Let op: Startpagina GoeieVraag geeft geen medisch advies. De antwoorden en reacties zijn geen vervanging voor een consultatie bij een arts. Raadpleeg bij gezondheidsklachten daarom altijd een arts.

Hoe omgaan met heel onzekere mensen?

Mijn broer zit in de pubertijd en heeft een geestelijke achterstand. In sommige aspecten lijkt het op autisme echter maakt hij wel ( al dan heel verlegen ) contact met mensen en als hij zich vertrouwt voelt op werk of ergens maakt hij grappen, ook als hij een mooi meisje ziet zegt hij me weleens kom we gaan die regelen. Zulke praatjes.

Echter heeft hij een heeel laag zelfbeeld, zegt regelmatig ik ben niet normaal, ik verpest iedereen zijn leven en bij kritiek of bij confrontaties klapt hij dicht. Zo erg dat als je hem al zegt dat hij het fout doet hij zegt oke is al goed stop noumaar... Mijn moeder heeft begrip en die is ook vertrouwt voor hem. Mijn pa niet.

Ik af en toe als we gezamelijk wat leuks doen ( sportschool, playstation ) maar ik ben net als me pa, ons standpunt is: Als we iets fouts zien zeggen we het en de ander moet het maar veranderen voor ze eige bestwil. Ik ben bang dat hij later in de maatschappij omver geblazen wordt ( bv. hij ziet niet wanneer iemand een grap maakt en vat alles serieus op en is snel aangevallen en heeft een grote mond ).

Hij klapt vaak dicht bij mij en me pa, en is bang lijkt het voor ons commentaar en verbaal. Ik wil hem echter gelukkig maken ( ookal vind ik dat hij dat zelf moet doen door ze zelfbeeld te veranderen ) ik wil best anders gaan gedagen. De vraag is; hoe ga je hier het beste mee om? Graag tips

Weet jij het antwoord?

/2500

Ik snap dat het lastig is om goed om te gaan met mensen die snel dichtklappen. Zeker als jij het goed bedoelt is het lastig voor jezelf, want jij ziet er immers niks verkeerd in wat je zegt. Ik snap jouw standpunt, namelijk dat je het zegt als je wat fout ziet gaan, maar blijkbaar werkt dat niet bij jouw broer. Misschien kan je proberen hem op een andere manier te benaderen, door misschien meer te wijzen op de goede dingen die je zit en dan de fouten iets minder te benadrukken. Wat ook erg belangrijk is, is het hebben van ongeveer drie treinladingen geduld. Door geduldig te zijn en te blijven, geef je je broer namelijk vertrouwen. Hij ziet dan in dat jij het beste met hem voor hebt (je geeft hem immers de tijd om dingen die hij hoort te verwerken en te interpreteren) en dat schept een band. Wat je ook eens kan doen, is gewoon 'afkijken' bij je moeder. Je zegt dat zij wel een goede vertrouwensband heeft met je broer, dus blijkbaar behandelt zij hem op een manier die hij fijn (en daarmee vertrouwd) vindt. Kijk eens bij je moeder wat zij anders doet dan je vader en jijzelf. Misschien kan je er wat van leren en op die manier je broer beter helpen.

Ik vind het goed dat je al zoveel inzicht hebt, ook in jouw eigen gedrag. En je deze vraag hier stelt. Je ziet dat je broer een laag zelfbeeld heeft, iets van autistisch gedrag vertoont, dat hij zich bij jou en je vader niet veilig voelt en je maakt je zorgen om hem. Vraag eerst je moeder eens om tips, want blijkbaar doet zij iets heel goed, omdat je broer zich wel goed voelt bij jullie moeder. Zij toont begrip, ook begrip voor het onvermogen van je broer. Hij wil wel maar hij kan niet! Hij heeft ook jouw steun en begrip nodig. Wijs hem nu eens alleen op wat goed gaat en wat hij goed doet, dat zijn haar zo goed zit, dat hij lekker ruikt of wat dan ook. Geef veel complimenten en waardering. Vraag hem eens advies of hulp bij iets. Dus geen kritiek of confrontaties, niet uitlachen, niet afkeurend of geirriteerd naar hem kijken. Laat je eens lekker inmaken door hem met gamen of sporten. Vraag hem eens hoe hij denkt over bepaalde situaties. Je eigen negatieve zelfbeeld kan je niet zomaar even zelf gaan veranderen omdat je vader en broer dat nodig vinden. Dat is hartstikke moeilijk. Als je merkt dat jouw aanpak goed werkt hoop ik dat je vader jouw en je moeders goede voorbeeld volgt. En als je broer zich dan gesteund voelt en hij mag zijn wie hij is zonder dat een ander bepaalt wat hij moet veranderen, dan help je hem met het verbeteren van zijn zelfbeeld en kan hij zelfverzekerd en krachtiger de toekomst tegemoet zien.

Mooi Ludo, hoe je zo'n helder overzicht hebt van de situatie! Weet je, misschien denk jij wel: ik moet hem alvast "harden" voor straks, als hij in de maatschappij terecht komt, want je houdt van hem en bent bezorgd om hem, dat is fijn om tussen de regels door te lezen. Maar het gekke is dat je een onzeker iemand "hardt" voor later met veel geduld en door hem een positief zelfbeeld te helpen ontwikkelen. Dan zal hij straks veel sterker staan! Ik kan het ook zo zeggen: Wat een domme vraag. Luister eens, je begrijpt toch zelf ook wel dat je een onzeker iemand op die manier niet sterk maakt? Waarom zou hij jou vertrouwen? Om weer kritiek te krijgen? Kijk eerst eens naar je eigen fouten in plaats op die van hem te hakken. Je doet het zélf fout. En je pa ook! Jullie moeten niet zo ongeduldig zijn en gewoon eerst eens naar zijn goede kanten kijken! Bovenstaande even als voorbeeld hoe je hetzelfde op twee manieren kan zeggen ;-) Je kan zelf wel voelen waar jij je het beste bij op je gemak voelt, het meest geaccepteerd. Dat geldt ook voor je broer. En je moeder weet dat. Voor de rest sluit ik me aan bij de vorige twee mooie en zinvolle antwoorden. Trouwens: toffe broer ben je!

Je hebt een scherp waarnemend vermogen zo te lezen. Let wel op dat je geen verantwoordelijkheden hoeft te dragen voor je broer, en ook niet voor je vader. Je kunt een ander niet gelukkig maken en bent niet verantwoordelijk voor het welzijn van je broer. Je kunt wel rekening houden met, en dat doe je al. Je houdt rekening met wat en hoe je iets zegt tegen je broer. Verder ontwikkeld hij zich op zijn manier en tempo.. en dat is ook het verschil tussen jullie. Accepteer dat ook gewoon. Als je dat accepteert, en rekening houdt met... dan komt t allemaal goed. succes!

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100