Samenleving

1 op de 3 huwelijken eindigt in een scheiding. Moeten we er niet "tot u van elkander scheidt" van maken?

De medische wetenschap, en de bijbehorende geneeskunde, zijn "evidence based". Alles wat bewezen werkt, wordt geaccepteerd; alles wat niet bewezen werkt, wordt geweigerd; alles wat bewezen niet werkt, wordt eveneens geweigerd.

Tot zover alles in orde.

De stelling is, dat de wetenschap en de geneeskunde *elke* methode zullen accepteren die bewezen werkzaam is - zelfs als er geen verklaring voor de werkzaamheid is. Dat is dan ook al een aantal keer zo gebeurd.

Tot zover nog steeds alles in orde.

Maar nu:

Het is toch echt bewezen, dat oprechte aandacht voor de individuele patiënt helpt bij de genezing.

Toch faalt de geneeskunde op dit punt. Allerlei alterneuten springen handig in dit gat, genezen mensen puur door hen aandacht te geven, en beweren dan dat dat komt door hun paranormale gaven. Dat lijkt mij ongewenst.

Als de geneeskunde de patiënt echte aandacht geeft, zal dat helpen bij het geneesproces. Het "succespercentage" zal stijgen, en je houdt mensen weg bij vage alterneuten. Winst op alle punten.

Waarom maakt de geneeskunde geen gebruik van dit gegeven, dat toch echt bewezen is, en dus in de "evidence-based medicine" thuishoort?

Ik griezel van de (commerciele en afgezaagde, truttige) manieren die ik altijd zie. Stijf, oubollig en onvoorstelbaar prijzig! Ik wil mijn dierbaren en mezelf graag naar persoonlijke smaak (bv een rieten of glazen kist of een houten kruis) begraven zien zonder te maken te krijgen met die rare figuren die op komen dagen om je een suf programma door je verdrietige en murwe strot te duwen.
De hele maatschappij is vergeven van de alternatieven, maar als het met doodgaan te maken heeft, is er ineens een keuze uit pakweg 3 ellendige opties.

Er overlijden toch ook mensen,zelfs de kinderen moeten op zoek naar de laatste tandarts of dokter die er bij gekomen is

Maar de jongeren trekken er juist weg?
Zijn er mensen die zich dit ook afvragen en zelfs antwoorden weten?