Moet je een dementerende persoon tegenspreken?

Moet je een dementerende persoon tegen spreken en constant op zijn/haar fouten wijzen, of op een aardige manier met hem/haar meepraten omdat deze ziekte toch niet verbeterd?

Weet jij het antwoord?

/2500

Dementerende personen gaan steeds meer terug naar de basis. Warmte aandacht en basisbehoeften worden steeds belangrijker. Het ligt aan de fouten die de persoon maakt of je moet corrigeren. Kleinigheden hoef je niet te verbeteren want oude mensen hoeven niet veel meer te leren. Maar als ze bevoorbeeld het idee heeft dat een oude bekende nog leeft is het beter om de waarheid te vertellen

Nee, een dementerende persoon moet je niet tegenspreken. Voor de dementerende is het de waarheid en tegenspreken geeft een gevoel van onrust en onveiligheid. Beter is om mee te gaan in de beleving van de dementerende op dat moment en proberen je in te leven in de dementerende. Dit doe je door goed naar de dementerende te kijken, je voelsprieten uit te steken. Je stelt je op de dementerende af en in zijn/haar beleving en kunt b.v. een gesprek aangaan over wat hem/haar op dat moment bezighoudt. Door mee te gaan in de beleving geeft je de dementerende juist een veilig gevoel, hij of zij voelt zich begrepen. En dat willen we uiteindelijk toch allemaal, begepen en gehoord worden. En wat doet het ertoe dat het niet de echte waarheid is, voor de demente is dit de waarheid. En daar gaat het om. Een dementerende op zijn fouten wijzen is helemaal uit den boze. Nooit doen!. Hiermee geeft je de dementerende het gevoel dat hij faalt. En niets is zo erg voor iemand die dementerend is en die alle houvast in deze wereld aan het verliezen is. Het omgaan met dementerenden is beslist niet eenvoudig en vergt veel inlevingsvermogen, geduld en flexibiliteit. Ik ben zelf werkzaam in een PG verpleeghuis en vind het ontzettend zinvol en dankbaar werk.

Ha, die Hahahtsjoe; Ik heb tijdens het dementeren van mijn vader heel vaak een soort rollenspel met hem gespeeld als hij mij als iemand anders aansprak. Op het moment dat ik dat om wat voor reden niet kon was het heel simpel om gewoon "Ik ben het pa, Hans" te zeggen, waardoor hij makkelijk weer van onderwerp veranderde. Door geregeld 'met hem mee te gaan' heb ik veel mooie en grappige momenten min of meer met hem kunnen herbeleven. Tegenspreken is helaas soms onvermijdelijk en kan ook heel confronterend zijn als je dat niet tactvol aanpakt.

Nergens voor nodig dat tegen spreken.Als botte botaknol zijnde, moet je stellen dat het hele dementeer proces het begin van het einde is.De eigen schap van dementie is immers dat je toch niks meer leert.En als wat geleerd zou worden is het na een dag of wat weer vergeten.Ik maak het immers zelf mee met een familie lid en zie dat de lijn met enkele piekjes tussen door een dalende lijn vertoont.Het is niet anders.

Een dementerend persoon die zich verder netjes gedraagt mag je voorzichtig corrigeren als hij/zij denkfouten maakt. Deze zullen echter in de yijd in aard en omvang toenemen. Op zeker moment is het ondoenlijk de persoon on track te houden. Maar er dan geen strijd van, een dementerend persoon kan steeds minder correcties begrijpen en toepassen. Een ontspannen en vriendelijk reageren waardoor de dementerende liefde ontvangt en zich begrepen voelt is veel belangrijker. Al vergeten ze op den duur bijna alles, voor gevoelens blijven ze lang toegankelijk, ook al is het cognitieve deel al lang niet meer functioneel. Liefde spreekt alle talen, ook de onbegrijpelijke.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100