Wat gebeurd er met een lichaam van iemand die een donorcodicil heeft?

Ik heb wel eens gehoord dat mensen die donor zijn, niet gereanimeerd worden, zodat ze sneller aan organen kunnen komen.

Of dat als ze thuis overlijden ineens mensen komen om het "lijk" op te eisen.

Of dat ze niet thuis mogen sterven omdat ze dan te lang moeten wachten op de organen.

Ik geloof niet alles maar hoe gaat dit dan wel?

En de nabestaande hoe krijgen die het lichaam terug? Geheel verminkt? Wat moet ik me er bij voorstellen?

(Ik weet trouwens niet zeker in welke categorie dit hoort)

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Er doen veel indianenverhalen de ronde op dit gebied, helaas. Er wordt juist heel zorgvuldig omgegaan met mogelijke donoren. Er zal nooit thuis een lijk worden "opgeëist" om organen te kunnen oogsten. Mensen mogen te allen tijde thuis overlijden als ze dit willen. Er zal nooit geëist worden dat ze ivm donorschap in het ziekenhuis moeten overlijden. Dat is dus onzin. Als iemand in het ziekenhuis overlijdt, moet in het geval van donorschap altijd door 2 artsen de dood geconstateerd worden. Dit als extra zekerheid dat iemand ècht is overleden. Er wordt altijd eerste gekozen voor het redden van het leven van de mogelijke donor. Pas als dit helemaal niet meer mogelijk is zal die persoon als donor kunnen dienen. In principe kan de familie als er organen zijn uitgenomen helemaal niet zien dat dit gebeurd is. Ook hier wordt zeer zorgvuldig mee omgegaan. Ook als er huid wordt afgenomen gebeurt dit op plekken die niet zichtbaar zijn. Toegevoegd na 23 uur: Ik was niet helemaal duidelijk: Kiezen voor thuis overlijden impliceert dat je ervoor kiest geen donor te zijn, hoogstens voor huid en hoornvliezen.

Artsen hebben de doelstelling levens te redden, niet om te beëindigen, ze zullen je dus niet dood laten gaan, als dat te voorkomen is. Organen worden pas uit een donor verwijderd, wanneer met zekerheid is vastgesteld dat de donor is overleden. Maar wanneer de hersendood is ingetreden, houden de rest van de organen er ook na korte tijd mee op. Zo "sterven" de nieren binnen ongeveer een half uur. Alleen de huid houdt het wat langer vol, deze "overlijdt" pas na een aantal uren. Als een donor buiten het ziekenhuis overlijdt kunnen doorgaans slechts weinig organen gebruikt worden. Voor een donor die in het ziekenhuis overlijdt, ligt het anders. Het tijdstip van het constateren van de hersendood wordt dan genomen als tijdstip van overlijden. Het hersendode lichaam kan vervolgens kunstmatig in leven worden gehouden, door een machine die ervoor zorgt dat het hart nog klopt en de longen nog ademen, zodat de organen in het lichaam geconserveerd blijven. Omdat het lichaam "op het oog" echter nog in leven lijkt, is er strenge regelgeving die bepaalt of de donor werkelijk is overleden. De regelgeving wordt omvat door het hersendoodprotocol. Dit hersendoodprotocol omvat een veelheid aan diagnostische maatregelen, die moeten leiden tot het vaststellen of elke hersenfunctie ontbreekt bij de donor, en deze dus hersendood is. Alleen de volgens de normen van het hersendoodprotocol dood verklaarde patiënten komen in aanmerking om hun organen daadwerkelijk te doneren. In de praktijk stuit echter de strikte uitvoering van bovengenoemde wettelijk vereiste diagnostische maatregelen op praktische en organisatorische bezwaren. Hetlichaam wordt na het verwijderen van de bruikbare organen, weer netjes gemaakt, de familie krijgt dus hun overledene terug zoals hij/zij was.

Bronnen:
nl.wikipedia.org/wiki/Wet_op_de_orgaandonatie
www.willemwever.nl › Televisie

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100