Samenleving

Ik loop al langer met dit idee rond, maar kom er nu ook op n.a.v. de vraag van Acnaib. http://www.goeievraag.nl/vraag/ervoor-autistische-mens-pasje-dragen.34736)
Er zijn meer mensen die worstelen met een beperking die niet zichtbaar is en waarvan de betreffende persoon op een gegeven moment het op prijs zou stellen als de omgeving op de hoogte is van die beperking.
Iemand die weet dat zij/hij nooit kinderen zal kunnen krijgen. Iemand met het syndroom van Gilles de la Tourette, aids, enz. enz.
Soms wil je het delen met een groep, soms met één persoon.
I.p.v. een pasje met alle bezwaren van dien, dacht ik aan een polsbandje, zoals die je in allerlei kleuren hebt en waarvan de betekenis bij iedereen bekend is.
Je kunt dan zelf kiezen waar en wanneer je daarmee kenbaar maakt, dat er IETS is, wat je kwijt wilt wat belangrijk is voor de verdere omgang met elkaar.

Ik weet het: Voorwaarde is wel dat zo'n polsbandje geintroduceerd wordt door een bekende persoon zodat het algemeen bekend wordt.
Maar wat vind jij van dit idee?

We hebben het allemaal over het spreken van het worden bereid, maar is er een tijd en een plaats om niet bereid zijn?
Ik heb eens gevraagd om te spreken over de bereidheid en zo is mijn norm niet van plan, ik spreek tot mijn verbazing kwam ik weer eens toespraak over het niet willen.
Wanneer is onwil? En niet echt bereid is het enige antwoord?
Bedankt voor jullie inzichten en antwoorden!

Op het werk is een interne vacature vrijgekomen voor een extra specialisatie.
Een collega en vriendin van mij heeft hierop gesolliciteerd. Ik wil ook graag op deze functie solliciteren.
Nu het probleem:
De collega/vriendin is nogal competatief ingesteld. Ik heb al eerder een functie toegekend gekregen ipv. haar. Daar was ze zeer onstemt over. Als ik mijn geduld niet had kunnen bewaren had hier een behoorlijke ruzie over ontstaan. Maar ik voelde me er wel behoorlijk rot onder.
Nu wil ik om de vrede te bewaren niet solliciteren.
Ik weet wel dat ik ook voor mezelf zou mogen kiezen en toch solliciteren. Dat de beste moge winnen. Maar ik wil geen strijd aangaan met haar. Van mijn kant zou het geen probleem zijn als zij de functie ipv. mij. Maar als het andersom is ben ik bang dat ik me dit keer niet kan beheersen. En het laaste wat ik wil is ruzie om zoiets stoms.
Ze heeft me intussen al laten weten hoe graag ze deze wil. En hoe populair ze ligt bij de leiding om deze functie te krijgen. Als ik maar niet solliciteer.
Wat moet ik doen.
Solliciteren, en mocht ik de functie krijgen ruzie riskeren.
Niet solliciteren en zeker geen ruzie krijgen.

Dus de beste plek op de bank uitzoeken, en m'n voeten op tafel leggen en zo...

Wie goed doet goed ontmoet?Is dat waar of heb jij daar een andere mening over?

Toegevoegd na 9 minuten:
Persoonlijk heb ik toch wel wat voorbeelden over mensen die terug krijgen waar ze om hebben gevraagd.Hoe ze met anderen zijn omgegaan.Een soort van boemerangeffect.