Psyche

Ik bedoel niet ja-knikkers. Maar echt als je zou zeggen bijvoorbeeld "Ik denk dat ik een navelpiercing moet zetten, *ik denk dat dit er best mooi uit ziet*." Waarop degene/groep dan jou meteen bevestigd.

Ik heb het hier dan over woedeaanvallen, zichzelf niet onder controle hebben, lelijke en kwetsende dingen zeggen. Hoe kan je het beste goed gedrag aanleren als straffen en belonen niet echt helpt?

Toegevoegd na 39 minuten:
En dit is bij een jongen van 10 jaar met een bovengemiddelde begaafdheid

Oke, misschien een beetje een persoonlijk verhaal. Mijn vriendin is vroeger enorm gepest en is daar tot op de dag van vandaag nog van ondersteboven. Ze heeft hierdoor erg vaak last van boze buien en dit werkt natuurlijk ook door op onze relatie. Sterker nog, door deze ervaring zegt ze dat ze helemaal niet gelukkig is in het leven. Ze heeft het geprobeerd bij een psychiater, maar is hiermee geen stap verder gekomen. Ze zegt dat ze geen klik voelde met de desbetreffende vrouw en wilt het niet nog een keer proberen, omdat ze niet gelooft dat iemand maar voor 100 procent kan gaan begrijpen wat ze voelt. Ze zit er enorm mee en is door deze ervaringen als persoon ook erg veranderd. Sindsdien is ze enorm aan het opruimen geslagen, heeft een enorm kort lontje en toont haar echte gevoelens niet, tegen niemand niet. Ze blijft altijd, onder welke omstandigheden dan ook, om zichzelf groot te houden. Het klinkt raar, maar ik zou haar het liefste willen 'breken', zodat ze een keer echt haar gevoelens gaat uiten en dan ook bij een persoon die haar vooruit kan helpen zodat ze weer de rommel gaat maken die ze vroeger maakte, weer kan lachen en geen zorgen meer heeft. Dit is namelijk wat ze zelf ook wilt, ze heeft alleen geen enkel idee hoe. Ik heb alles al geprobeerd en elke benadering van haar probleem loopt op een dood spoor. Is er iemand die weet hoe ik weer 'de oude' weer terug krijg?

Toegevoegd na 10 uur:
het 'breken' bedoel ik niet zo letterlijk, ik bedoel meer openbreken..

Hallo, ik ben 19 jaar
Eind november ben ik vier dagen opgenomen in het ziekenhuis ivm vermoeden van een tia, had geen uitval alleen gevoelloosheid aan een kant van mijn gezicht. Allerlei onderzoeken gedaan en het blijkt dus niks te zijn geweest, waarschijnlijk hyperventilatie.
Toch voor de zekerheid bloedverdunners moeten slikken maar omdat ik heftige bijwerkingen kreeg hier sinds gister mee gestopt
Nu is het zo dat ik in die periode heel erg angstig ben geworden. Paniekaanvallen, huilbuien, ik kan gewoon niet meer normaal functioneren. Ik ben zo bang dat ik dood ga, terwijl ik verder gewoon gezond ben.. hart is ook nagekeken en niks mis mee. Toch ben ik nog zo bang
Heeft er iemand misschien tips om deze angst wat te verminderen? Vanmiddag ga ik ook voor de eerste keer naar de psycholoog

Ik heb al zolang ik weet om de zoveel tijd dezelfde ervaring. Ik krijg dan heel sterk het gevoel (zonder dat ik dit bewust aanwakker) dat ik door andermans ogen kijk. Ik zie dan de ruimte dat moment letterlijk door iemand anders zijn ogen die zich daar momenteel ook bevindt. Ook word ik dan overspoeld met het gevoel/ de emoties van die ander. Ik weet dat dit gevoel ook werkelijk bij de ander hoort omdat ik juist tijdens die moment naadloos op de ander kan aansluiten/inleven in het gesprek. Het voelt erg apart; echt letterlijk alsof ik in iemand anders zijn lichaam zit. Ik heb dit niet perse bij bekenden, maar ook bij vreemde mensen de bijvoorbeeld naast mij staan in de winkel.

Ik vind dit absoluut geen nare ervaringen, maar het maakt me sinds kort wel nieuwsgierig. Heeft iemand een idee wat dit kan zijn of wat dit kan veroorzaken?

P.s. ik ben zelf vrij nuchter, dus het kan ook niet zijn dat ik mezelf dingen aan praat wat dit betreft. Hoe het hier boven staat omschreven is echt hoe ik het ervaar.