Waar of niet waar? Als iemand je niet aankijkt tijdens een gesprek, duidt dat op niet de waarheid spreken, verlegenheid, onzekerheid?

Ik persoonlijk heb een hekel aan deze 'eigenschap', het is alsof hij/zij zijn gedachten ergens anders plaatst. Hoe kun je dit afleren?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Ik denk dat wat je in de vraag stelt waar zou kunnen zijn, maar...: oogkontakt -voor kortere of langere tijd- is het meest bedreigende (wellicht intieme) kontakt, waar niet iedereen goed mee over weg kan. (denk ook maar aan dieren) Ooit een motivatie van een psycholoog gelezen waarin deze stelt dat de gewoonte, om in Nederland tegenwoordig drie kussen als groet te geven, minder vrij zou zijn dan het lijkt en ook minder bedreigend is. Door de kussen in plaats van het geven van een hand, kan men makkelijker oogkontakt vermijden waardoor dit veiliger is, ondanks het feit dat het de schijn van intimiteit wekt. Je komt dan wel binnen de "comfortzone" van een ander, maar dit weegt kennelijk niet op tegen de "bedreiging" van het directe oogkontakt. Verlegenheid, onzekerheid....misschien; onwaarheid denk ik sporadisch. Als de waarheid -bij vermijden van oogkontakt- in het geding zou zijn, zouden wel erg veel mensen liegen.

door voorzichtig en steeds langer te blijven kijken met wie je spreekt dit geeft meer openheid in het gesprek en vertrouwen

het is meer de onzekerheid, als mensen niet de waarheid spreken gaan ze stotteren, let maar eens op... verlegenheid zie je aan de houding, dan gaan ze met hun vingers in spelen,of met hun voeten draaien,en of zachtjes spreken... je kan het hun niet afleren, het is een eigenschap dat ze zelf moeten overwinnen...

Ik heb Asperger, en vind het echt niet leuk om mensen aan te kijken tijdens een gesprek. Maar ik heb het mijzelf aangeleerd, omdat ik weet dat mensen dat graag willen. Dus ik kijk afwisselend naar hun gezicht en dan weer even andere kant op. De ene keer naar de ogen, dan even naar het voorhoofd, neus, haar, een oorbel etc. Zo hoef ik niet telkens iemand recht in de ogen te kijken, maar kijk ik toch ongeveer in de richting van hun gezicht. Op deze manier vind ik het zelf makkelijker.

Het kan ook op desinteresse duiden. Mensen kijken om zich heen of ze ergens niet een interessanter iemand zien om mee te praten. Maar inderdaad, ook liegen, is een bekende reden om mensen niet aan te kijken. Je kunt dit mensen niet zomaar afleren, wat je kunt proberen is ze er eens op aan te spreken. Mogelijk zijn ze zich helemaal niet bewust van deze eigenschap.

Ik vind dit zelf soms ook lastig, bijv. bij de kassa om de kassière aan te blijven kijken. Bij mij is het onzekerheid. Maar het kan ook idd. duiden dat mensen gewoon niet geïnteresseerd zijn, of druk met hun eigen.

Er is geen algemene verklaring voor wat dit betekent. Bij de een is het liegen, bij de ander onzekerheid, bij weer een ander afgeleid zijn, weer een ander kan zich beter concentreren, weer een ander doet dat gewoon standaard, weer een ander vindt het schilderij op die muur mooi, weer een ander denkt dat het meer sociaal geaccepteerd is dan de ander de hele tijd aankijken. Er conclusies uit trekken zonder dat je iemand heel goed kent, is onverstandig.

Veel mensen ontwijken direct oogcontact (doe het zelf ook vaak) maar het duidt geenszins op het vertellen van onwaarheden. Ik denk dat je de mensen die je het af wilt leren voorzichting aan moet spreken op hun gedrag van de andere kant op kijken tijdens een gesprek.

In vele culturen is het helemaal niets beleefd om mensen aan te kijken, integendeel zelfs. Ik vind het prima om oogcontact te maken tijdens een gesprek, maar dit betekent niet dat je elkaar non-stop in de ogen staat te turen. Als iemand dat wel bij mij zou doen, zou ik dat juist een beetje ongemakkelijk en onbeleefd vinden...

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100