Waarom kijkt men na het vallen bijna altijd eerst om zich heen of niemand het gezien heeft?

Bij de extreme gladheid van afgelopen weken hoorde ik regelmatig van iemand dat ie gevallen was. Niemand had ernstige gevolgen, maar vaak hoor je dan 'Ik keek snel of niemand me gezien had en ben snel opgestaan.'
Waarom schamen mensen zich toch zo als ze vallen? Waarom doen ze net alsof ze zich geen pijn hebben gedaan?
Ik doel dus op vallen bij gladheid waar je niks aan kan doen en niet op blunderachtige valpartijen of botsingen waar je je voor zou schamen.

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

vroeger op school als je viel met de fiets dan werd je uitgelachen, dus telde er wat schaamte mee omdat je niet uitgelachen wou worden dat je uitgegleden was. Ik heb toen mezelf geleerd dat als ik viel als gevolg van klunsigheid dat ik dan bij voorbaat al ging lachen om de situatie, omdat het dan niet meer grappig was voor de rest om mij uit te lachen. Hierdoor schaam ik mij er ook niet meer voor als ik val, woeps, foutje! Ik denk dat het pure schaamte is, schamen voor klunsigheid (Waar je eigenlijk helemaal niks aan kan doen) Ik vind het raar dat mensen zich hiervoor schamen, kan toch iedereen gebeuren?

Omdat je dan kwetsbaar bent op zo'n moment. Mensen schamen zich er dan voor of denken dat ze uitgelachen worden.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100