Hoe kan je je inlevings gevoel tijdelijk uitzetten?

ik heb er zoveel last van dat Antonie Kamerling zelfmoord heeft gepleegd, ik was fan, maar vind het zo ontzettend vreselijk voor zijn gezin.
ik kan er gewoon niet van slapen. hoe zet je je inlevingsgevoel tijdelijk uit?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Het raakte mij dat hij overleden is, en helemaal dat hij zelfmoord gepleegd heeft. Ik heb hem ook nooit persoonlijk gekend, maar heb hem wel in veel films zien spelen en interviews van hem gelezen. Ik zou mezelf geen fan noemen, maar vond hem wel een bijzonder persoon, die mij raakte. Het is naar om te bedenken dat hij dan zo sterk niet meer wilde leven dat hij eruit gestapt is, terwijl ik hem juist zoveel geluk zou toewensen. Wat je vraag betreft: Proberen weinig eraan te denken, zorgt vaak dat het juist heel lang blijft hangen, omdat die gevoelens en gedachten niet vrij aanwezig mogen zijn. Rituelen kunnen vaak helpen om iets los te laten, omdat je een bijzonder moment eraan wijdt, omdat je er dan wél even heel sterk contact mee maakt, met de gebeurtenis en jouw emoties en gedachten daarover. Daardoor kan die behoefte om er de hele tijd mee bezig te zijn vaak (gedeeltelijk) verdwijnen. En het kan je een mooie herinnering geven, deze nare gebeurtenis een positiever einde geven voor jezelf. Je kan een mooi ritueel zoeken dat goed aansluit bij je gevoel, waarmee je 'afscheid' kan nemen. Je kan bijvoorbeeld een foto van hem nemen, en een kaarsje aansteken voor hem, en eentje om licht te sturen naar Isa en hun kinderen. Je kan een gebed doen, een mantra zingen, een tijdje in stilte bij zijn foto zitten. Je kan een brief schrijven, waarin je afscheid neemt van hem, en zijn nabestaanden iets moois toewenst, en die dan in zee of een rivier laten wegdrijven. Je kan je ook eens bedenken waaróm het je precies zo raakt. Wat voel je precies en welke aspecten van deze gebeurtenis zijn het die die gevoelens oproepen. Soms zit er meer onder dan je denkt. Misschien heeft het ook te maken met iets in je eigen leven of omgeving, en is er iets daarin wat jouw aandacht nodig heeft, of dat je moet veranderen. In het dagelijks leven kan je, als je er teveel door wordt afgeleid, je focussen op dat wat je aan het doen bent. Ben je aan het lopen, focus je dan op de beweging van je voeten; ben je aan afwassen, focus je dan op de ervaring van water op je handen; ben je aan het lezen, focus je dan op de informatie die je leest. En bedenk je dat het niet jouw leven is, waar dit drama in gebeurt, dat er in jouw leven eigenlijk niets veranderd is, count your blessings. Toegevoegd na 7 minuten: En bedenk je dat het gebeurd is en niet terug te draaien is. Bij zelfmoord hebben nabestaanden kunnen mensen iemands dood vaak minder goed accepteren, omdat het lijkt -zie reactie-

Dat helpt niet - dan krop je je gevoelens op. Pak een kussen en huil eens goed uit.

Soms niet en moet je door een verwerkingsproces om er van af te komen. Verder zijn er wel trainingen voor iets dergelijks maar dan moet het wel erger zijn (rouwverwerking) wat kan helpen is er met dierbare over te praten of het van je af te schrijven. Praten met lotgenoten kan ook de pijn verzachten.

Uitzetten zal niet lukken. Huil er maar gewoon om, dat kan opluchten. Het is ook heel verdrietig. Voor zijn gezin kun jij niets doen (ze weten ongetwijfeld dat veel Nederlanders met de nabestaanden meeleven).

Probeer dankbaar te zijn, voor hoe jij bent, en dat je het leven wel aankunt. Het heeft mij ook heel erg geraakt. Ik weet ook niet precies waardoor. Ik heb nooit naar GTST gekeken, maar ik vond hem en Isa zo n leuk stel. Natuurlijk gek, want ik ken die mensen helemaal niet. Maar sommige mensen raken iets bij je. Denk eraan dat je nog leeft, en dat het fijn is om te leven. Hoe jammer ook dat Antonie een andere beslissing heeft genomen. Ik heb vanmorgen het condoleanceregister getekend.

Bronnen:
http://www.condoleanceregister.com/Antonie...

Dagelijks gebeuren drama's. Nu is het toevallig een bn-er. Dan staat opeens heel Nederland op z'n kop. Betrek het niet op jou persoonlijk. In feite heb jij niks met hun of zij met jou. Het is hun drama, niet de jouwe. Relativeren. (sorry voor de botte bijl reactie)

Relativeren! Het is verschrikkelijk voor zijn nabestaanden maar je kunt er niets aan doen. Zou je dit ook hebben als het die man was die 4 straten verderop woont? Nee want die ken je waarschijnlijk niet eens net als je eigenlijk zijn familie niet kent ook al heb je hun gezichten op tv gezien... En vooral ook de komende dagen radio en tv uitlaten want je wordt er anders constant mee geconfronteerd.

ik heb volgens mij dat gevoel helemaal niet iemand zei dat als je alles hebt wat je hartje begeert dat je niet meer bereikbaar bent voor mensen bij"( pauw en witteman heb ik me laten vertellen hij had best naar bekende psychiaters kunnen gaan of alle deuren stonden voor hem open wat is stoicijns? dat zeggen ze ook van mij

Een methode die ik je niet kan aanraden, en die je over het algemeen ongewenst overkomt, maar die wel werkt: een persoonlijk drama meemaken. Dan verdwijnt het drama van publieke vreemdelingen met wie je in feite niets te maken hebt vanzelf naar de achtergrond.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100