Waarom is het alles of niets bij ongeldig verkregen bewijs zoals in de zaak van Robert M. ?

Vandaag is bekend geworden dat de kinderverkrachter Robert M. in hoger beroep gaat. Eén van de redenen is dat volgens hem de huiszoeking onrechtmatig was, en daarmee het daarbij verkregen bewijs.

Waarom is het juridisch hier zo zwart-wit ?

Met name omdat met het verkregen bewijs 'an sich' niets mis is. Daar is blijkbaar duidelijk op te zien wat hij allemaal gedaan heeft. En er is niets aan de beelden gemanipuleerd o.i.d.
Robert M. Ontkent dat ook niet, hij zegt alleen dat de politie niet het recht had de betreffende computer in beslag te nemen.

Stel dat de huiszoeking onrechtmatig is waarom vervalt dan het complete bewijs. Kan niet worden volstaan met een soort vergoeding voor het schenden van zijn privacy tijdens de huiszoeking. B.v. door zijn straf met een paar maanden te verkorten o.i.d.

Dat doet recht aan zijn belangen, hij krijgt een 'vergoeding' voor zijn geschonden privacy, en het doet recht aan de belangen van de samenleving want het bewijs is immers écht bewijs dat hij een dader en niet een onschuldige is.

Maar nogmaals: juridisch is het alles, of niets. Waarom ?!?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

In onze samenleving geldt dat er een continue spanning is tussen individuele vrijheid en het algemeen belang. De overheid heeft als taak beide belangen te dienen, zonder daarbij zelf te machtig te worden. Individuele vrijheid is het uitgangspunt, maar er zijn zaken die het algemene belang zo dergelijk schaden, dat de overheid daar tegenop mag treden. Als vrijheid het grootste goed is, dan is het ontnemen van de vrijheid, iemand gevangen zetten, dus het zwaarste middel wat ingezet kan worden. Daarom is het rechtssysteem een deel van de overheid, dat altijd op basis van presumtie van onschuld werkt: je bent onschuldig tot het tegendeel bewezen is. Om die presumptie van onschuld te bewaken is het nodig dat bewijs van het tegendeel met de grootst mogelijke zorgvuldigheid verzameld wordt. Het gaat immers om het vinden van de waarheid. Om zo goed als mogelijk te garanderen dat een veroordeling zorgvuldig gebeurd, moet een rechter er dus vanuit kunnen gaan dat het bewijs juist is. Om dat veilig te stellen stelt de wet eisen aan welk bewijs toelaatbaar is, en hoe het door de politie verzameld mag worden. Als het immers verkeerd verzameld wordt, dan kan je over de inhoud ook nooit meer zeker over de inhoud zijn. Die regels zijn er niets voor niets: enerzijds beschermt dit het waarheidsgehalte bij de rechtbank, anderzijds voorkomt het corruptie en vooringenomenheid bij de politie/overheid. Om deze eisen aan het bewijsmateriaal zeker te stellen geldt voor onrechtmatig verkregen bewijs dat dit ongeldig is. Ook als het alleen gaat om de manier waarop het verkregen is. Stel dat de rechtbank toch bewijs accepteert waarvan het niet helemaal duidelijk is of het wel 'zuiver' is: dan moet jij als verdachte gaan bewijzen dat het bewijs niet waar is. Dat zou een oneerlijk zware last zijn, en dat schendt ook de onschuldpresumptie van de verdachte. De vraag in de zaak van Robert M. over de geldigheid van het bewijsmateriaal is dus hetzelfde als in elke andere zaak. Stel dat de rechter zou zeggen dat het bewijs onrechtmatig verkregen werd, maar het is allemaal zo ernstig dat het toch wel geldig is, dan kan helemaal niemand meer zeker zijn van zijn presumptie van onschuld. In plaats daarvan moet iedere verdachte, ook diegene die onschuldig zijn, zich gaan verdedigen tegen bewijs waarvan de waarheid niet in vrijwel gegarandeerde mate vast staat. Overigens vonden de rechters in de zaak van Robert M. dat het bewijs wel rechtmatig verkregen werd.

Politie en Justitie hebben bepaalde rechten tijdens een onderzoek. Aan deze rechten zitten ook beperkingen. Deze beperkingen moeten strikt nageleefd worden. Zo mag een woning niet zo maar doorzocht worden. Daar moet een aanleiding voor zijn en een doel. Het doel was hier duidelijk, namelijk het in beslag nemen van bewijsmateriaal, maar Robert M. bestrijdt dat er voldoende aanleiding voor was. Dat kan een heel complex verhaal zijn. Als een zoeking onrechtmatig blijkt te zijn zijn er rechten van de verdachte geschonden. Door hierdoor korting te geven op de straf maar wel het bewijsmateriaal door te laten vinden 'beloon' je de politie en justitie voor het doen van iets wat niet had gemogen. Dat zou inhouden dat de politie volgende keer ook het huis van een willekeurige op de kop kan zetten. Mag niet volgens de regeltjes maar ja, als het bewijs toch telt... Daarom is het alles of niets.

Je moet consistent zijn in strafrechtelijke zaken. Dat het in deze situatie nu zo uit komt mag niet betekenen dat onrechtmatig handelen vd politie dan maar even afgekocht moet kunnen worden met wat strafvermindering. Dat zou een soort vrijkaartje geven om zomaar huiszoekingen ed te doen. Dat moeten we voorkomen en de enge manier om dat te doen is om consistent los vd omstandigheden te zeggen onrechtmatig verkregen bewijsmateriaal moet altijd niet rechtsgeldig verklaard worden.

Dat komt omdat de regels in de rechtstaat nu eenmaal zwart-wit zijn, en het dus alles of niets is. Die regels zijn er niet voor niets, want anders wordt het een beetje schipperen. Een beetje onrechtmatig of een beetje rechtmatig bewijs bestaat dus niet. Het is rechtmatig of onrechtmatig. Onrechtmatig verkregen bewijs is GEEN bewijs. Ook is het niet mogelijk om bij minder schokkende zaken die regel wel toe te passen en bij schokkende zaken niet. Want ook dan ga je schipperen. In een zaak als deze, valt dat dit natuurlijk voor jou en mij nauwelijks uit te leggen, maar hier is het niet anders dan in de zaak van de scooter, waar iemand werd doodgereden. Ook daar kon geen bewijs geleverd worden, wie de bestuurder was. Als de politie zonder enige aanleiding een huis binnenvalt, en ze vinden een enorme hoeveelheid wapens, dan zal de bewoner vrijuit gaan. Misschien is dat maar goed ook, want anders zou dat (in theorie) kunnen betekenen, dat de politie willekeurig huizen kan binnenvallen. Als ze dat 100 keer doen, is het misschien één keer raak. Dit is de prijs die we betalen voor een eerlijke rechtspraak. In de zaak van de scooter, kwamen Petra Stienen en Bram Moszkowicz aan het woord bij Knevel en van den Brink. Ook daar werd gesteld, dat dit nauwelijks uit te leggen valt. Maar wat Petra Stienen zei, daar kun je op zijn minst eens over nadenken. Ze zei zoiets als (in mijn eigen woorden) "ik ben in zoveel landen geweest waar de rechten van verdachten minder goed zijn geregeld zijn, en in die landen is nauwelijks sprake van enig recht". Overigens is het nog lang niet zover met die vrijspraak. Want er zullen vast juridische mogelijkheden zijn, om in hoger beroep een forse straf op te leggen. Hier een citaat uit wiki: "Wanneer Justitie het tenlastegelegde niet kan bewijzen met overige bewijsmiddelen volgt vrijspraak, wanneer dit wel lukt zal de rechter in de strafoplegging rekening houden met het feit dat de rechten van de verdachte geschonden zijn." http://nl.wikipedia.org/wiki/Leerstuk_van_onrechtmatig_verkregen_bewijs

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100