Psyche

ik wil er niet met mijn ouders over praten en mijn vrienden zijn intolerant op dit gebied maar ben heel erg indewaar en voel me erg down waar kan ik dan heen ?

In 'vakjargon' wordt deze preoccupatie ook wel een 'fiep' genoemd.

Het begon in november 2010. Ik kreeg promotie op mijn werk en sindsdien had ik totaal geen controle meer over mijn gedachten. Ik wou eerst niet aan de pillen. Maar toch na een half jaar wel. 2 soorten AD gehad en dat ging helemaal mis. Na 1,5 jaar constante dwanggedachten maakte mijn ex het opeens uit na 7 jaar. 4 weken daarna overleed mijn vader onverwachts. Toen ben ik toch aan een andere AD gegaan. Nu een jaar aan die pillen en ze werken nu pas eindelijk. Ik moet wel erbij zeggen dat ik heel veel dronk en uitging. Dus ook daarom dat de pillen niet werkten. Maar ik ben nu helder in mijn hoofd maar vind het erg zwaar om ermee om te gaan hoe ik eraan toe was. Wil dit echt nooit meer meemaken!! Heb ervoor nooit problemen gehad.

Een vriendin van mij kampt al sinds september met angst/paniekaanvallen. Zij volgt geen vaste therapie. Ze is een paar weken geleden bij een psychiater beland die haar anti depressiva heeft voorgeschreven. Zij nam daarvoor een kalmerend medicijn en is gewoon zonder toezicht gestopt met dat medicijn en is 2 dagen geleden begonnen met de nieuwe medicatie. Die psychiater heeft haar aangeraden om deze in te nemen, in tussentijd tot zij de juiste therapie heeft gevonden. Maar moest wel eens terug gaan bij hem als zij zou starten met die medicatie. Ik heb haar gezegd dat dat echt geen goed idee is, dat ik dat niet vertrouw. Maar ze is zo desperate dat ze het toch maar heeft gedaan.. Dit kan toch niet zomaar? Wat denken jullie ervan?
Alvast bedankt!