Waarom zeggen mensen 'Ik heb zoiets van...'?

Ik erger me aan 'Ik heb zoiets van'.
Voor mijn gevoel zwak je daarmee je eigen mening af. Het is net alsof je het niet echt belangrijk vindt.

OF je hebt ergens een mening over, OF je houdt je mond, maar je 'hebt niet zoiets van'.

Bedoelen mensen echt dat ze niet achter hun eigen mening durven te gaan staan of niet te expliciet gevonden willen worden, of is het gewoon een 'dom stopzinnetje'?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Het is in feite een "dom stopzinnetje" De zin "Ik heb zoiets van....." wordt ook nooit gebruikt als iemand expliciet zijn mening wil verkondigen, maar alleen als er een discussie gaande is waar meerdere mensen bij betrokken zijn en waar iemand zijn of haar steentje wil bijdragen zonder zich vooraf een duidelijke mening over de bediscussieerde kwestie of persoon gevormd te hebben. Het wordt ook gebruikt als lichte vorm van nadenken, te vergelijken met "eeeeeeeeeeh"

Als er 'ik heb zoiets van' gebruikt wordt, laat de spreker hiermee ruimte open om een ander zijn mening ook te laten horen. Ik heb zoiets van, is persoonlijk. Hij vind dat, waar hij weet dat anderen er anders over denken. Ik heb zoiets van iedereen moet zijn eigen zinnen met zijn eigen woorden moeten kunnen mogen formuleren.

Naar mijn idee is het gewoon een 'dom stopzinnetje'. Ik heb in ieder geval niet het idee dat het is om je eigen mening af te zwakken. In sommige contexten is een duidelijk 'ik vind' te hard c/q te direct dan kan je 'ik denk' of inderdaad 'ik heb zoiets van' gebruiken.

ow is ik heb zoiets van nog steeds ?? uhmm in mijn omgeving hoor ik niet meer zoeel.Maar inderdaad je hoorde het wel veel , ja het is een stop woorden zin . Maar het geeft hun mening weer.

Al je vraagstellingen hebben wel iets waars in zich. Maar voor mijn gevoel is het, het meest, een voorzichtige start om de uitleg/ idee aan een groep duidelijk te maken. Maar ik zie daar ook een groep in die makkelijk commentaar levert..!!

Ha, die Stippel; Gewoontegedrag, dom stopzinnetje dus. Net zoals het veel gebruikte 'zeg maar', 'ik bedoel', 'bij wijze van (en dan verder nix!)', 'ik wil maar zeggen', 'ik zeg .... zeg ik' en meer van dat soort diepe wijsheden.

Hoe is iemand ooit op de idee gekomen om zijn eigen twijfel of vaagheid te vertalen in de aanhef “Ik heb iets van ….”? Het zijn allicht taalpsychologen die lang voortgestudeerd hebben, die daar een vette kluif zullen aan hebben. Maar: het kwaad is geschied, en there’s no way back. Allemaal hebben ze ervan: van de notaris en hoogwaardigheidsbekleder tot de coureur en de Miss, en vice versa. Allemaal hebben ze iets van.

Bronnen:
http://taalschrift.org/discussie/001718.html

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100