Waarom bestaan "kletspraatjes" voor een groot gedeelte uit cliche uitspraken?

Als mensen een kennis tegenkomen of iemand waarmee ze niet echt bevriend zijn gaan de gesprekken vaak nergens over. Dus het is vaak "hey alles goed" "ja met jou" "ja gaat ze'n gangetje" "oke, ik ga er weer vandoor, ik spreek je weer".
Ik bedoel dus niet waarom deze mensen geen diepere gesprekken hebben, deze vraag is al eerder gesteld: mensen willen niet aan slechts een kennis vertellen dat het slecht gaat. Ik vraag me dus meer af waarom het altijd met dit soort zinnetjes gaat, en niet bijv.: je komt elkaar tegen in de supermarkt, en jij of die kennis zegt voor de grap met een raar stemmetje expres iets wat cliche is: "zo kom je nooit tegen en zo kom ik je 3 keer per week tegen!" (Terwijl dit helemaal niet zo is) Vervolgens lachen de kennissen en lopen weer verder. Misschien een beetje rare humor, maar dit zou ik dus grappig vinden (tis maar een voorbeeld he), en niet van die saaie "alles goed" gesprekken. Herkent iemand dit?

Toegevoegd na 1 minuut:
ïk bedoelde: "zo kom je elkaar nooit tegen en zo kom je elkaar 3 keer per week tegen!"

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Gewoonte. Mensen durven en willen niet buiten de gewoonte om gaan. Hierdoor kunnen ze aangemerkt worden als gek of raar en daarmee wordt niet de gewenste indruk gegeven. Als jij begint met grappig doen en dit iedere keer blijft doen dan zullen mensen het overnemen en dan zullen we over 5 jaar allemaal zo doe. Pay it forard!

Omdat je niet echt inhoudelijk veel van elkaar weet is het lastig in te schatten welk grapje gewaardeerd zal worden.De angst om gek gevonden te worden zorgt er voor dat je oppervlakkig blijft. Ik doe het overigens wel eens, grapjes maken. Wordt niet gewaardeerd :D

Ik denk dat dat is omdat men eigenlijk helemaal niet met elkaar wil praten, men is met iets anders bezig. Daarnaast wil men toch ook niet onbeleeft overkomen en de andere kant op kijken. Het makkelijkste is dan een paar korte standaard (cliché-)zinnetjes. Al zou ik niet graag de personen de kost geven (zou dat niemand trouwens.....grapje) die, als ze de kans krijgen in zo'n geval -en het kan echt ongezien-, maken dat ze wegkomen en in geval van "de supermarkt" als de bliksem wegduiken achter een stapel blikken doperwten...

Je moet dit niet zien als een gesprek..maar als een vorm van sociaal contact. Mensen zouden kunnen volstaan met gedag te zeggen..maar willen vaak nog even wat contact hebben. Groet, Ton

Volgens mij kun je het vergelijken met hoe (huis-)dieren elkaar behandelen als ze elkaar ontmoeten: even snuffelen, meer niet. Alleen ruiken wij geen kruis en kont, wij zeggen: 'Koud hè? Alles goed? Jee, eet jij ook boerenkool vanavond? Lekker hè?' Ik weet wel wat ik liever heb ;-)

het kan te maken hebben met verschillende oorzaken: 1) zich niet teveel op willen dringen 2) geen tijd genoeg hebben voor een langduriger gesprek 3) té veel bezig met de eigen,persoonlijke problemen zijn 4) de ander niet goed genoeg kennen 5) van nature of door opvoeding een vorm van gereserveerheid hebben naar anderen toe

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100