Let op: Startpagina GoeieVraag geeft geen medisch advies. De antwoorden en reacties zijn geen vervanging voor een consultatie bij een arts. Raadpleeg bij gezondheidsklachten daarom altijd een arts.

Hoe voelen mensen die te horen krijgen dat ze niet lang te leven hebben? Wat gaat er in het hoofd als iemand ernstig ziek is?

Gaan ze nadenken over het leven dat ze hebben gehad?

Toegevoegd na 1 minuut:
Dit gaat over een dierbare die nooit vertelde dat degene slecht nieuws heeft gekregen.

Toegevoegd na 12 minuten:
Degene is al overleden, maar ik blijf met vragen zitten.

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Jouw vraag: Wat gaat er in het hoofd als iemand ernstig ziek is? Mijn antwoord: Heel veel ( ervaring met sterftebegeleiding ) maar het meeste wat opvalt is dat ouderen zich erg druk maken over hun belangrijke spulletjes, wat ze in hun leven hebben verzameld.( bewaard) Mijn laatste mevrouw 74 longkanker en terminaal artsen gaven haar nog 2 weken ( nu 5 jaar geleden ) Het eerste wat ze aan mij vroeg: Maria begrijp jij het nou? Ik ga dood? Ik moest slikken en nog eens slikken. Wat kon ik antwoorden: Ik zei nee ,ik begrijp dood gaan zo en zo niet,maar dood gaan hoort ook bij het leven. Ze sprak openlijk over haar dierbare man,die al 30 jaar geleden was overleden. Ze wilde niet dood "zij had nog zoveel te doen"ze wilde graag nog zoveel meemaken met haar kleinkinderen. Het opvallendste was dat ze niet graag met haar kinderen erover wilde praten,over haar heengaan. Toch heb ik haar veel voorgelezen uit het boek: Bewust sterven van Marinus Hummelen wat erg veel rust bij haar bracht! En na een paar dagen berustte zich in haar sterven en kon praten met al haar kinderen over het heengaan. Ze is precies 7 dagen na het mededelen dat ze longkanker en terminaal is overleden. Voor mij een dierbare herinnering aan een geweldige liefdevolle familie. Toegevoegd na 4 minuten: ps. Het liefst had ze haar kinderen niets willen vertellen over haar ziekte en dood gaan. Dat kon zij niet omdat ze alleen was. Maar soms is het zo zwaar om met de kinderen familie te praten over wat gaat en moet gebeuren. Het heengaan is niet moeilijk het achterlaten des te zwaarder.

onmacht, kijken wat nog rest in de tijd die er nog is zaken, dingen én relaties op een rijtje zetten kijken naar wat nog kan en heel veel dingen worden onbelangrijk. tis heel confronterend: waar gaat het dan nog om? en ook: je voorbereiden op het onontkoombare: de dood. als je boven verwachting dan toch blijft leven is het of je net als de Phoenix, uit de as herrijst en opnieiuw kijkt naar dat ene, mooie, ongelooflijk dierbare leven. dat is eenmalig, en heel bijzonder.

Dat is bij iedereen verschillend. Niet iedereen reageert hetzelfde op alles. Als persoon 1 en lotto wint spendeert hij al het geld aan zichzelf, krijgt allemaal vriendjes erbij voor het geld en is het geld binnen de kortste keren weer kwijt, terwijl persoon 2 veel zuiniger met het geld omgaat en er goede doelen mee steunt. Wat zou jij doen, vast nog iets anders.. En zo is het ook met te horen krijgen dat je niet lang te leven hebt. Er zullen vast mensen zijn die er depressief van worden en denken aan alles wat ze gaan missen en hoe verschrikkelijk het wel niet is, terwijl andere mensen denken 'nja, het is dan maar zo', nog wat van de laatste tijd van hun leven maken en rustiger sterven. Natuurlijk zullen de meeste mensen nadenken over het leven dat ze hebben gehad. Maar er zijn vast ook mensen die willen dat alles precies hetzelfde blijft als voordat ze dit nieuws hebben te horen gekregen en gewoon doorgaan met de simpele dingen in het leven zonder er zelf te veel bij stil te willen staan. Maar wat zou jij zelf doen? En tja, als je echt wilt weten wat er specifiek in iemands hoofd omgaat wanneer hij zulk nieuws heeft gehad, dan moet je het gewoon vragen. Niets is vervelender (vinden veel mensen dan, ook weer niet iedereen) dan mensen die lief glimlachen en niets zeggen en maar een beetje om alles heen praten in plaats van over het feit dat iemand echt zo gaat sterven. Praten lucht vaak op voor diegene die ziek is en ook voor de omgeving.

Dit is wel een lastig onderwerp, maar ik zal toch een stukje doorsturen. Iemand die te horen krijgt dat hij niet lang meer te leven heeft, gaat door een aantal fases. Het hoeft niet zo te zijn dat deze fases op de volgende volgorde gaan. Deze fases zijn er, kort uitgelegd: Ontkenning: "het zal vast eigenlijk niet zo zijn", hij/zij wil niet weten dat het zo is. Woede: De persoon gaat anderen de schuld geven, of instanties, zichzelf. Hij weet eigenlijk gewoon niet wat hij ermee aan moet. Marchanderen: De persoon heeft het gevoel dat hij er nog iets aan kan veranderen, vraagt hulp aan god, voelt dat er nog hoop is. Depressie: De persoon is in rouw en bekijkt zijn leven, ziet wat hij heeft gehad en wat hij heeft verloren. Aanvaarding: De persoon heeft er vrede mee dat het afgelopen is, en is niet bang meer. Al deze fases kunnen erg pijnlijk zijn voor de persoon zelf, en voor de omgeving. Hoe vertel je iemand dat er geen hoop meer is? Hoe reageer je op de pijnlijke woede die iemand kan hebben? Op deze site kun je een betere uitleg krijgen en over elke fase lezen. Ook staan er tips bij voor de omgeving. Ik hoop dat je er iets aan hebt, sterkte Toegevoegd na 1 minuut: Onderaan de pagina staan links naar de verschillende fases..

Bronnen:
http://mens-en-gezondheid.infonu.nl/divers...

Het zal ook van de leeftijd afhangen. Iemand ouder dan 80 zal misschien denken: Ik heb het allemaal wel gehad, ik heb gedaan wat ik moest doen, van mij mag het. (wat niet wil zeggen dat hij/zij nooit bang zal zijn of verdrietig. Voor een jongere met kleine kinderen zal het allemaal heel anders liggen

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100