Ik heb regelmatig een leeg gevoel van iets dat is geweest en nooit meer zal terug komen. Waar komt dit door?

Het klinkt wat vaag, maar voorbeelden hiervan zijn: Oude foto´s van plekken die er niet meer zijn, en nooit meer terug kunnen komen. Bijvoorbeeld gebouwen van voor de WWII. Maar ook bepaalde artiesten van de 70´s, 80´s en 90´s, zelfs van daarvoor, die deze muziek niet meer zelf kunnen maken. De prachtige Mariah Carey met een wereldstem op haar 22ste, nu zingt ze niet meer zo mooi, haar uiterlijk zoals toen is ook heel erg verandert. Dit heb ik ook regelmatig als ik naar muziek luister van bijv. Herman van Veen, Mark Knopfler, en zo voorts. Het klinkt misschien alsof ik overdreven gevoelig ben, hoogevoelig ben ik inderdaad, maar heeft dit daarmee te maken? Het is bijna een soort rouwproces, ik zie beelden van mensen en hoor daarbij muziek, dat kijkende maakt me soms emotioneel, omdat ze er nu tig jaar verder niet meer zo goddelijk uit zien, en niet meer zo goddelijk zingen. Dat wat ik zo mooi vind, is niet meer. En ik heb het nooit mogen mee maken, althans niet bewust. Zo dus ook oude foto´s van vroeger. Waar komt dit vandaan? Waarom heb ik dit zo erg, en hebben andere mensen dit ook? Ik schaam me er niet voor, ik vind het een mooie eigenschap van mezelf, maar ik vroeg me gewoon af waar het vandaan komt.

Bedankt bij voorbaat!

Weet jij het antwoord?

/2500

Dat komt door je karakter. Zelf schrijf je al dat je hooggevoelig bent. Je zou het ook heel erg melancholiek kunnen noemen. Vermoedelijk gedeeltelijk aangeboren, maar stukje opvoeding heeft er misschien ook mee te maken. Misschien zijn je ouders ook heel weemoedig? Als je het zelf realiseert, en je laat je er niet ontzettend door meeslepen. ( bijv. dagen lang verdrietig omdat herman van veen ouder is geworden ) dan is dat verder prima toch? Je schrijft zelf al dat je het ee mooie eigenschap vind.

Waarschijnlijk ben je 30 plusser en zit je in een beschouwende fase in je leven. Je kijkt terug op je eerste levensjaren. Dit terug kijken wordt geprikkeld door beelden, muziek, foto's etc. uit het verleden toen alles een nieuwe ervaring voor je was. Toen je nieuwe dingen ervoer. Je hebt er niet echt bij stil gestaan zoals de meesten er niet bij stil staan. Hoe mooi het is en nu dus was. Vaak krijg je dan een gevoel van leegte omdat je het ergens wel mist. Soms zit er ook spijt bij. Bijvoorbeeld: Waarom ben ik nooit naar dat concert van Mariah Carey geweest? Dat had goed gekund! Ik denk dat wel allemaal wel een gevoel van leegte krijgen als we opeens beseffen dat we een stap verder zijn en bepaalde tijden er niet meer zijn, zoals onze jeugd. De dingen die je allemaal gewoon voor lief neemt zijn later vaak anders en besef je dat anders niet altijd beter is. Daarnaast denk ik dat sommige mensen gevoeliger zijn voor dit soort dingen. Het ligt heel erg aan je karakter, zoals sommige mensen die alleen voorruit gaan en niet achterom kijken. Wat mij opvalt bij die mensen is dat ze vaak daadkrachtiger en meer midden in het leven staan. Ze maken zich niet zo druk en genieten meer.

Wat jij bedoelt is nostalgie. Denk maar eens aan het liedje van Koot en Bie: toen was geluk heel gewoon. Het lijkt net alsof alles vroeger veel simpeler was en alsof we met veel minder veel gelukkiger waren. Dat is natuurlijk niet echt zo, maar zo lijkt het voor ons. Jij hebt moeite met de vergankelijkheid van de dingen, dat niets blijft zoals het was. Misschien voel je je niet zo prettige in deze tijd en gaat alles jou veel te snel in deze weggooi-economie. Vroeger kon je echt 30 jaar met een stofzuiger doen en als hij kapot ging dan kon je hem zelf meestal repareren. In deze tijd van elektronica is er geen vaatwasser, wasmachine of televisie die je nog zelf kunt repareren, dus als hij kapot is, dan is reparatie al snel te duur en dan wordt er weer een nieuwer, beter, apparaat gekocht. Zeker in deze Kerstperiode zie je natuurlijk veel leuke oude nostalgische plaatjes met lieve zoete gezichtjes. Denk maar eens aan de agenda van Pip die we dit jaar hadden. Laat je gevoelens maar gewoon gaan en maak je er niet al te druk om. Als er in het heden dingen komen die voor jou superbelangrijk zijn, dan zal het vanzelf wel overgaan lijkt mij. :-)

Bronnen:
http://www.youtube.com/watch?feature=playe...

Ik herken het, ben begin dertig, maar heb het al vanaf mijn vroege kindertijd. Ik dacht toen ik drie/vier jaar was al na over de zin van het leven, en kan niet zeggen dat ik het een mooie eigenschap van mezelf vind..alsof ik altijd medelijden heb met mezelf zo ongeveer. Het enige wat enigszins helend is, is dat er nu mensen in mijn omgeving van dezelfde leeftijd als mij dit soort dingen ook lijken te hebben en zich daarover uitspreken. In principe doe ik dat dus niet omdat mijn leeftijdsgenoten destijds altijd onbegrijpelijke en vervreemde reacties erover gaven waarvan ik vrij snel door had dat ik me er stil over moest houden. Het beste is om jezelf te leren musiceren is mijn mening. Dat kun je je je lichamelijk en geestelijk op een ander level begeven

Het is het thema van de film "Midnight in Paris" door Woody Allen, nostalgie naar een verleden. Pas als het inzicht komt dat die nostalgische gevoelens van alle tijden zijn kun je ze laten varen. Zelf ben ik ook gek op nostalgie en het is ook wel zo dat de kwaliteit achteruit lijkt te gaan in de muziek en de kunsten. Misschien omdat het achteraf makkelijker is de krenten uit de pap te halen.

Ik ben 60 jaar, en herken zo goed wat jij bedoelt. Die leegte dat het nooit meer terug komt. Het komt door al de veranderingen in je leven. Mensen verdwijnen uit je leven, zaken lopen heel anders als vroeger. Zelfs feestdagen zijn anders! Wel ben ik dan blij met de hoeveelheid herinneringen die ik dan wel weer bezit, en waar ik in moeilijke tijden op terug kan kijken. Herinneringen kan niemand je ooit afnemen! Maar je hebt gelijk, soms doet het wel een beetje pijn!

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100