Samenleving

Ik word vaak geconfronteerd met het feit dat ik mensen niet herken, terwijl die mensen dat wel mogen veronderstellen. Overigens ben ik wel weer goed in het onthouden van namen, maar niet van gezichten. Dat leidt soms tot pijnlijke situaties, omdat je niet altijd kunt uitleggen dat het niet zo is dat je ze niet zou WILLEN (her)kennen. Andere bril, ander kapsel en ik gedraag me alsof het vreemden zijn.
Daarom laat ik zo vaak mogelijk als daar aanleiding voor is in een gesprek weten dat ik moeilijk gezichten kan onthouden, maar het blijft lastig. Heeft er iemand een tip hoe hier beter mee om te gaan?

En lekker door Europa cruisen?

Ongeacht of het je schuld was of niet; hoe ben je met dat gebeuren omgegaan? Houd het je nog bezig?

Bij supermarkten moet je tegenwoordig je ID kaart laten zien als je nog geen 20 bent én alcohol koopt.
Ik ben ouder dan 20 en zie er blijkbaar niet ouder uit dan 20. De kassière vroeg mij om mijn ID kaart, nadat zij uit heeft gelegd waarom zei ik dat ik ouder dan 20 was. En daarmee hoefde ik het niet te laten zien.
Stel dat je wél jonger dan 16 bent en je zegt dat je ouder dan 20 bent. Dan hoef je het volgens de nieuwe regels niet je ID te laten zien.

Ik heb het mijn neefje gevraagd om het zo te doen, en na een kleine discussie werkte het wel. Hij is 15 en dan ook wel 1.85m

Toegevoegd na 5 minuten:
Als bijkomende vraag, mag je boven de 20jaar oud weigeren je ID kaart te laten zien en toch de drank eisen mee te nemen?

Zo ben ik niet trouwens, want je hebt natuurlijk niets te verbergen als je >20 jaar oud bent...