijn vader heel veel werkt/overwerkt. hij heeft ook nachtdiensten en slaapt daarom ook uit enz. dat werkt natuurlijk niet als ik bij hem ga wonen. bovendien is dat zowiezo niet leuk voor mij. ik kan hem niet overhalen om minder te werken ofzo, dat probeer en wil ik ook niet. maar wat moet ik nu doen? ik hoef geen vragen of ik dat wel wil ivm met school en vrienden, want over een paar weken ga ik toch naar de middelbare school, en ik snap best dat er van contact aan houden met oude basisschoolvrienden niet veel zal komen. ik hoop dat iemand mij kan helpen.

mvg vince

Toegevoegd na 13 minuten:
ik wil het liefste bij mijn vader wonen, maar zijn fulltime baan speelt daar natuurlijk ook een rol in. wat niet kan dat kan niet, en dat weet ik zelf ook goed

Toegevoegd na 1 dag:
Ik ervaar gewoon heel sterk telkens weer dat de omgeving er afwijzend, of ‘goed bedoeld’, zoals ze het zelf zeggen reageren met ‘maar je ziet er zo leuk uit en bent spontaan….’ enzovoort. Ik voel zelf ‘waarom accepteer je dan niet gewoon mijn keuze’.

Als ik dit dan zeg zeggen ze dat ze het niet geloven. Het lijkt er op dat je als single met deze keuze, jezelf telkens moet blijven verdedigen. Het zijn zowel vrouwen, als mannen, stelletjes als singles die zo reageren. Er ligt dus helemaal geen ingewikkelde uitleg of wat dan ook achter waarom ik graag zo mijn levensinvulling zie. Ik voel me er heel gelukkig bij!

Ik dacht mijn partner laatst op iets te betrappen waarvoor in hem in het verleden ook eens betrapt heb.
Nu wist ik het eerlijk gezegd niet helemaal zeker maar hij werd gelijk erg boos en zei dat ik ernaast zat.
Zou goed kunnen, vanwaar die boze reactie dan?
In het verleden was ik not very amused nadat ik hem ergens mee betrapte en het zou kunnen dat hij nu boos op mij werd omdat hij vindt dat ik hem niet geloof gezien mijn eerste reactie ( ik keek een beetje geschrokken denk ik en zei 'Nee he').
Vandaar dat deze vraag is ontstaan.

Of zou ADHD toch te maken hebben met welvaart???
Verder alle respect voor ADHD ers,ik heb zelf nl. ook twee kinderen die deze stoornis hebben.
Het is meer dat als je ooit documentaires ziet,je deze mensen allemaal een beetje op de zelfde manier ziet reageren.Dus voel je aub niet aangevallen of beledigt door mijn vraag.

zoveel voors en tegens, hoe maak je bewust de keuze? niet alleen afgaan op hormonen maar zo van, "kan ik t wel opbrengen?", "ben ik niet te arm voor een kind", kan je een kind wel aandoen in deze wereld geboren te worden" "neem ik een kind, zodat ik wat te doen heb", "dan ben ik niet alleen", uhh nou ja, zoveel foute redenen.... maar hoe kom je nou tot de keuze of je t wel of niet zal proberen?? (eierstokken rammelen, ben 40, geen relatie, amper werk.....wel een lief mens dat goed kan zorgen, maar ben vaak liever lui dan moe.... etc)
iemand een serieuze bijdrage in mijn vraagstuk?? dank vast..(dr is wel een man, die ook wilt en die ook wil zorgen/vader wil zijn))