Psyche

Ik wil graag het huis uit vanwege mijn thuissituatie, alleen is het probleem dat ik niet op mezelf DURF. Dat vanwege dat er ooit is ingebroken, en ik bang ben voor geesten of iets soortgelijks. Toch wil ik graag het huis uit, wat kan ik het beste doen?

Ik ben altijd al een slechte slaper geweest, die op z'n minst drie kwartier wakker ligt voordat ze in slaap valt, maar de laatste tijd is het erger geworden. Nu mijn partner al vaker snurkt, slaap ik vaak op de bank, omdat ik (zelfs met muziek in mijn oren) niet in slaap geraak. Nu is er binnenkort een feestje waar ik graag heen wil, maar vanwege de afstand moet ik daar dan blijven slapen. Je raadt het al: met een aantal (dronken) mannen en vrouwen die daar ook slapen, snurken er vast een paar of maken andere vreemde geluiden. Dat zou betekenen dat ik dus niet heen kan, omdat ik dan letterlijk NIET slaap op zo'n avond.

Natuurlijk maakt de angst dat ik dan 'niet kan slapen' het probleem alleen maar groter. Wat kan ik hier tegen doen?

Ik ben heel gevoelig voor alle negativiteit waar de wereld zo vol van zit, de oorlogen, hoe mensen met elkaar, dieren en de planeet omgaan en het hoge gehalte aan geweld op tv.
Ik kan me hier soms uren ongelukkig en of angstig door voelen.
Ik vermijd al zoveel mogelijk gewelddadige films en tv programma's, maar zelfs het nieuws zit er vol mee.
Ik merk dat hoe meer ik me ervoor probeer af te sluiten hoe meer ik in een soort isolement kom.
heeft iemand tips voor me zodat ik me hier op de een of andere manier voor kan afsluiten?
Want ja, er zijn veel problemen in de wereld, en mensen kunnen wreed zijn, maar dat zijn niet mijn problemen of verantwoording, ik kan ze toch niet oplossen dus wil ik er ook niet meer over piekeren

Op mijn werk doen we geregeld activiteiten.
Op de één of andere manier zijn het altijd dezelfde die zich blauw werken (hapjes maken, vaat doen, opdienen etc...) terwijl anderen rustig met een glaasje in de hand een babbel doen met een schepen etc. Nu begrijp ik goed dat het leidende team dit laatste moet doen, om op die manier onze organisatie te representeren. Maar van de overige 25 collega's zie ik toch altijd weer dezelfde die zich uitsloven.
Nu was er weer een activiteit. Ik had me doelbewust opgegeven om enkel in de voormiddag te helpen met de hapjes. Maar voor ik het wist stond ik weer es de hele dag in de keuken van hier naar daar te vliegen. Mocht ik het niet gedaan hebben, stond een andere collega er helemaal alleen voor voor hapjes en maaltijden te bereiden
De collega's die niets deden zegden nadien "jaja, maar wij hebben onze naam ook niet op de takenlijst opgeschreven". Aan de andere kant, toen ik belde naar een organisatrice of er voldoende helpende handen waren zei deze "ja hoor, de lijst is helemaal vol".
Door ons beleid wordt er niet echt ingegrepen. Je wordt dus niet meer gewaardeerd als je hard werkt dan niet.
Hoe kan ik hier beter mijn grenzen bewaken? Hoe kan ik het zo organiseren dat ik enkel dat doe wat ik ook wilde doen en niets meer? Ik wil zeker niet ongemotiveerd lijken, want dat ben ik echt niet!

Toegevoegd na 2 minuten:
en ik kan toch ook niet een collega in de steek laten die er anders helemaal alleen voor zou staan (zie hoger) vind ik...

mijn man is depressief ,
hij heeft al maanden gezegd dat hij medicatie nodig heeft en om aan te geven wat dat zegt, mijn man heeft een hekel aan medicatie , zijn psych vind het echter niet nodig , nu is mijn man zelfs suicidaal en nog krijgt hij geen medicatie hoever moet het in godsnaam nog komen voor een psychiater medicatie voorschrijft?