Waarom vinden mensen het makkelijker een relatie met een ander aan te gaan dan met zichzelf?

als je van jezelf houdt, kun je toch nog veel beter van die ander houden en accepteren hoe die is?
is de reden waarom er zoveel relatieproblemen zijn, doordat mensen de ander willen blijven corrigeren/verbeteren, en het vertikken om de verandering in zichzelf aan te brengen?
wordt de ander dan niet gebruikt als een spiegel voor eigen tekortkomingen? spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wie is de kortzichtigste van het land?

Toegevoegd na 24 minuten:
Het woord "kortzichtigste", wil ik veranderen in "wijste"

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Dan kunnen ze zichzelf vergeten. Een goede relatie met jezelf impliceert al een goede relatie met anderen.

Op jezelf ben je zo uitgekeken, en leren doen we er ook al niet van... Ik ben het kortzichtigste van het land...

Een 'relatie' aangaan met jezelf, betekent een confrontatie aangaan met jezelf. Tenslotte zul je ook jouw negatieve kanten tegenkomen. Wij mensen gaan confrontatie liever uit de weg.

Bij jezelf zie je alles, je ziet ook waarom je dingen doet. Dat maakt het moeilijker jezelf te veranderen, je moet dan bijvoorbeeld acties die voortkomen uit gevoelens als verdriet en machteloosheid stoppen, en terug in het gevoel. Dat is pijnlijk. Het is veel makkelijker een ander te zeggen dat hij dat moet doen. Mensen hoeven trouwens geen relatie aan te gaan met zichzelf, onder die relatie komen ze niet uit. Die is er, en is alleen met de dood te verbreken. Dat ze niet aan die relatie willen werken is een anderen zaak, dat is wellicht te confronterend, te pijnlijk. Het is nou eenmaal makkelijker praten dan doen. Gelukkig geeft het doen wel diepgang en een gevoel van een echte vriend zijn voor jezelf, als je jezelf in alle punten kent, begrijpt en eventueel bijstuurt. Je eigen gevoelens bekijken en erkennen is pijnlijk, mooi en bevrijdend tegelijkertijd.

Het is inderdaad zo dat je eerst van jezelf moet houden en jezelf accepteren voordat je echt van een ander kan houden en aanvaarden. Daarom is het ook helemaal niet egoïstisch om goed voor jezelf te zorgen. Als je dat doet wil dat zeggen dat je ook goed voor anderen kan en wil zorgen. Ik heb een redelijk goede relatie met mezelf (al zeg ik hetzelf), en (dus) ook met m'n partner en m'n familie en vrienden. . . . . . . . En nou maar hopen dat zij hetzelfde vinden :-)

Toch is een relatie aangaan met jezelf de beste basis om een relatie aan te gaan met de ander.

Dat is zo maar als mensen jong zijn spelen de hormonen vaak de hoofdrol.Ze hebben een relatie en kinderen voor ze eigenlijk weten wie ze zijn en wat ze willen.Na de echtscheiding zie je mensen dan ook vaak radicaal veranderen, ze gaan eens nadenken over wat ze nu echt willen, ze gaan werken aan hun problemen om in de volgende relatie te kunnen slagen.

Zoals geantwoord werd, een relatie met jezelf heb je. Daarin is zelf-reflexie van belang, maar dat heeft lang niet iedereen, helaas. Als je echt volwassen bent en je vindt je soulmate, dan is de relatie met die ander heel makkelijk. Er is dan geen behoefte om iets in die ander te veranderen.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100