Psyche

Al sinds mijn prille jeugd heb ik met gesloten ogen en liefst donkere kamer een beeld dat sterk overeen komt met de kosmos,pikzwart met een ontelbaar mooie gekleurde lichtpuntjes.
Ik heb altijd gedacht dat dit de fotocelletjes van het netvlies waren die restantinformatie doorsturen naar de hersenen, een soort naglimmen van alles wat ze op de voorbije dag hebben moeten verwerken, neem bv een flitslamp gericht op een tekst in een pikdonkere kamer,staar naar de tekst en laat de flits werken, tot secondenlang kun je door het inbranden op je netvlies een heel stuk tekst zien...
Maar nu terzake,in dat donker beeld kan ik ook een soort witte mist zien, en dat kan ik laten pulseren alsof het lijkt dat die mist dichterbij of verder weg van mij lijkt te gaan, net zoals je wolken bekijkt en laat inzoemen ,dan weer verder, terug inzoemen, dan weer verder enz enz.
Het rare daaraan is dat het ongeveer 4 × per seconde gaat en dat ik dat ,als ik ontspannen ben kan opstarten.Het in en uitzoemen gaat heel duidelijk sinusvormig,het gaat wel degelijk enkel om denkbeelden en geen waargenomen beelden door de ogen,het is wel frappant dat de frequentie steeds dezelfde is...zijn dat nu hersengolven?

Moet uit huis. Daarvoor heb ik zelf gekozen kan niet goed opschieten met m'n vader. Daarom lijkt het mij beter om zelfstandig te gaan wonen. Op dit moment heb ik ook geen werk.

p.s leeftijd: 23

ik heb een bijzonder raar patroon. hoewel ik meer en meer leer om me niet meer te bekommeren over wat andere mensen van me denken, blijft er één ding me parten spelen. op de één of andere manier kom ik altijd in situaties waarbij ik op een "zij-plaats" komt.
Bv
- ik speel mee met een toneelstuk. we delen de rol omdat er zoveel opvoeringen zijn. hoewel ik als eerste deelnam, mag mijn medespeelster toch naar het persmoment.
- ik ben iemand aan het praten. mijn zus (of één van mijn vriendinnen) komt binnen. gelijk trekken zij de aandacht van mijn gesprekspartner naar zich toe en dat lukt altijd
- ik geef me op voor vrijwilligerswerk. wat later hoor ik dat er nog iemand hetzelfde wil doen. "doen we het toch gewoon samen" zeg ik. blijkt dat zij al meteen meer dingen mag doen dan ik.
Vroeger probeerde ik de aandacht terug te winnen, maar nu ga ik weg of hou me afzijdig (en voel me heel klein, onaantrekkelijk, dom...).
Het is een oud patroon, wellicht door iets uit mijn kindertijd. Maar ik weet niet hoe ik het moet benoemen. Dus het is heel moeilijk om uit te zoeken wat ik hierover kan lezen of dergelijke.
Heeft iemand hier tips? IK ZOEK GEEN GOEDE RAAD noch EEN OORDEEL (of dergelijke), enkel een tip voor een boek of docu of filmpjes of meditaties of.... Therapieën heb ik al genoeg gedaan.
Ik wil echt nu "zelfstudie" over het thema en zelfhulp.
Het kan toch niet dat ik de enige ben die dat heeft, dus er moet toch iets over bestaan (hoop ik toch).
bedankt alvast!

op welke manier moet ik het interpeteren als iemand dat zegt? Had laatst een heftig gesprek over thuissituatie met een collega en snapte niet helemaal wat ze ermee bedoelde.