Let op: Startpagina GoeieVraag geeft geen medisch advies. De antwoorden en reacties zijn geen vervanging voor een consultatie bij een arts. Raadpleeg bij gezondheidsklachten daarom altijd een arts.

is het een afwijking als je vaak denkt dat je onkwetsbaar bent en een uitzondering op bijna alles (zie uitleg)?

Je kent ze wel : mensen die zeggen "ik hoef mijn tanden niet te poetsen, bij mij geldt dat niet", "ik heb ooit een jaar geen vet gegeten, bij mij werkt dat niet, ik val niet af", "griepepidemie? ik krijg dat niet" ...
Of "Ik heb dat therapeutje wel es even doen verbleken, bij mij werkt dat zielenknijpen niet".
Sommigen hebben over het alles (bv. "als die politieman me een bekeuring geeft, dan veeg ik de straat met hem op" "mij durven ze geen bekeuring geven. ik zit in hogere kringen, ik zeg niet wie maar ik moet maar es bellen en je zal wel zien"....)
Sommigen hebben het selectief, bv. met tanden poetsen denken ze dat het voor hen niet hoeft maar ze zijn wel bang voor boetes.
Is deze "overmoed" een afwijking in de psyche of gewoon optimisme?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Zoals veel vaker het geval is bij psychologische eigenschappen, is een bepaalde mate van die eigenschap normaal of in elk geval niet afwijkend, maar als het in extreme mate aanwezig is, kan dat een afwijking zijn. De meeste mensen vinden zichzelf op een bepaalde manier uniek, en de gedachte "mij overkomt dat niet" is eigenlijk haast nodig om niet continu in angst te hoeven leven. Als je ervan overtuigd bent dat JIJ degene bent die bij het wegrijden 's ochtends de meeste kans maakt op een ernstig auto-ongeval, en dat JIJ degene bent die een ernstige ziekte krijgt of die vals beschuldigd zal worden voor moord, heb je geen leven meer. Wij mensen hebben per definitie een vertekend beeld van de werkelijkheid: we denken veelal dat wij nét iets minder kans maken op bepaalde kwalen, dat wij nét die uitzondering zijn die wél een betrouwbaar geheugen heeft, die níet beïnvloed wordt door reclame of de media, etc. Dat is normaal en heeft ook een functie. En zeker als je je ook nog eens bewust bent van deze vertekening, is dat helemaal niet erg. Anders is het als iemand daadwerkelijk denkt dat hij boven de wet staat, of boven zijn/haar medemens. Dat hij alles kan, dat hij mensen wel kan beïnvloeden om ervoor te zorgen dat ze hem waarderen en alles voor hem willen doen, en wanneer dit doorslaat. Dán kan er inderdaad sprake zijn van een psychische stoornis. Er kunnen dan verschillende dingen aan de hand zijn, en dus moet er ook gekeken worden naar andere symptomen die iemand vertoont. Iemand die zo overmoedig is dat hij denkt dat hem niks kan overkomen zou manisch kunnen zijn, en iemand die denkt dat hij bijzondere machten of een bijzondere positie heeft kan een waanstoornis hebben. Iemand die zichzelf consistent ziet als het middelpunt van de wereld, zou een narcistische persoonlijkheidsstoornis kunnen hebben, en zo zouden er nog meer stoornissen kunnen zijn die iets van die door jou beschreven overmoed veroorzaakt.

Het is volgens mij een afwijking geen soort kinderlijk optimisme dat is gebaseerd op wat kleine succesjes in het verleden.Inmiddels heb ik terug kijkend op een periode van 25 jaar al heet wat mensen of vrienden meegemaakt die ooit optimistisch en veel belovend leken nu echter maar een heel gewoon leventje leiden.

Je vraag is nogal complex, net als de menselijke psyche. Aan een kant hoort een beetje (over)optimistisch zijn bij de gemiddelde mens, dat lijkt me noodzakelijk om de mensheid in stand te houden; als iedereen ten volle zou beseffen hoeveel moeilijkheden hij moest overwinnen en hoe klein de kans op succes was zou hij misschien nooit iets nieuws uit proberen. Ik vind het dus niet ongewoon dat als iemand al tientallen jaren gevrijwaard is gebleven van griep dat hij gaat denken dat hij daar immuun voor is. Dan heb je ook nog veel mensen die bij hoog en laag volhouden dat ze elke situatie de baas kunnen, maar meestal zullen ze met hun grootspraak hun angsten proberen weg te drukken of zichzelf beschermen door onaantastbaar te lijken. Rest nog de categorie die werkelijk denken dat ze onkwetsbaar zijn, maar die zijn echt geschift en komen om bij een ongeval omdat ze het willen bewijzen. Alleen de laatsten hebben echt een kwalijke afwijking.

Een 'redelijk' denkend mens noemt deze mensen naïef. Deze naïviteit is echter voortkomend uit een bestaande angst in combinatie met cognitie en een gebrek aan zelfdiscipline. Deze wordt pas gecorrigeerd als de persoon het tegendeel van zijn/haar beweringen pijnlijk ervaart. In mijn ogen is het een afwijking in de persoonlijkheid, een geblokkeerd leerproces dat psychisch genoemd mag worden wanneer het de gezondheid van de persoon in de weg zit.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100