Waarom begroeten wij elkaar met 3 zoenen op de wang en in andere landen met 2? Wie heeft dat eigenlijk bedacht?

Mijn buitenlandse vrienden vinden het ook verwarrend en eigenlijk vind ik 2 ook wel genoeg.

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Eigenlijk zijn wij Nederlanders maar een vreemd volkje. We weten niet eens echt hoe het hoort en doen maar wat. Hoe vaak komt het niet voor dat je twijfelt? Zal ik alleen een hand geven? Of toch ook 3 zoenen?… Je verontschuldigt je misschien al bij voorbaat (tja, ik ben verkouden… , of je wacht toch maar af of die andere persoon misschien een hint geeft over wel of niet zoenen. In veel zuidelijkere landen is een begroeting met 2 zoenen heel normaal. Ongeacht welk geslacht, een begroeting met 2 (!) zoenen op de wang is een teken van verwelkoming en vriendelijkheid. Daarvoor hoef je niet eens veel zuidelijker te gaan, in Franstalig België (oftewel Wallonië is het al normale gewoonte. Maar ja, wij Nederlanders doen het anders. Helemaal niet, of meteen maar 3 zoenen op de wang. Vooral die 3e zoen levert nog wel eens verrassende situaties op in het buitenland... Waarom zoenen we eigenlijk niet en geven we vaak alleen een afstandelijke zakelijke hand? En kijken we met een vreemde blik als 2 mannen elkaar zoenen op de wang en vinden we het meteen gay. Zijn we zo koel en afstandelijk? Bang dat mensen misschien wat verkeerds van ons denken? Is het dat stukje individualisme waarvan de maatschappij zo langzamerhand wel doordrenkt is? Eigenlijk best wel bijzonder dat wij zoenen op de wang tussen mensen van hetzelfde geslacht vreemd vinden, terwijl homohuwelijken hier in Nederland bijna de normaalste zaak van de wereld zijn. In een land als India lopen mannen hand in hand en begroeten elkaar uitbundig, terwijl homofilie daar nog verboden is door de wet… Gek landje dat Nederland. Misschien moeten we elkaar maar eens begroeten met een zoen op de wang om de hele boel wat minder individualistisch te maken. Of deinzen we daarvoor terug en houden wij het bij die uitgestoken hand? Toegevoegd na 1 minuut: Persoonlijk heb ik liever één lekkere!

Het schijnt uit het Zuiden overgewaaid te zijn. Niet uit Frankrijk (daar geeft men elkaar een slap handje), maar uit het rondborstige Brabant en het warmbloedige Limburg. De kus in drieën suggereert enthousiasme en intimiteit en ik vermoed dat juist het lichtelijk extravagante, het toe-maar-het-kan-niet-op-aspect, bijdraagt tot de populariteit ervan. Dezelfde reden waarom volstrekt overdreven, onhandige pauwenstaarten zich hebben weten te handhaven in de evolutie. Zo’n staart suggereert iets aan vrouwtjes-pauwen en aan rivalen. Voorlopig zijn we nog niet af van de drie-traps-zoen. Eronderuit komen is in theorie mogelijk. Als u helemaal niet wilt kussen, loopt u gewoon met uitgestrekte hand op uw bekende af en hij/zij zal deze automatisch aannemen. Als u één kus wilt geven, dan geeft u die en begint in dezelfde beweging direct met praten. En dan geen non-descript gemompel, maar een duidelijk conversatiebegin. ‘Heb je gezien met wie Joop hier is?’ is een opening, die de aandacht van de gesprekspartner wegtrekt van de kus-routine. Het nadeel van deze een-persoons-guerrilla is dat voortdurende alertheid geboden is. Zelf heb ik die strijd allang opgegeven. Andere voer ik nog wel. Zonder veel succes. Laatst betrapte ik me zelfs op het onuitstaanbare ‘Doei’.

Bronnen:
Uit: Beste Beatrijs

Het is gewoon vanzelf ontstaan en tot standaard gemaakt in Nederland... In sommige landen is het één kus en in andere twee... Je moet het maar net weten... Ik vind één al te veel vaak... Maar niemand heeft het bedacht, Nederlanders willen altijd meer dan andere landen... Dat zou best eens de reden kunnen zijn...

Bij betrekkelijk vreemden vind ik het al helemaal overbodig en heb ik eigenlijk geen behoefte aan, maar daar kom je hier niet zomaar onderuit. Het ergste is nog, als je niet helemaal eens ben geworden met wie welke kant eerst opgaat, botst je zo lekker tegen elkaar aan. Nee, liever even elkaar omarmen als het echt om een goeie vriend/vriendin gaat of familie. Mijn inziens is het in gebruik geraakt om vooral je goeie bedoelingen te laten blijken, wellicht overgewaaid uit Hilversum, tenminste zo komt het op mij over, beetje overdreven gedoe.

Een halve eeuw geleden was 1 kus normaal. Toen we massaal naar Frankrijk op vakantie gingen en zagen dat ze daar elkaar twee zoenen gaven gingen wij dat ook doen; zo kon je laten zien dat je wat meer van de wereld gezien had. Daarna dachten de dommen: meer = nieuw = beter; zodra ze dus zagen dat beneden de rivieren 3X werd gezoend namen ze dat over. Ik ben zelf ook maar beneden de rivieren gaan wonen; nu heb ik een excuus.

Enkele buitenlandse kusgewoonten op een rijtje: DE SITUATIE IN HET BUITENLAND Elisabeth Bonneau 1999 (voor jongeren die in Frankrijk gaan logeren) Moet ik alle gezinsleden voortdurend lopen kussen? Nee. Niet aanhoudend. Maar begroeting en afscheid onder kennissen, vrienden en familieleden gaan in Frankrijk met meer lichamelijk contact gepaard dan je thuis misschien gewend bent. En dat bewuste lichamelijke contact heet er 'la bise', de kus. Letterlijk vertaald een windvlaagje.(…) La bise wordt vakkundig op de wang gegeven, vluchtig en haast onmerkbaar. La bise komt ook nooit alleen. Afhankelijk van de streek geef je er twee, drie of vier. Je merkt snel hoeveel kussen in de streek van jouw gastfamilie de regel zijn. Je hoeft zelf la bise niet aan te bieden, die komt vanzelf wel op je af, maak je geen zorgen. Jaques Gandouin, 1995 Luxembourg: Dans les relations amicales, on s'embrasse fréquemment : trois baisers sur la joue. Onder vrienden kust men elkaar heel dikwijls : drie zoenen op de wang. Gerard van Lennep, 1988. In België, zelfs Waals België, wordt éénmaal gezoend. Een hele opluchting voor de reiziger. In Noord Frankrijk is de vierzoen van kracht. Françoise de Quercize, 1952 On embrasse une fois sur chaque joue, jamais trois fois : cela est un usage de la campagne. N'embrassez pas dans la rue. Men kust een keer op elke wang, nooit drie keer : dat is een gewoonte uit de provincie. Omhels elkaar niet op straat. West Vlaanderen: drie keer. Brussel: één keer in de 'hogere kringen', drie keer daaronder. Spanje en Italië: twee keer, beslist niet drie of vier keer. Engeland en Ierland: één keer. In het Engels kent men de term 'social kissing' voor onze 'gezelschapskus' bij begroeting, afscheid, felicitatie etc. Duitsland: één keer; men geeft elkaar vaker een hand. Finland: vrijwel nooit. Verenigde Staten: 'social kissing' kent men eigenlijk niet. De 'hug', waarbij men de ander licht tegen zich aandrukt is daar gangbaar. Bron: kennisbank al@din (RJ)

Weet niet wie het bedacht heeft ,maar ik vind het ook altijd onzin ik zeg altijd bij voorbaat al 1 kus.Sommige mensen doen wang wang en dan volop de mond ,dat wil ik niet ,draai bij sommige mijn hoofd weg hahhah.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100