Heb ik een eetstoornis?

Ik weeg 45 en ben ongeveer 1,60meter. Ik ben 14jaar.

Ik ben slank en dat weet ik zelf ook wel. Alleen als ik in de spiegel kijk zie
ik een bolle buik en ben dus aan het afvallen.
Maar als ik te veel snoep bijv. en ik krijg de kans om dat eruit te spugen (dus met mijn vinger in mijn keel te stoppen en over te geven) dan doe
ik dat dus. Maar ik weet nu dus
niet of ik
een eetstoornis heb en ik durf het niet aan een volwassene te vragen. Weet iemand een antwoord? Ik ben namelijk erg in de war.

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

'Eetstoornis' is een diagnose die wij niet op afstand kunnen stellen. Maar wat ik je wel kan vertellen, is wat algemeen voorkomt bij een eetstoornis. Bijvoorbeeld een bolle buik zien als je in de spiegel kijkt, terwijl aan je gewicht al te zien is dat er helemaal geen plááts is in je lijf voor een bolle buik. Of bijvoorbeeld, als je het idee hebt dat je 'gezondigd' hebt door te veel te eten, je vinger in je keel steken om het er weer uit te krijgen. Ik kan je niet vertellen dat je een eetstoornis hebt (al ben je minstens flink aan de weg aan het timmeren om die te krijgen) maar wel dat je flink in de problemen zit, en daar niet meer zelf uit gaat komen. Je hebt hulp nodig.

Voor je leeftijd en lengte heb je een mooi gewicht. Wat je niet moet doen is zoveel snoepen en al helemaal niet overgeven, want dat werkt een eetstoornis in de hand. Hou je gewoon aan het dagelijkse eetpatroon van drie maaltijden per dag en af en toe een tussendoortje en dan is er niets aan de hand. Vergeet vooral niet om dagelijks groente en fruit te eten. Af en toe snoepen is ook echt geen probleem en als jij maar 45 weegt zal het met die bolle buik ook wel meevallen, toch!! Ga je vooral niet inbeelden, dat je te dik bent, want dat ben je niet.

Of je een eetstoornis hebt kunnen we hier op GV niet zomaar beoordelen, dat kan alleen een deskundige, bijvoorbeeld je huisarts. Je schrijf, dat je erg in de war bent en dat je er niet met een volwassene over durft te praten: dat vind ik wel een punt. Ik denk toch, dat het verstandig is er met iemand (een volwassene) over te praten. Iemand die je vertrouwt en dicht bij je staat, hoe eng je dat ook vindt. Dat is hartstikke moeilijk, kan ik me heel goed voorstellen. Maar weet je: er alleen mee blijven rondlopen helpt jou ook niet, dan blijf je bang en in de war. Heel veel sterkte!

Als je expres overgeeft heb je waarscheinelijk boulimia.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100