Ik ben altijd stil en rustig als ik ergens binnen en bij een grote groep ben. Ook thuis. Hoe kan ik dit afleren? Komt het ook dat ik zo thuis ben?

Buiten kan ik helemaal los gaan... En binnen voel ik mij altijd zo opgesloten op de 1 of andere manier... Behalve op school.. Hoe kan ik dit afleren?

Thuis zijn mijn ouders best rustig. Soms kan ik met mijn moeder best druk doen. Zij is wel op dit moment waar ik heel goed mee op kan schieten.. Vergeleken bij mijn vader is het... Redelijk... Ik wil dit ook op hetzelfde niveau aan brengen hoe ik tegen mijn moeder doet. Maar dit doet er niet aan toe. XD En ik ben enig kind. Maar daar komt het denk ik niet door.

En ik erger me aan dat ik NIET losser kan zijn als ik bij iemand thuis ben.. Vooral bij mijn vriendje's thuis.. Daar denken ze dat ik héél rustig ben en bijna niks zeg in't algemeen.. Terwijl ik juist heel praterig en normaal kan zijn met drukte en kalmte.. En het duurt eeuwig voordat ik mezelf kan zijn bij iemand... Als het om buitenlanders (Aziaten) gaat.. Kan ik sneller mezelf zijn.. Maar dus nooit tegen een Hollander... =S

Met een groep mensen ben ik ook best stil. Als ik dan met 1 van die mensen praat uit het groep. Kan ik er gewoon normaal mee praten, komen we weer terug in de groep.. Ben ik weer zo stil.. :\

Zelf vind ik dat ik niet zo héél verlegen ben.. Anders zou ik niet op het podium durf te staan om te zingen en naar meetings gaan...

Ik wil dit niet een grote probleem van maken. Maar is er een manier dat ik dit af kan leren? Moet ik hiervoor ervaring hebben? Nee toch? Of is het gewoon omdat ik zo ben? Of moet ik gewoon afwachten totdat dit weg is?

X

Weet jij het antwoord?

/2500

Hee! Ik ben zelf een hoogsensitief persoon en herken me in je verhaal. Ik weet niet of je HSP bent en dit maakt ook eigenlijk niet uit. Misschien herken jij jezelf ook wel in HSP zijn, er is veel info over op internet als je dit wilt weten. Iedereen is anders zou ik willen zeggen en het helpt als je van jezelf kunt accepteren dat dit zo is. Je moet en je hoeft niets. Ik voel me in groepen vaak ook niet thuis maar hoe meer ik loslaat hoe beter het gaat en ik luister naar mijn gevoel. Als ik me ergens niet prettig voel dan is er iets al dan niet in mezelf wat me iets wil zeggen. Oppervlakkige mensen ( hun zienswijze is de enige juiste) die niet zeggen wat ze denken maar die wel oordelen en veroordelen zonder dat ze weten hoe het nou echt zit geven mij geen goed gevoel bijvoorbeeld. Mijn ervaring is dat ze mij niet accepteren en veroordelen omdat ik niet in een hokje te proppen ben ( angst wellicht) Ik schermde mezelf dan af en thuis had ik een naar gevoel dus sinds kort heb ik besloten niet meer met deze mensen om te gaan. Helaas is het familie van mijn vriend. Als je jezelf afschermt laat je niet zien wie je bent en dus kan een ander je niet zien zoals je bent en dan wordt er geoordeeld en veroordeeld. Jezelf niet meer beschermen maar geraakt durven worden, jezelf laten zien zoals je bent helpt is mijn ervaring. Je komt er dan achter met wie het klikt en met wie niet. Je hoeft niet iedereen leuk te vinden en er zijn altijd mensen die jou niet leuk vinden, het zij zo. Als mensen je niet accepteren om wie je bent is het soms beter om los te laten is mijn ervaring. Als dit niet het geval is bij jou maar je denkt dat je je op een bepaalde manier moet gedragen om geaccepteerd te worden dan zou ik je het advies willen geven om dit lost te laten en gewoon jezelf te zijn. Mensen die je dan accepteren zijn de moeite waard om mee om te gaan omdat je helemaal jezelf kunt en mag zijn.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100