Wat is dit: je kijkt iemand aan en op een of andere manier lijkt diegene heel dichtbij te komen.

Misschien moeilijk uit te leggen, het klinkt niet echt logisch denk ik.
Ik heb het vooral als ik vermoeid ben, maar soms ook gewoon. Als ik dan iemand een tijdje aankijk, is het net alsof diegene heel dichtbij me is. Het hele gezicht en verder niets zie ik. Ik vind het heel eng en kan met moeite mijn ogen van diegene afhalen en dan is het ook weg. Maar dan kijk ik weer en komt diegene weer heel dichtbij. Horen wat die persoon zegt doe ik op dat moment even niet, echt een hele vreemde gewaarwording.
Soms heb ik het ook met voorwerpen (alleen het kijken dan, niet het horen wat ze zeggen :) ).

Herkent iemand dit? En wat is het, wat veroorzaakt het?
Komt het door de ogen, de hersenen??

Weet jij het antwoord?

/2500

Tunnelvisie! Zeker als je moe bent, is het voor de hersenen moeilijk om alle informatie die ze binnen krijgen te verwerken. Als je dan naar iemand zit te staren, zeker naar een gezicht (hersenen zijn nogal gefocust op gezichten), dan negeren je hersenen alles daar omheen. Zodoende lijkt het dus alsof het gezicht heel dichtbij komt, omdat het beeldvullend is. Als je op gaat letten, dan is "de betovering verbroken", omdat je dan weer andere impulsen krijgt en het weer in de context ziet. Dit is wat autorijden als je moe bent ook gevaarlijk maakt; je blijft staren naar je voorganger en kan de afstand daarheen niet meer goed inschatten en ziet die overstekende koe niet. Als je je best doet dan lukt het je ook met andere dingen (zo deed ik het net bij de thermostaat van de verwarming)

Drugs?

Misschien heel raar, maar als ik heel moe ben en ik lig in mijn kamer ofzo lijkt het soms wel eens alsof ik iets zie bewegen in mijn kamer of wat dan ook, maar ik heb nog nooit meegemaakt dat het leek alsof iemand heel dichtbij was

Het kan zijn dat u kijkt met uw geestesoog. Ik doe het wel eens voor de grap. Je kijkt naar een object ver van je af en gaat er kort naar staren dan ineens haal je het dichtbij. Raar verschijnsel maar het bestaat.

Afstemming... Je verstaat de kunst om niet te zijn op momenten van visueel contact... Doordat jij er minder bent, wordt je meer de ander... Die wordt dan groter, in je bewustzijn... Maar je bent er bang voor... En dat stopt dan het proces... En zo jojo je dan op en neer... Afstemming is dat... Ik laat het hierbij, jij, de vraagsteller weet wat ik bedoel een ander die het niet kan voelen vindt dit maar gezweef en gezwets, dus waarom zou ik er meer over vertellen... Jij weet nu genoeg... (Ik wist niet tegen wie dat ik het had en vroeg mijn partner om even te kijken tegen wie dat ik het had, zij vond dat je naam ´vraagsteller´ was, vandaar het woordje ´de´ voor je naam hierboven..., toeval?) van de antwoordgever...

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100