is empathie erfelijk of aangeleerd

empathie=inlevingsvermogen in andere mensen/dieren/

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Beiden. Je kunt sociaal zijn en je kunnen inleven in anderen vanaf je geboorte, maar het is ook wel aan te leren. Je kunt cursussen volgen en je gedrag leren aan te passen.

Ik denk eigenlijk beide. Een dier of mens goed aanvoelen, en je kunnen inleven 'in wat ze voelen of soms denken' is een aspect die ook vaak genetisch is bepaald. Als ik kijk naar mijn eigen familie, zijn "we" grotendeels vrij empathisch ingesteld. Het wil soms wat minder opvallen bij de mannelijke kant, maar dan is dit voor een deel 'aangeleerd, omdat vanuit een wat ouderwetse opvoeding de mannen leerden om zich minder "gevoelig" te uit, naar buiten toe ;) Wat uiteraard beslist niet betekent dat ze dit van binnen uit ook zijn :) Bij diverse neven van me , kwam dit pas 'er uit' toen ze merkten dat het niets heeft uit te staan met mannelijk of vrouwelijk. Wel , maar dit is met zoveel ook andere erfelijke eigenschappen zo, dat iemand soms extreem empathisch is, en de ander in mindere mate. Behalve dit aspect spelen ook andere factoren wel mee denk ik. Gezin, soms ook wel keuze school, en ook wel milieu waarin je opgroeit. Werd er thuis veel aandacht aan gegeven, als je/of ouders of broer of zus, zich ging uiten over wat hij/zij 'oppikte' van een ander? Kwam er een gesprek op gang? Was er gelegenheid om dieper op dergelijk onderwerpen in te gaan en dus ook voldoende feed-back? Of was het gewoon hard werken, veel zwijgen, zorgen voor 'brood op de plank', vooral je hersenen gebruiken, scholing, en in de vrije tijd zorgen voor nuttige bezigheden zoals sport/spel, en doelgericht uitgaan naar bv bezienswaardigheden, musea enz? Maar ook vanuit dit soort gezin/milieu wil niet zeggen dat er wel degelijk ook een zeer empathisch persoon tussen zit natuurlijk. Dan komt dit ook meestal pas later in zijn/haar leven aan bod ;) En er is ook nog een groep van dit type mensen die deze gevoelige kant kreeg na eerst harde of heftige levenservaringen, zoals meemaken of nabij meemaken hoe een mens of dier kan lijden door bv ziektes van de psyche of fysiek. Om dan te zeggen : dan is dat aangeleerd, lijkt me wel beetje zwart-wit. Eerder denk ik dan dat het nog onderbewust "er in " zat, en pas later actief werd. ;)

Ik denk dat het aangeleerd is. Als je sociaal opgevoed wordt, leer je ook respect te hebben voor mensen en dieren. Mijn moeder zei vaak tegen ons als kinderen:" Stel je toch eens voor hoe jij je zou voelen, als dit jou overkwam", als we weer eens een vriendje/vriendinnetje hadden geplaagt of voor de gek hadden gehouden en er reuze lol in hadden. Zij zinspeelde dus altijd al op ons invoelingsvermogen en dwong ons op die manier erover na te denken. Als ik nu weleens ouders hoor die altijd afgeven op buitenlanders worden die kinderen zo opgevoed dat alle buitenlanders niet deugen en niet beter weten. Ze hebben nooit geleerd om er eens bij na te denken hoe en waarom buitenlanders zich moeten voelen of gedragen. Er is volgens mij geen gen dat empathie bevat en je kunt het ook niet erven. Als je ouders empathie hebben, wordt het jou ook aangeleerd en heb je het niet bij je geboorte al meegekregen. Toegevoegd na 19 minuten: Nu ik er even over nadenk moet er toch ergens een aangeboren 'drift'in de mens zitten. Dit is te vergelijken met taal. Een heel klein kind begrijpt al snel wat taal is, het moet het leren, maar pakt het probleemloos op. Het kind wordt hiertoe gedreven door een natuurlijke aanleg. Zo ook voor empathie. We leren onze kinderen niet doelbewust empathisch te zijn, dit gaat eigenlijk vanzelf. Een kind pakt dit, evenals taal probleemloos op, omdat het ertoe gedreven wordt in een empathische omgeving.

Beide. Een prachtig onderwerp voor een nature-nurture debat! Ik heb 3 kinderen, ééntje die een deuk op de plek van z'n empathie heeft (heeft het syndroom van Asperger en dat is ook gedeeltelijk erfelijk), ééntje die zo empatisch is dat ik haar soms wel eens af moet remmen om niet het leed van de hele wereld op haar schouders te nemen, en ééntje die de gulden middenweg bewandelt en empathie toepast als het haar het beste uitkomt. Het zelfde nest, het zelfde 'basismateriaal', dezelfde opvoeding. Schud maar in m'n pet waar de verschillen vandaan komen! Niet alles is verklaarbaar of maakbaar, zeker met erfelijkheid vallen er soms dobbelsteentjes op rare plaatsen.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord op die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100