Wie weet er nog iets tegen dwangneuroses?

Je zou jezelf de vraag kunnen stellen: wat gebeurt er al sik 5 maal per week mijn haar was ipv zes. Je kent het antwoord: er gebeurt n.l. niks. Na die week evalueer je voor jezelf. En dan vier etc. tot wat je haar echt nodig heeft, misschien tweemaal, misschien eenmaal.

Dat kan je met douchen ook proberen. Eerst eenmaal per week maar eenmaal douchen en de andere dagen tweemaal etc.

Of je dit alleen kunt?
Geen idee.
Waarom doe je dit eigenlijk? Een hoop werk voor niks.
Heb je niks anders te doen?

Heb je zin om te douchen en je haar te wassen? Of moet je het van jezelf? In het eerste geval is het geen dwangneurose, ik douche ook 2x en soms wel 3x per dag. Gewoon omdat ik het lekker vind. In aanvulling op de vorige reactie: probeer het te zien als een overwinning als je NIET doucht of je haren wast. Het is heel leuk en verademend om een lange neus te trekken naar de douche of de shampoo. Ik moest altijd perse een controlerondje maken voordat ik ging slapen. Doe ik nooit meer. Eerste keer dat ik het niet deed, duurde het wel 3 uur voordat ik in slaap viel. Maar ik werd de volgende dag gewoon weer wakker. Huis stond er nog, kinderen, honden en katten leefden nog en ik voelde me een stuk gelukkiger. Polderpsychologie natuurlijk, maar wie weet.
Succes!

Therapie.
Is er in heel veel vormen.
Een aantal sessies met een psycholoog zit in de meeste verzekeringspakketten.
Daar kun je mee beginnen.

Voor de behandeling van de dwangneurose zijn er een aantal mogelijkheden. Men kan kiezen voor exposure en responspreventie en medicijnen.
Een combinatie van beide is ook mogelijk.

De exposure en responspreventie is een bepaalde vorm van cognitieve gedragstherapie. Deze therapie heeft de voorkeur voor de behandeling van de dwangneurose.
Bij deze vorm van cognitieve gedragstherapie gaat men de gevreesde situaties in een lijst zetten.

[een dag niet douchen, bijv.]
In deze situaties worden namelijk de dwanghandelingen uitgevoerd. De situaties worden gerangschikt naar de mate waarin zij angst of obsessies veroorzaken. In de eerste week van de therapie moet de patiënt de minst enge situatie elke dag ondergaan, zonder dwanghandelingen uit te voeren.
Wanneer dit lukt, doet men dit met de situatie die iets meer angst opwekt. Dit doet men totdat alle dwanghandelingen verdwenen zijn.

Men kan ook toewerken naar een moment waarop de dwangneurose weer draaglijk wordt en niet meer invaliderend is.
En daar gaat het om: is het invaliderend, ben je er sterk door beperkt in je dagelijkse leven. Of heeft iemand anders er last van?

Ik ken iemand die had veel baat bij Rationeel-emotieve therapie of Rationeel-emotieve gedragstherapie (RET/REBT),
een vorm van psychotherapie waarbij zowel het verstand als het gevoel een belangrijke rol spelen.
RET is een vorm van cognitieve gedragstherapie (CGT). De grondlegger van de therapie is Albert Ellis.
Lees zijn "gevoel en verstand".

Niet makkelijk allemaal. Je moet het wel echt willen.

Ik krijg de indruk dat je jezelf dit obsessieve tellen, douchen en haar wassen hebt aangeleerd uit angst om de controle kwijt te raken. Nu zou je jezelf moeten aanleren om los te laten. Laat het los, laat het gaan, laat jezelf eens een beetje met rust, probeer eens wat meer te relativeren en van dingen de humor in te zien. Als je weer zo'n dwang voelt opkomen, ga dan naar buiten, lekker een eind fietsen of wandelen, uitwaaien! Zing een mooi lied en wel zo hard dat iedereen op straat het kan horen. Na afloop trakteer je jezelf op een lekker ijsje / gebakje / patatje / broodje / biertje / wijntje of wat jij maar lekker vindt. Pluk de dag!!!
Je zult zien wat een bevrijdend gevoel dat geeft.

Er zijn geen middelen tegen dwangstoornissen. Wel schijnt cognitieve gedragstherapie te helpen bij een bepaalde groep van mensen met deze stoornis. Vraag je huisarts een verwijzing naar Parnassia als je in de buurt van Den Haag woont. Of Mentrum in Amsterdam, etc.

Eén heel goede kennis van mij heeft jaren met OCS geworsteld!

Na verscheidene dokters,psychiaters te hebben bezocht heeft ten slotte een neuro-homeopaat de persoon in kwestie kunnen helpen.De vraag is natuurlijk of hetgeen voor de ene persoon helpt,de andere ook helpt?

Maar ik kreeg de volgende raad om met de persoon om te gaan.(Misschien effen laten lezen aan uw entourage).

ALS vriend of gezinslid kunt u veel doen om iemand die met een dwangneurose (OCS) te kampen heeft te steunen.
• Ga allereerst na hoe u er zelf tegenover staat. Indien u gelooft dat de patiënt zwak, lui of koppig is, zal hij of zij
dat onveranderlijk merken en niet gemotiveerd zijn om iets ter verbetering te doen.

• Praat met de patiënt. Zie te weten te komen waarmee hij of zij te kampen heeft. Een vertrouweling hebben die openhartig en eerlijk is, is vaak de eerste stap voor de patiënt om de symptomen de baas te worden.

• Trek geen vergelijkingen. Een dwangneurose uit zich in overweldigende impulsen die niet te vergelijken zijn met wat niet-patiënten ervaren. Het heeft daarom meestal geen zin te vertellen hoe u met uw impulsen omgaat.

• Help de patiënt zich reële doelen te stellen en die te bereiken. Kies een symptoom uit en stel een reeks doelen vast om het de baas te worden. Begin met het doel dat het minst moeilijk te bereiken is. Eén doel zou bijvoorbeeld kunnen zijn niet langer dan een bepaalde tijd te douchen.

• Geef een compliment als er vooruitgang is. Prijzende woorden moedigen juist gedrag aan. Elke stap vooruit — hoe gering ook — is belangrijk.

Beterschap toegewenst!