Moet je een dementerende persoon tegenspreken?

Moet je een dementerende persoon tegen spreken en constant op zijn/haar fouten wijzen, of op een aardige manier met hem/haar meepraten omdat deze ziekte toch niet verbeterd?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Een veel gehoorde vraag van familieleden is of zij moeten meespelen of niet. Als men voorgaande denkstoornissen overloopt, dan ziet men dat bij sommige dementerenden de desoriëntatie verder gaat dan 'niet meer weten waar men is', 'personen niet meer herkennen', enz. Sommige dementen gaan immers niet alleen bepaalde personen niet meer herkennen, ze gaan in die persoon iemand anders zien. De verpleegster wordt hun dochter, hun dochter hun zus. De oude man wil met spoed gewassen worden. Het gaat immers regenen en het hooi moet tijdig binnen zijn. Dergelijke tekenen wijzen erop dat er niet langer sprake is van beginnende dementie. Het wordt duidelijk dat de demente het contact met de werkelijkheid aan het verliezen is. De demente is nu bezig met een eigen werkelijkheid te scheppen, die bestaat uit flarden uit het verleden die zij zonder al te veel logica aaneenflanst. Hoe men daarmee dient om te gaan is dan weer stof voor een ander onderdeel. Maar het is duidelijk dat het weinig zin heeft om deze bejaarde nog te oriënteren naar het hier en nu. Waarom zou men immers? Demente bejaarden kunnen niets meer leren. wat eenmaal verloren is, komt niet meer terug. Waarom zouden we hen met alle geweld naar onze realiteit willen sleuren, waar hun alles vreemd en onbekend is, terwijl in hun realiteit het vertrouwde verleden de bovenhand haalt. Veel beter dan onze energie te gebruiken om hen naar hier te oriënteren, zouden we onze krachten kunnen aanwenden om informatie te verzamelen over hun levensloop en te zien of we daarop niet op een of andere manier kunnen inspelen. Bij beginnend dementerenden ligt de situatie nog totaal anders; Zij ervaren de realiteit nog zoals zij is. Zij ervaren daardoor ook hun eigen falen. Zij zullen dus wel geholpen zijn door een tactvolle ondersteunende omgeving die hen helpt zich te oriënteren.

Bronnen:
http://www.seniorennet.be/Pages/Gezond_lev...

Dementerende personen gaan steeds meer terug naar de basis. Warmte aandacht en basisbehoeften worden steeds belangrijker. Het ligt aan de fouten die de persoon maakt of je moet corrigeren. Kleinigheden hoef je niet te verbeteren want oude mensen hoeven niet veel meer te leren. Maar als ze bevoorbeeld het idee heeft dat een oude bekende nog leeft is het beter om de waarheid te vertellen

Hangt er vanaf in hoeverre de dementerende in zijn ziekte proces zit. Als iemand pas gediagnostiseerd is kun je hem of haar hier nog op wijzen. Later in een verder stadium, kan het gebeuren dat je de dementerende juist hierdoor onrustiger maakt.

Oooo ... daar heb ik jammer genoeg ervaring mee. Mijn moeder was dement, en het is net zo als je zegt. Beter wordt het niet, alleen maar slechter. En als je altijd maar "Nee, want ..." zegt, wordt de sfeer zo akelig. Het is beter om niet tegen te spreken, maar er in mee te gaan en - als mogelijk - de aandacht af te leiden naar iets anders. Door over een ander onderwerp te beginnen. Moeilijk hoor, maar als je veel met een demente te maken hebt, dan wordt het een soort tweede natuur en dan gaat het steeds gemakkelijker. Gewoon je best doen om hem of haar zoveel mogelijk op zijn gemak te stellen en het moment zo aangenaam mogelijk maken. Sterkte.

Dat ligt aan de fase waarin zo iemand verkeerd en de omstandigheden. In de beginfase wil het nog wel eens stimuleren maar verder levert het vaak alleen verdriet of onbegrip op. Je hoeft er niet helemaal in mee te gaan maar laat de persoon in zijn/haar waarde, het zijn immers wel volwassen mensen.

Als je dementerende mensen tegenspreekt raken ze van streek en verergert de situatie. Dementerenden voelen zich vaak eenzaam in hun strijd met een tegenstribbelende omgeving, dat moet je dus niet versterken. Beter kan je ze geruststellen, eventueel wat afleiden, wat je zegt is niet zo belangrijk, de inhoud vergeten ze toch, maar een vriendelijke toon is belangrijk. Van een boze toon zal alleen hun stemming maar achteruitgaan.

Nee hoor niet blijven tegen spreken. Want zulke mensen geven het nooit op.! Op het gevemoment houd het op. Gewoon kappen er mee, en zeggen dat hij/zij gelijk heeft. ''Maar niet heus'' Dat ziekte kom toch niet verbeterd. Het is pysche je kan er niks aan doen...

Ik werk met dementerende ouderen. Wanneer iemand nog in de begin fase zit van de dementie dan kun je iemand verbeteren, vaak weten ze het dan ook wel weer. Maar iemand die al ver gevorderd is in de dementie is het onbegonnen werk en bovendien onnodig om iemend keer op keer verdriet te doen om te zeggen dat die gene niet meer leeft. Je laat het dan zo en gaat mee in zijnof haar beleving.

De vraag is natuurlijk wat is 'fout' als je over een dementerende patiënt spreekt. In dat geval is 'fout' toch een futiliteit. Als je bijv. bij je dementerende moeder komt, en zij denkt dat jij haar zuster of de man van haar zuster bent, dan laat je dat toch gewoon zo, het heeft alleen voor jouw eigen ego betekenis.

Nee, een dementerende persoon moet je niet tegenspreken. Voor de dementerende is het de waarheid en tegenspreken geeft een gevoel van onrust en onveiligheid. Beter is om mee te gaan in de beleving van de dementerende op dat moment en proberen je in te leven in de dementerende. Dit doe je door goed naar de dementerende te kijken, je voelsprieten uit te steken. Je stelt je op de dementerende af en in zijn/haar beleving en kunt b.v. een gesprek aangaan over wat hem/haar op dat moment bezighoudt. Door mee te gaan in de beleving geeft je de dementerende juist een veilig gevoel, hij of zij voelt zich begrepen. En dat willen we uiteindelijk toch allemaal, begepen en gehoord worden. En wat doet het ertoe dat het niet de echte waarheid is, voor de demente is dit de waarheid. En daar gaat het om. Een dementerende op zijn fouten wijzen is helemaal uit den boze. Nooit doen!. Hiermee geeft je de dementerende het gevoel dat hij faalt. En niets is zo erg voor iemand die dementerend is en die alle houvast in deze wereld aan het verliezen is. Het omgaan met dementerenden is beslist niet eenvoudig en vergt veel inlevingsvermogen, geduld en flexibiliteit. Ik ben zelf werkzaam in een PG verpleeghuis en vind het ontzettend zinvol en dankbaar werk.

Tegenspreken is zo vermoeiend en bovendien totaal zinloos, want ze onthouden maar heel even wat je zegt.Je moet ze veel aanraken en knuffelen, dat compenseert de verloren woorden.

Ha, die Hahahtsjoe; Ik heb tijdens het dementeren van mijn vader heel vaak een soort rollenspel met hem gespeeld als hij mij als iemand anders aansprak. Op het moment dat ik dat om wat voor reden niet kon was het heel simpel om gewoon "Ik ben het pa, Hans" te zeggen, waardoor hij makkelijk weer van onderwerp veranderde. Door geregeld 'met hem mee te gaan' heb ik veel mooie en grappige momenten min of meer met hem kunnen herbeleven. Tegenspreken is helaas soms onvermijdelijk en kan ook heel confronterend zijn als je dat niet tactvol aanpakt.

Ik heb zelf met dementerende gewerkt. Deze mensen moet je in hun waarde laten, luister naar wat zij te vertellen hebben, m.a.w. wat zij nog wéten te vertellen, en vraag daar over door.. In de beginfase weten ze nog wel het een en ander, maar hoe verder het ziektebeeld gaat, hoe meer ze vergeten en niets meer weten, of zelfs niet meer willen/kunnen praten. Zo vertel je dat ze nu hier wonen, en twee minuten later willen ze weer naar huis, of moeten ze eten koken voor de man die zo thuis komt. Dan praat je mee en vraag je; oh lekker, wat schaft de pot vanavond, hoe maakt U dat klaar, bv ? Iedere dementerende is anders, je kunt ze niet hetzelfde 'behandelen'. Een van die schatten herkende zichzelf niet eens op een foto, het was haar moeder, zei ze. Vaak weten ze nog dingen van vroeger, of oude liedjes, die ik dan met ze zong, die ik dan zogenaamd niet kende :) Het is zwaar werken voor de hulpverleners met dementerende, en ze zijn o zo blij als er familie op bezoek komt. Want ook familieleden laten het afweten...

Juist gewoon met haar mee gaan in haar gedachten wereld. Dan is ze rustig Op de fouten wijzen is, zeker voor de patiënt, die nog in de beginfase van de ziekte zit heel naar, omdat ze dan nog momenten heeft dat ze beseft dat het niet klopt. Haar corrigeren heeft geen zin, korte termijn geheugen werkt niet meer. Doe activiteiten met haar altijd rustig, reageert ze averechts, dan afleiden en opnieuw aanbieden. Het zal niet altijd lukken, maar de aanhouder wint. Ook deze patiënten altijd met respect behandelden.

Nee, heeft geen zin. Je bereikt er gewoon niks mee, je maakt het dan vaak veel erger. In hun ogen is het waar, ook al klopt het voor ons vaak niet. Toegevoegd na 1 minuut: Liefde geven dat doet wel goed.

Nergens voor nodig dat tegen spreken.Als botte botaknol zijnde, moet je stellen dat het hele dementeer proces het begin van het einde is.De eigen schap van dementie is immers dat je toch niks meer leert.En als wat geleerd zou worden is het na een dag of wat weer vergeten.Ik maak het immers zelf mee met een familie lid en zie dat de lijn met enkele piekjes tussen door een dalende lijn vertoont.Het is niet anders.

Een dementerend persoon die zich verder netjes gedraagt mag je voorzichtig corrigeren als hij/zij denkfouten maakt. Deze zullen echter in de yijd in aard en omvang toenemen. Op zeker moment is het ondoenlijk de persoon on track te houden. Maar er dan geen strijd van, een dementerend persoon kan steeds minder correcties begrijpen en toepassen. Een ontspannen en vriendelijk reageren waardoor de dementerende liefde ontvangt en zich begrepen voelt is veel belangrijker. Al vergeten ze op den duur bijna alles, voor gevoelens blijven ze lang toegankelijk, ook al is het cognitieve deel al lang niet meer functioneel. Liefde spreekt alle talen, ook de onbegrijpelijke.

ne niet tegen spreken,je moet juist lief zijn voor zo"n persoon,ik kan het weten want ik heb er dagelijks mee te maken,geloof me het is heel moeilijk en heel zwaar,liefde krijg je er niet voor terug ze zijn erg argwanend

Een (licht) dementerende moet je niet tegenspreken om 3 redenen : -zou kunnen kwaad worden omdat hij zich 'betrapt' voelt of geen 'uitleg' meer weet. -zou zich kunnen/willen redden met bv een wedervraag , een alleszeggend lachje of...een goed-gevonden antwoord.... -zal hem toch niet kunnen overtuigen.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord op die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100