Wie kent er een gedicht over dieren/de liefde voor dieren

geschreven door een bekende dichter bij voorkeur

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Gras... en voorbij het grazen lig ik bij mijn vier poten mijn ogen te verbazen, omdat ik nu weer evengrote monden vol eet zonder te lopen, terwijl ik straks nog liep te eten, ik ben het zeker weer vergeten wat voor een dier ik ben - de sloten kaatsen mijn beeld wanneer ik drink, dan kijk ik naar mijn kop, en denk: hoe komt die koe ondersteboven? Het hek waartegen ik mij schuur wordt oud en glad en vettig op den duur. Voor kikkers en voor kinderen ben ik schuw en zij voor mij: mijn tong is hen te ruw, alleen de boer melkt mij zo zalig, dat ik niet eenmaal denk: wat is hij toch inhalig. 's Nachts, in de mist, droom ik gans onbewust dat ik een kalfje ben, dat bij de moeder rust. Gerrit Achterberg

Bronnen:
Eiland der ziel

Ik zit mij voor het vensterglas onnoemelijk te vervelen Ik wou dat ik twee hondjes was, dan kon ik samen spelen. Godfried Bomans

De vriendschap van een dier is vriendschap voor het leven, voor een ander niet te zien hoeveel een dier kan geven Want ben je eens verdrietig dan kijkt hij je aan, alsof hij zeggen wil ik zal altijd naast je staan En als je dan weer vrolijk bent dan maakt hij een gebaar alsof hij wil zeggen dit hebben we weer geklaard

Bronnen:
http://www.gedichtenstad.nl/dieren-gedicht...

Deze is dan niet van een bekende dichter, maar ik vind hem toch de moeite waard even te delen: Hier in deze harde wereld, vol ellende en verdriet, ben je vaak onzeker, en vertrouw je je vrienden niet. Wat is er dan mooier in je korte bestaan, om met dieren als vrienden door het leven te gaan. Je kunt ze voor eeuwig vertrouwen, ze geven vreugde en plezier, en hun liefde zal je nooit berouwen, daarom hou ik van het dier! -Mina

Ik zat mij voor het vensterglas heel erg te vervelen ik wou dat ik twee hondjes was dan kon ik samen spelen. Een kangoe roeide door een vaart Waar een kroko dilde Toen een zwaargebaarde bok van de kade gilde Waarheen is mijn lief gevlucht? Waar is mijn Mathilde? Doch de kangoe roeide voort en de kroko dilde. dit is uit: Redeloze Rijmen. In de 19e eeuw was er een schrijver die het voortdurend over zijn kat had. Op school wel iets over gelezen. Weet niet meer wie het was, ongetwijfeld kan een andere GV er er wel opkomen.

dier, dat alleen mij wou kennen. onstuimige tijgerpoes. in steeds nieuwe vreugderoes gekoesterd met rijk verwennen. haar dood was mijn grootst verdriet. soms komt ze, in 't beschermd gebied hier, waar ons geen mens bespiedt, nog razend mij tegenrennen. zij springt, hangt hoog aan mij vast als vroeger, dolblij verrast. warm, weeldrig, innig betast. zij zingt weer haar snorrend lied. ze ademt liefde, en geniet. hendrik de vries. dit gedicht raakt me steeds weer, denkend aan mijn overleden poezen.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100